Að segja upp vinnunni sinni!??

Í dag var merkilegur dagur, þar sem ég fór og afhenti uppsagnarbréf og tilkynningu um að ég hyggst nýta þann rétt sem ég hef til að fara í foreldraorlof frá og með 7.Febrúar nk.  Ég gaf mér viku til að "sofa" á þessu, og á þessari viku breyttist ekki neitt, þannig að það hlítur að vera rétt. Nú er bara spurning hvað við gerum?  Segjum við upp húsnæðinu hérna frá og með 1.Apríl?  Og leikskóla þar með líka?  Við förum til Íslands í Febrúar, en svo þarf ég að koma aftur, líklegst einn að pakka og flytja.  Þannig að það er útlit fyrir skemmtilegan Mars mánuð hér á bæ.  Ég hef vissulega smá ótta í brjósti við að hitta stjóranna eftir að ég afhenti bréfin.  En ritari framkvæmdastjórans tók við þeim fyrir mig og hefur líkast til komið þeim til skila í dag.  Sem var fínt, ég nenni ekki og get ekki farið að verja þessa ákvörðun mína enn einusinni. En eins og áður hefur komið fram, er ég að syngja 6 sýningar í Janúar með hrokafulla stjórnandanum, og það er ekki eitthvað sem ég hlakka mikið til verð ég a segja.  En það er kannski við hæfi að ljúka á því stykki, því það er einnig fyrsta stykkið sem ég söng hérna í Görlitz, "Der Besuch der Alten Dame"

Hér eru svo hafnar æfingar fyrir jólatónleika sem hefjast 3.Des.  Við erum 3 tenórarnir sem skiptum þessu með okkur, en annar  þeirra er veikur og hinn ekki væntanlegur fyrr en 4.Des, þannig að hver haldið þið að þurfi að mæta á allar æfingar kvölds og morgna?  Tadaaaaaaaaa!!!  Ég!  Þetta er vissulega þreytandi, en svona er það nú bara í þessum bransa, eins og komið hefur fram áður.  Ég hlakka til að kveðja kollega mína hérna með viðeigandi hætti í Desember/Janúar, það er ekki komin nein dagsetning á það ennþá, en það verður vonandi hægt að pússla því saman.

Komnar eru inn nýjar myndir í albúm þeirra systra hérna

Svo ein í lokin af þeirri yngstu, en hún er farin að hafa mjög gaman af því að fá að standa, og það gleður hana alltaf mjög mikið að finna fyrir þessu valdi sem hún hefur.  Hún er einnig farin að sofa mun betur og er mikill munur að sjá og upplifa.  Kannski eigum við bara eftir að eiga gleðileg jól og áramót hér í Görlitz? :)

Coup de grâce

Það er núna alveg komið á ljóst að veru minni hér í Görlitz er að ljúka.  Það má segja að fundur sem ég átti með framkvæmdarstjóra og aðalstjórnanda hússins á þriðjudaginn hafi algerlega fyllt alla þá mæla sem ég hef yfir að búa.  Mér var í stuttu máli sagt, að ég mætti alltaf óundirbúinn á fyrstu æfingar, og ætti ekkert með það að koma og heimta hitt og þetta frá þeim.  Því það eru þeir sem ákveða hvað ég á að syngja og gera, ekki ég!  Það er nú alveg klárt að atvinnurekandi á þann skýlausa rétt.  En að ekki sé hægt að ræða við fólk án þess að fá framan í sig gusu af skít og fúkyrðum er ólíðandi, og ég hef því tekið þá mjög svo afdrifaríku ákvörðun að í stað þess að klára tímabilið hérna eins og stóð til þá ætla ég að fara í feðraorlof frá og með 7.Febrúar næstkomandi.  Og á mánudaginn mun ég afhenda þeim uppsögn mína og tilkynninguna um feðraorlofið.

Janúar verður erfiður mánuður því ég þarf að vinna mjög oft með þessum mjög svo ómanneskjulega og leiðinlega stjórnanda.  En svona er það bara, ég get það bara vegna þess að ég veit að þetta er að verða búið.  Það sem ég hef þurfta að þola hérna vita þeir sem reglulega lesa að er ekki nokkrum manni bjóðandi.  Og að ekki skuli vera hægt að ræða málin af skynsemi og virðingu er mér algerlega fyrirmunað að skilja.

Hvað tekur svo við er flóknara mál og vægast sagt mjög erfitt.  Því ég vil ekki fara heim alveg strax, því þau réttindi sem við eigum hérna eru svo miklu meiri og sterkari en það sem manni getur dreymt um á Íslandi.  Hér er ennþá fjöldin allur af óperuhúsum sem sem eru að leit að fólki.  Vandamálið er bara það að eftir reynsluna hérna hef ég ekki mikin áhuga á þessu starfi í því formi sem það er í boði í húsunum, það hentar mér einfaldlega ekki, þar sem ég er ekki einstæður og barnlaus.  Ég er því að hugsa um það sem mikilvægara er.  Ef ég á að syngja eitthvað með því, þá geri ég það og með mikilli ánægju :)  

Þar sem ekkert er fast í hendi eins og er, þá er nærtækast að flytja til Íslands með allt draslið, og reyna svo að koma sér út í staðin í einhver verkefni.  Hafi maður áhuga á því!  Kannski að fara í skóla, og kannski að fara bara að vinna við eitthvað allt annað!  Þetta eru allt möguleikar sem nú þarf að fara að skoða og það sem fyrst.

Morgunblogg - neikvæðnisblogg *VARÚÐ*

Kannski er ég bara orðin svo tæpur á geði vegna alls sem hér hefur verið að gerast að ég er ekki lengur meðvitaður eða ábyrgur fyrir því sem ég segi og geri.  Ég ég er bara orðinn afar langþreyttur á ástandinu hérna á heimilinu.  Stundum er það gott og oft er það slæmt.  T.d núna í morgun öskraði Júlía af öllum lífsins kröftum og barðist um  þegar ég var að reyna að undirbúa hana í leikskólann.  Hún sagðist vilja sofa lengur!!  Og það var ekkert sem ég gat gert, ég hef sjaldan séð hana svona brjálaða. Ég var búinn að sjá fyrir mér að fara með hana í leikskólann eins og venjulega og koma svo heim aftur og leggjast upp rúm og eiga algera hvíld, þar sem Emilía sefur yfirleitt vel á morgnanna.  Fyrir það fyrsta er í raun ótrúlega hálfvitalegt af okkur að vera setja hana á leikskóla, þar sem þess er krafist að við séum mætt með hana um kl 8 í síðasta lagi. Því mín vinna er þannig að ég þarf ekki að byrja fyrr en kl 10 á morgnanna, og stundum er ég jafnvel í fríi á morgnanna, eins og er einmitt raunin í dag, nema hvað í dag þarf ég að mæta kl 16 og vera fram til kl 22 í kvöld.  Að þurfa að rífa sig upp kl 7:30 á hverjum virkum morgni er bara ótrúlega þreytandi, sérstaklega þegar maður er ekki kominn heim úr vinnu fyrir en hálf 11 á kvöldin, og þá þarf maður að ná sér niður, þannig að ég er aldrei komin í rúmið fyrr en í fyrsta lagi hálf eitt.  Maður hvílist ekkert að deginum til því báðar eru þær systur heimavið og önnur grenjar og hin þarf að láta hafa fyrir sér með einum eða öðrum hætti.  Ég veit að ég er líklega að lýsa flestum barnaheimilum í heiminum, en ég er ekki í 8-16 vinnu, og ekki í vinnu sem ég kemst upp með að vera þreyttur í og ekki í vinnu sem ég er ánægður í, því ég þarf alla mína andlegu og líkamlegu orku til að halda einbeitingunni. Ég veit bara með dags fyrirvara hvenær ég á að mæta næst, eins og áður hefur komið fram, og það eitt og sér er afar þreytandi.

Ég skil núna, það sem maður sér í bíómyndunum, bitru foreldrana sem segja í reiðiskasti við börnin sín að þau hafi eyðilagt frama þeirra og komi í veg fyrir að þau geti gert hitt og þetta.  Það er líklegast ljótt að segja þetta, en þetta er að mörgu leiti rétt.  Börn eða öllu heldur tilvera þeirra dregur verulega úr líkum á því að maður geti gert það sem hugurinn girnist.  Þannig er það nú bara, og þvímiður er ég að upplifa það núna.  Þó vissulega þyki mér óendanlega vænt um þau sama hvað.  Þá situr samt alltaf eftir þessi "hvað ef?" tilfinning.  Ég veit að ég er skólabókardæmi um svartsýnan og neikvæðan einstakling, en það er heldur ekki neitt sem ég hef getað breytt. Ég er bara svona frá náttúrunar hendi, og trúið mér þegar ég segi að ég hef reynt ýmislegt til að hætta þessari neikvæðni alltaf.  Dropinn hefur holað mig, því þannig virkar það bara. Þetta hefur sýnt sig best í söngnum.  Þegar ég sem jákvæðastur og fullviss um eigið ágæti og minni, þá bregst það!!  Þessi regla hefur aldrei brugðist.  Þegar ég er sem neikvæðastur og líður sem verst, þá hef ég sungið best, og með bestum árangri!

Það er á stundum sem þessum þar sem ég upplifi mig tómann og ekki eiga neitt eftir.  Ég hef þó alltaf fjölskylduna, en þvímiður lifir maður ekki á fjölskyldunni einni saman.  Ég reyndi að láta drauminn rætast, sem reyndist svo vera hálfgerð martröð, með einum og einum ljóspunkti inni á milli, sem ekki hefur verið nóg til að halda mér á floti.  Ég horfi á sjálfan mig standa sífellt í sömu sporunum og finnst ég ekkert komast áfram, fastur, þessi vinnustaður sem ég er nú á, fyrir utan samstarfsfélagana, er einn sá leiðinlegasti síðan ég vann í Bónus.  Ég er að bjóða sjálfum mér og fjölskyldunni minni upp á ótrúlega leiðinlegt og fábreytt líf.  Kannski man maður svo bara góðu stundirnar  þegar fram í sækir, en það er ekki hægt að lifa í framtíð frekar en fortíð.  Ég er ekki með neina áætlun, því áætlanir bregðast, en ég veit hvað ég vil innst inni. Hvernig því verður svo náð er annað mál.  Því verður maður bara að fljóta með og passa að það sé ekki vaðið yfir mann, eins og er verið að fara gera á morgun við mig.  En þá er ég að fara á fund með tónlistarstjóra hússins og framkvæmdarstjóra, því ég sendi þeim tölvupóst þess efnist að ég ætla ekki að syngja þetta einnar mínútu "la la la la la la" stykki sem þeir eru búnir að setja mig í.  Ég var því boðaður á fund á morgun til að ræða það eitthvað.  Það þarf ekki að taka það fram að stressið vegna þessa er að gera útaf við mig þó ég viti innst inni að það er asnalegt, þar sem ég er búinn að ákveða að gera þetta ekki, og hef fyrir því margar ástæður.  Ég gæti orðið fárveikur í Mars og þá þurfa þeir að ráða einhvern í minn stað, en það er bara áhætta sem þeir taka hverju sinni, og þeir eru tryggðir fyrir því.

Ég skammast mín fyrir að vera leiðinlegur við fjölskylduna mína og sérstaklega börnin mín og að mín ófullnægja í starfi valdi því að ég get horft í andlit dóttur minnar sem kemur glöð og ánægð fram núna og haldið áfram að skamma hana fyrir hvað hún var óþekk í morgun, og veitt henni svo enga athygli.  Mér finnst bara ekki eðlilegt að reiði mín eigi að bitna á börnunum mínum.  Ég veit að þau læra það af mér seinna meir, en ég kann ekki annað og get ekki annað.  Mér líður eins og manni sem er sagt að hlæja bara og gleðjast þegar einhver nákominn deyr, þetta eru tilfinningar sem mér finnst ég ekki stjórna, og hef þó reynt.

Ég hugsa með mér að stundum væri bara betra að vera einn!  En ef ég hugsa það aðeins lengra, myndi ég á engu skipta og því sem ég á í dag.  En maður hugsar alltaf samt sem áður.  Hvaða líf er ég að fara bjóða fjölskyldunni minni upp á.  Engar gráður í einu eða neinu, engin haldbær menntun í einu eða neinu, hef ekki brennandi áhuga á neinu einu.  Ég veit að ég er mjög góður mörgu sem ég tek mér fyrir hendur en skara fram úr í engu, allavega engu sem ég hef áhuga á að skara fram úr í.

Nú svona bara rétt til að ljúka þessu, þá bið ég fólk að hafa ekki áhyggjur af mér :)  ég er ekki kominn fram á eitthvað hengiflug, svona er þetta bara dagsdaglega í mínum haus, og ég ákvað að prufa að skrifa það niður svona einu sinni og gá hvort mér takist að velta því af mér yfir á rit, því það á víst að hjálpa.

Mér finnst annað fólk ekki eiga það skilið að ég mæti neikvæður í vinnuna, nú eða bara út í búð.  Ég brosi mjög mikið í samskiptum mínum við annað fólk, og hef fengið að heyra það frá fleirri en einum að ég sé alltaf brosandi og það sé svo gaman að vinna með mér því ég sé svo jákvæður og hress, fyrir mér er þett svo mikil þversögn.  Þeir sem þetta blogg lesa eru líkast til ekki sammála því núna, en það er val þitt að lesa þetta blogg. En fólk sem ekki velur það að fá þig inn í sitt líf á ekki skilið að þú hellir yfir það neikvæðni og fúlheitum.  Þetta hef ég alltaf haft að leiðarljósi í öllum mínum samskiptum við annað fólk út á við. Þvímiður er það svo að þá lenda mínir nánustu í því að taka skellinn, sem er ekki síður slæmt.

Góðar stundir kæru ættingjar og vinir, þangað til næst.

Heimsókn og fan mail

Guðný og Emilía "The Hut"

Fyrir viku kom til okkar  Au-pair frá Danmörku.  Guðný systir kíkti í heimsókn og hjálpaði til hér á heimilinu aðeins.  Það er komið ansi langt síðan við sáumst síðast og voða gaman var að fá hana í heimsókn.  Þvímiður var ég lítið heimavið að vanda, en við náðum þó að skjótast til Dresden á laugardaginn, og þar var farið í hraðskoðunartúrinn, því ég var að sýna um kvöldið og við gátum þvímiður ekki bara tekið því rólega og sest inn og fengið okkur að borða og svona, sem hefði verið það skemmtilegasta í stöðunni.  Það er búið að setja upp öll húsin fyrir jólamarkaðinn í Dresden, og það minnir mig á hversu gaman var að heimsækja markaðinn í fyrra. Við hentumst einnig til Pólands í verslunarleiðangur á Sunnudaginn, því allt er opið þar á Sunnudögum :)  Sem er kannski það jákvæðasta við nálægðina :)

Hér hefur heldur betur kólnað síðustu vikuna.  Í morgun var hitinn í -2°C, og loftið svo rakt að morgun mistrið var þykkt og fallegt. Ég skondraðist á hljómsveitaræfingu í morgun til að syngja einu setninguna mína sem ég er með í fyrsta þætti, og svo heim aftur.  Þvímiður varð það til þess að ég gat ekki fylgt systu á lestarstöðina.  En hún reddar þessu nú held ég :)

Núna fara að taka við lokaæfingar á "Schwanda der Dudelsackpfeifer" sem þýðir að ég verð meira og minna ekki heima næstu tvær vikurnar!!  Sem er svosem ekki nýtt, en er að verða ansi þreytandi :(  Ég tilheyri þar Olsen-banden, en það er skrifað inn í þessa uppfærslu, líklega til að vera eitthvað fyndið, en hvað veit ég svosem.  Þetta er allavega ekki mikið sem ég þarf að syngja, en að vanda þarf ég að vera á sviðinu mjög mikið.
Ég er eins búinn að vera skoða tónleika sem mér var sagt að ég ætti að syngja í Mars. Ég hef nýverið komist að því að mér ber ekki að syngja þessa tónleika þar sem þeir eru ekki hluti af eðlilegu prógrammi óperunnar.  Ég fæ sérstaklega borgað fyrir að syngja þetta.  Þetta er hluti af Sinfóníutónleikaröð hljómsveitarinnar sem starfar hérna í húsinu.  Tvær af kollegum mínum hérna syngja líka svona tónleika en munirinn er sá að þær eru að syngja heila ljóðaflokka, og svona eitthvað sem gæti nýst þeim í framtíðinni.  Ég er hinsvegar bara  að syngja "lalla la la la la la la la la la"  í svona 2 mínútur og svo er það bara búið.  Fyrir þetta fæ ég vissulega borgað, en ef horft er til æfinga og fjarveru frá heimili (6 tímar) þessu tengt, þá er þetta ekki þess virði.  Auk þess sem Mars er einn stærsti mánuðurinn hvað sýningar varðar.  Eða 9 sýningar, sem er nánast 2-3 hverja helgi, auk þess sem við verðum að detta í lokaæfingar á nýju stykki sem var sérstaklega skrifað fyrir okkur.  Þannig að það er hætt við að sá mánuður verði mjög erfiður.  Þessvegna ætla ég að segja nei við þessum tónleikum.  Ég þarf að skrifa undir sérstakan samning vegna þessa, og hlít því að geta neitað. En hvort sem það verður teki gillt eða ekki, þá mun ég ekki syngja þessa tónleika.  Nú svo fékk ég í morgun aðdáendapóst frá konu sem kemur reglulega á sýningar í óperuna.  Mér þótti það auðvitað afar gaman, en þar sem ég syng nánast ekki neitt, skil ég ekki alveg hvaðan aðdáunin kemur :)  En svona er það bara.

Hér gengur allt sinn vana gang, Emilía er þó að byrja að skána eitthvað, en það borgar sig ekkert að vera tala um það hér, þar sem reynnslan hefur kennt mér að slíkt sé ekki til góðs.  Júlía er að mestu búin að ná sér af hóstanum og veikindunum sem hafa verið að hrjá hana undanfarna daga, þó ákváðum við að hún færi ekki í leikskólann í morgun vegna þess að hún svaf lítið í nótt vega þess að henni var illt í höfðinu.  Hvort það sé svo sannleikurinn er ekki ljóst, en hún er allavega eldhress núna, og það er búið að taka mig um klukkutíma að skrifa þetta litla blogg.

Svo eru hér að vanda nokkrar myndir í lokin.

Á Starbucks í Dresden

Með Frúarkirkjuna og jólamarkaðinn í baksýn

   

Berlínarferð og atvinnuleit og svo allt hitt

Síðustu dagar hafa verið skemmtilegir og ekki svo skemmtilegir, svona eins og gerst hjá flestum,

Byrjum á því leiðinlega svona til að hægt sé að enda þetta á einhverju skemmtilegu :)

Ég hef mikið verið að hugsa og vega og meta síðustu daga/mánuði.  Og kemst alltaf að sömu niðurstöðu sama hvernig ég sný þessu fyrir mér.  En það er einfaldlega að hætta bara í þessari baráttu.  Ekki beint að gefast upp, því að harka í einhverju sem veitir enga gleði og enga ánægju ER bara ekki gáfulegt.  Og það brýtur auk þess í bága við þá megin reglu sem ég hef alltaf haft að leiðarljósi, en það er að leitast alltaf við að gera það sem er skemmtilegt og veitir mér ánægju.  Vissulega gera aðstæður hér á heimilinu allt verra, eða öllu heldur magna upp ákveðna þreytu og valda miklu einbeitingarleysi.  Ég hef tildæmis ekki litið á neinn texta eða undirbúið neitt síðan Emilía fæddist.  Sem betur fer var ég búinn að undirbúa sumt áður og bý að því núna. En nú fer að taka við tímabil þar sem næstu stykki fara í undirbúning og ég er ekkert búinn að gera.  Auk þess ætla ég að reyna að halda tónleika á Íslandi í Febrúar, og ég er ekkert byrjaður á því heldur, eða allavega ekki að svo miklu leiti sem ég gjarnan vildi.  Ég sofnaði tvisvarsinnum í gær á afar óeðlilegum tímum fyrir mig, og það eitt er klár vísbending um að eitthvