Það kemur sem koma skal og veikindaleyfi!!

Nú það er kannski best að segja frá fundinum sem ég átti með stjórnanda hússins hér á Mánudaginn.  En það var svosem ekki mikill fundur þannig séð.  Þeir horfa bara á þetta sem stöður við húsið, annarsvegar er "aðaltenór" staðan sem þegar er setin, og hinsvegar er buffotenór staðan sem ég fylli.  Og það mun ekki breytast var mér sagt.  En samt sem áður fékk ég frest til að segja upp til 15 Janúar nk, en um miðjan Desember ætt að liggja fyrir hvað verður í boði fyrir mig, en ég á ekki von á því að það verði eitthvað groundbreaking.  Svona hálfvitaskapur, að hanga bara í því í hvaða hlutverk þú hefur ráðið einhvern, í stað þess að sjá möguleikana, er mér gjörsamlega hulin ráðgáta.  Þetta bitnar að sjálfsögðu bara á mér, og ég er að öllum líkindum á leið héðan.

Við erum svo líklega á leið til Íslands í Febrúar, þar sem ég hef í hyggju að halda tónleika í Aratungu og hugsanlega líka í Reykjavík einhversstaðar, þó á það nú allt eftir að koma í ljóst, vonandi fyrr en síðar. Ætlunin er líka að frændi hennar Emilíu, Kristján Valur, muni skíra hana í Skálholtskirkju.  Og vonandi náum við að púsla saman einhverri veislu til að halda upp á það.

Ég hef verið í smá kreppu siðustu daga, ég hef verið að vinna 9-14 og 18-21/22 flesta daga síðustu vikur, síðan 25.Agúst.  Á þeim tíma hefur hjólinu mínu verið stolið, smábarn bæst í fjölskylduna, 2 frumsýningar, auk tveggja neyðaratvika sem urðu til þess að ég þurfti með stuttum fyrirvara að taka yfir tvær sýningar.  Svo hefur álagið af vanlíðan Emilíu, og orkuboltanum Júlíu ekki verið til þess að stuðla að hvíld eða nokkurskonar slökun þegar heim er komið.  Því gerðist það um daginn að eitthvað brotnaði í hausnum á mér og ég fór aftur í eitthvað svakalegt panik ástand, sem ég hef ekki upplifað lengi.  Auk þess hef ég verið að verða veikur í rúma viku, alltaf vakað til 2 um nætur, mætt í vinnu, auk þess að koma Júlíu í leikskólann.  Mörgun finnst þetta kannski ekki merkilegt eða mikið, en fyrir mig var þetta einum of mikið.  Læknirinn minn mat mig í útbrennsluástandi og skipaði mér í lágmark vikufrí og lét mig fá diazepam(valíum) til að slaka á og sofa.  Ég þarf að reyna að gera það næstu daga.  Þetta hljómar eflaust verr en ég upplifi það, en hvíldin er vissulega góð.

Fleirra var það nú ekki að sinni en að vanda....nokkrar myndir:

Júlía fékk naglalakk í gjöf frá mömmu sinni :) og elskar það.

Fegurð undirhökunnar

Stór dagur í dag!!!

Ég svaf einungis um 3 tíma í nótt, hvort það sé vegna fundarinns nú á eftir veit ég ekki, en þó ég sé nokkuð ákveðinn í því sem ég ætla að fá fram er ég samt stressaður, það fer mér illa að ganga inn og setja afarkosti og standa svo við það 100%, en það er þvímiður búið að stilla mér uppvið vegg í þessu máli og lítið sem ég get gert í því annað en að standa algerlega á mínu.  Það gerir það engin annar fyrir mig, það er nokkuð víst.

Ég er búinn að skrifa langt og ítarlegt uppsagnarbréf, sem ég hlakka til að afhenda, en oft þegar svo er, þá snúast vopnin í höndunum á mér, það er nánast undantekningalaust þannig.  Kannski bjóða þeir mér eitthvað sem mikilvægt er fyrir mig, kannski geta þeir ekkert sagt núna, kannski bjóða þeir mér framlengingu á uppsagnarfresti þangað til allt kemur í ljós, sem er nánast versti kosturinn í stöðunni.

Ég er nú að bíða eftir að Júlía borði morgunmatinn sinn, og það er að gera mig geðveikann, þar sem hún borðar hægar en snigill, og ég þarf að segja henni að borða hvern einasta bita!!  Þegar hún er búin að tyggja einn bita, þarf ég að segja henni að taka næsta, guði sé lof að ég þarf ekki að segja henni að anda og blikka augunum líka!  Og var rétt í þessu að henda henni í herbergi fyrir að óhlíðnast, við erum þegar orðin of sein í leikskólann, og ég sagði henni að við myndum ekki fara fyrr en hún væri búin með morgun matinn sinn.  Það er ótrúlega leiðinlegt að byrja daginn alltaf svona, og kannski á maður bara að sleppa því að láta hana borða morgunmat, þannig að hún verði dauðsvöng í leikskólanum, kannski áttar hún sig þá?  En ég held ekki!

Komnar eru inn nýjar myndir á myndasíðuna,

Sumir hafa bætt aðeins á sig frá fæðingu :)

Fyrirsöngur og það sem er.

Það er skrítið til þess að hugsa að eftir ár verði ég líklegast ekki hérna þar sem ég er í dag. Og það skrítna er að ég veit alls ekki hvar ég gæti hugsanlega lent.  En eftir reynslu síðustu daga og vikna, er ég ekki viss um að ég sé til þess fallinn að vera í óperubransanum.  Mér hentar mun betur að syngja á tónleikum og þesskonar viðburðum.  Það er vissulega meira stressandi að mörgu leiti, en þar fær maður að sýna sig og túlka sem maður sjálfur, en ekki einhver karakter.  Vissulega lærir maður margt á því að veraí óperu pakkanum, eins og tildæmis leikræna tjáningu, en oft er það nú samt manns eigin karakter og útgeislun sem skilar manni mestu, og það er erfitt þegar maður hefur ekki tækifæri til þess að láta það koma í ljós. Ég velti þessu fyrir mér einungis vegna þess að síðustu vikur hafa opnað augu mín fyrir því hvað það er að syngja eitthvað fallegt á sviði, þar sem maður nýtur þess og þar sem maður getur leyft tilfinningum að ráða.  Þar virðist ég fá mest hól og þakkir.  Í dag voru tónleikar, þar sem ég söng 3 númer, eitt af þeim var úr Vogelhändler(aðalhlutverkið, sem ég syng ekki hér í húsinu, en þyki nógu góður til að syngja á tónleikum), sem ég birti myndband af fyrir skömmu.  Og stuttu áður en ég fór á svið kom til mín ein eldri kona úr kórnum og sagði mér, með tárin í augunum, að henni þætti ég svo frábær og ég væri greinilega svo góð manneskja og að það skilaði sér í öllu sem ég gerði.  Svo lýsti hún yfir frati á stjórn hússins fyrir að sjá ekki hvað þeir hefðu beint fyrir framan augun og eyun á sér!  Ég held að þetta hafi verið eitt af þessum stóru mómentum, þar sem maður stoppar og hugsar.  Ég var að sjálfsögðu djúpt snortinn, og sá stuðningur sem ég hef fengið á síðustu dögum frá kollegum og vinum hér í húsinu er hreint ótrúlegur.  Ég veit vel að ég er betri en það sem er verið að troða mér í, og það að ég sé ekki einn í því að vita það, veitir mér afar mikinn stuðning og gleði.

Ég tók ákvörðun fyrir stuttu að ráða bara fólk í það að gera fyrir okkur umsókn um foreldraorlof, og annað slíkt.  Þetta er það flókið og erfitt að kollegar mínir, þýskir, gáfust upp á að reyna að hjálpa mér með þetta.  Ég þarf því að borga um 90 Evrur fyrir að láta gera þetta fyrir mig.  Nokkurnvegin vel þess virði, þar sem þetta skilar okkur um 300 Evrum aukalega á mánuði, og að auki er þetta allt fyllt út rétt, og frelsar mig frá því að þurfa að hafa áhyggjur af þessu endalaust!

Eftir tónleikana í dag er útlit fyrir að ég fái smá pásu frá æfingum.  Ég á fund með stjórnanda hússins á Mánudaginn (17.10), þar sem hugsanleg starfslok mín verða rædd.  Ég er einnig búinn að fá boð um að mæta í fyrirsöng hjá Staatsoperette í Dresden í mánuðinum.  Það er svona kompaný sem setur einungis upp óperettur.  Og það gæti alveg verið gaman ef maður fær eitthvað almennilegt að gera. En þetta er bara það sem kallast "informatives vorsingen", sem er ekki fyrir neitt ákveðið hlutverk heldur bara svona svo að þeir viti hvað þeir hafa í höndunum ef þarf að kalla til fólk. Ég vona að ég nái að fá mig lausan hérna til að gera þetta.  Það verður líklegast eitthvað mega vandamál eins og alltaf!

Jæja það er víst nóg komið að sinni, fjölskyldan á Bies, réðst í það í kvöld að taka fjölskyldumyndir, og hér er ein af þeim skárri :)

Púfffffffffffffffff!

Mikilli og langri törn er lokið!  Í gær var frumsýning á Der Vogelhändler eftir Carl Zeller.  Það gekk svosem allt í lagi og ég fékk mikið og gott klapp frá kollegunum í frumsýningarpartýinu.  En það er bara þvímiður ekki nóg.  Mér tókst að klúðra texta sem ég hef aldrei klúðrað frá upphafi æfinga, og það er bara alveg nógu slæmt.  En svona hefur þetta alltaf verið, einn góður dagur, hundrað ömurlegir dagar.  Eða svo til.  Á föstudaginn söng ég aftur á þessum "O sole mio" tónleikum sem ég sagði frá síðast og núna ætlaði fagnaðarlátum vart að linna þegar ég kom fram á svið og þakkaði fyrir mig.  Gífurlega ánægjulegt og gefandi verð ég að segja, og maður kann að meta vinnuna sína aftur í nokkra klukkutíma.  En frumsýningin varð til þess að eyðilegga þá gleði.  Svona er það bara.

Núna ættu að taka við nokkrir rólegir dagar, þar sem ég verð örlítið meira heima, þó byrjar vikan á kvöld og morgunæfingum m.a fyrir tónleika á miðvikudag kl 14:00.  Spennufallið hefur orðið til þess að ég er farinn að finna fyrir smá óþægindum í hálsi, svona frekar kunnuglegum fyrirveikindaverkjum.  En ég hef bara reynt að leiða það hjá mér eins og hægt er.

Hér kom haustið eiginlega fyrir alvöru um miðja viku.  Þá datt hitastigið úr 20 gráðum í 9. Haustlitir orðnir áberandi og laufin farin að fjúka hér um allt.  Þetta er víst gangur lífsins :)

Í dag var fjölskyldudagur og við Júlía hentum í konfektköku, sem ég hef ekki smakkað síðan 19 hundruð og eitthvað. Það heppnaðist með eindæmum vel, þó held ég að skálin sem súkkulaðið var brætt í hafi innihaldið einhverja krydd afganga, því það er skrítið bragð af súkkulaðinu, en það er ekkert óyfirstíganlegt.

Komnar eru inn nýjar myndir það sem af er Október mánuði, og nýjustu myndirnar eru frá því í dag.

Ég er að fokking hræra hérna!!

Smá kókosmjöl

Svo hella þessu öllu saman í form

Ekki má svo gleyma því mikilvægasta, en það er að ganga frá eftir sig,

Afraksturinn

Bravó, uppsögn og áframhaldandi rugl!

Það sem atvikast hefur síðan síðast er að ég söng á tónleikum hér, í stað annars tenórs sem hefur hingað til séð um þetta, en hann getur ekki sungið tvenna tónleika hérna vegna skuldbindinga annarsstaðar.  Þá er multitalentinn ég látinn taka hanskann.  Þetta eru tónleikar sem samanstanda einungis af neapolitönskum ljóðum og aríum, svosem eins og O sole mio.  Það er langt síðan ég hef verið svona stressaður, en ég hef ekki haft mikinn tíma til að undirbúa mig og þurfti að vera með textablöð af tveimur ljóðum til að þetta gengi upp.  En það virtist allt hafa gengið vel í fólk, því það voru þónokkur húrrahróp úr sal þegar ég kom á svið í lokin til að hneigja mig.  Þetta var að sjálfsögðu stórkostleg tilfinning fyrir mig og loksins gaman að fá einhverja viðurkenningu á því sem ég er að gera.

Það er komið að þáttaskilum hér í Görlitz, þar sem búið þarf að vera ákveða hvort ég vilji vera hérna, eða húsið þarf að ákveða hvort þeir vilji halda mér, fyrir lok þessa mánaðar.  Ég er búinn að senda þeim tölvupóst þar sem ég fer fram á að fá vitneskju um þau hlutverk sem þeir hafa hugsað sér að bjóða mér ef ég verð hér áfram, og það þarf að vera verulega gott til að það verði.  En ég veit sem víst að þeir vita ekki hvað verður sett upp á næsta ári, fyrr en í lok Desember.  Ég sagði þá í bréfinu að þeir verði þá að minnsta kosti að gefa mér frest til að segja upp fram til Desember loka.  Ef þetta gengur ekki upp, þá má taka þessum tölvupósti sem uppsögn.  Mörgum finnst þetta full gróft hjá mér, þar sem ég er ekki kominn með aðra trygga vinnu, en svona er það nú bara, ég læt ekki bjóða mér aftur það rugl sem hér er búið að viðgangast.

Emilía heldur áfram að grenja, þrátt fyrir allar breytingar sem hér hafa verið gerðar.  Hún hefur þó átt ágætar nætur undanfarið, þ.e ekki stanslaust grenjandi, nema kannski til svona 3-4, og svo sefur hún allavega í 2-3 tíma. Ekki bætir úr skák að hún er með talsvert kvef í ofanálag. En það er ekki laust við að þegar Júlía er á mótþróafrekjuskeiði og Emilía grenjandi endalaust, þá missir maður alla löngun, og ekki laust við að ákveðin tegund haturs komi upp í garð þeirra, þó eflaust eigi þær það ekki skilið.  En þetta er bara slítandi eins og allir þeir sem þetta hafa upplifað vita.

Í dag er svo þjóðhátíðardagur í þýskalandi, og í tilefni þess eru allar búðir lokaðar, og lítið annað að gerast.  Við fórum niður í bæ og urðum ekki vör við neina skipulagða dagskrá. En veðrið var mjög gott eins og það er búið að vera síðustu daga, milt og sól með 20-25 stiga hita.  Það er alls ekki hægt að kvarta undan svona hausti.

Emilía heimsækir fyrsta landið og það er Pólland :)

Fórum að borða á pólska pizza staðnum, ekki klikkaði það.

Geðveikin sem fylgir

Ég vil byrja á að þakka góð ráð og margvíslegan stuðning sem við höfum fengið frá okkar góða fólki og vinum. Ástandið hér á bæ hefur svosem ekki versnað.  Soffía er búin að vera á afar einhæfu mataræði síðustu vikuna, í viðleitni okkar til að temja vanlíðan Emilíu, en þvímiður allt fyrir ekkert.  Þetta virðist því vera óleysanlegt mál eins og með Júlíu!  Sem er ótrúlegt helvíti.  Þó erum við búin að fá hómópatalyf, núna sem nýji barnalæknirinn lét okkur fá.  Ég fór og heimtaði bakflæðislyf, sofort, en því var hafnað, nema að við prufuðum þessi lyf fyrst, gott og vel, ég gat keypt rökin fyrir því.  En ég gat ekki keypt rökin fyrir því að ef börn eru með bakflæði þá gubba þau mjög mikið.  Ég tel það bara ekki vera rétt  þar sem ég hef þjáðst af þessu síðan ég fæddist.  Ég hef verið kominn nálægt því að gefa henni bara örlítinn skammt af mínum magalyfjum, sem eru að mestu leiti skaðlaus.  En hafa bjargað lífi mínu.  Eftir að hafa legið yfir rannsóknum og prófunum á netinu sem tengjast Colic hjá börnum, þá eru þar afar skýrar línur, 60-70% tilfella er um bakflæði að ræða.  Tvennskonar bakflæði er til, annarsvegar það þar sem börn gubba mikið og þyngjast þar af leiðandi ekki og hinsvegar það sem börn gubba ekki, en sýran úr maganum nær að leka upp í vélindað og valda óþægindum.  Það er vanalega vegna óþroskaðs eða slaks efri magaportvöðva.  Þetta er hægt að stoppa með esomeprazole, sem hægt er að fá fyrir börn líka, en læknirinn vildi bara ekki heyra á það minnst, fyrr en ég var búinn að tuða í henni endalaust um þetta. Ef hún lætur okkur ekki fá þetta næst þegar við förum, þá geri ég þetta bara sjálfur :)  Í gærkvöldi testaði Soffía það svo að fá sér nammi og meððí, og við höfum ekki tekið eftir neinni breytingu á Emilíu í kjölfar þess, sem ætti að segja okkur að þetta er ekki fæðutengt, heldur BAKFLÆÐI!! :)  Bakflæðilyf var það eina sem við prufðum aldrei á Júlíu, fyrir utan Gaviscone, en það er ekki eiginlegt lyf.

Á morgun erum við Júlía svo að fara skoða leikskólann þar sem hún er að hefja nám í Nóvember :)  Það er þegar komin tilhlökkun í menn. Héðan er annars allt gott, við erum að fá annað sumar þessa dagana, 20-22 stiga hiti og mjög ljúft.  Ég man ekki hvort ég var búinn að blogga um þetta, en hjólinu mínu var stolið fyrir utan óperuhúsið þegar ég var á kvöldæfingu, sama kvöld og Emilía ákvað að koma í heiminn.  Ég er að sjálfsögðu brjálaður yfir þessu, því það væri svo gott að vera fljótari heim og til vinnu þessa daganna.  En í staðinn labba ég bara.  Þetta var að sjálfsögðu tilkynnt til lögreglu, og nú er bara að sjá.  Ég held satt best að segja að ekkert muni koma útúr því.  Ég er á fullu á æfingum alla daga fyrir Vogelhändler, og þarf vart að segja frá því hvað mér leiðist að leika þetta hlutverk.  Þetta er svosem skemmtilegt svo langt sem það nær, en reynir ekki á mig á neinn hátt. Ég var að taka það saman að ég mun líklega sýna yfir 90 sýningar á þessu tímabili, sem er fáranlega mikið! En ég ætti að fá um 2000 Evrur aukalega fyrir það, sem er svosem ágætt.  En samt, fínt að dreyfa álaginu aðeins betur í þessu húsi.

Jæja, þarf að fara hendast á æfingu, nokkrar myndir í lokin.

Fyrsta baðið

Á leiðinni í bæinn

Hérna er oft legið og talað við litlu systur

Bakslag eða bara eðlilegur gangur?

Þá er vika liðin frá síðasta bloggi, og með markvissum aðgerðum hefur vissulega dregið úr pirringi ungfrúarinnar.    En er þarmeð ekki alveg úr sögunni.  Það skal viðurkennast að þetta er ekki eins slæmt og með Júlíu, en hefur tekist að halda vöku fyrir okkur og valda okkur smá veseni.  Búið að er að leita á náðir andalækna og það undraverða gerðist að nóttina og daginn sem læknirinn átti að kíkja í heimsókn, var einmitt versta nóttin til þessa. Mín þekking á þessum málum sagði mér að þetta hlyti því að vera virka því börn verða óvær þegar er farið að krukka í þeim, þó um sé að ræða í gegnum orku og ether.  En svona er það bara, ég fagna allri hjálp, sem oft felur í sér að hlutirnir verða verri áður en þeir verða betri.  Það er þó ekki allt kál úr ausunni sopið enn og við reynum að vera vongóð.  Að öðru leiti hefur allt gengið vel og sú litla þyngist mjög hratt, eiginlega ískyggilega hratt!  EN það er gott.

Hér hefur verið vitlaust að gera í óperunni, og æfingar að gera útaf við mig, ég á mjög lítið af orku eftir til að eiga við allt það sem hér gengur á.  Síðustu helgi þurfti ég að stökkva inn, með dags fyrirvara, í sýningu sem er í gangi hérna, vegna þess að strákurinn sem átti að syngja það varð veikur.  Þetta var afar stressandi fyrir mig, en ég fékk að standa á sviði með nóturnar, þannig að þetta reddaðist alltsaman.  Þetta þýddi hinsvegar það að fyrsta fríhelgin mín síðan 25.Ágúst fauk út um gluggan, og án þess að fá neitt aukalega greitt fyrir.  Ég er því mjög nálægt því að klára batteríin þessa dagana, og vona bara að það gerist ekki.  Bakslag kom á sterkar áætlanir mínar um að hætta hérna þegar kollegi minn spurði mig hvað ég myndi gera ef þeir byð mér tvö stór hlutverk næsta ár.  Ég verð að viðurkenna að ég þurfti að staldra við og hugsa málið.  Það myndi skipta máli, en ég veit ekki hvað það mun gera fjölskyldulífinu, þar sem ég veit að komin er þreyta í þá sem hérna þurfa að hanga yfir engu :)

Mamma og Pabbi létu sjá sig hérna í vikunni og voru hjá okkur frá Mánudegi til dagsins í dag.  Það er svakalega þægilegt að hafa einhvern á heimilinu til að sjá um Júlíu á meðan við reynum að sofa og hvíla okkur á millli stríða.  En það varð þvímiður ekki mikið úr hvíld :(

Hérna eru svo nokkrar myndir frá liðnum dögum: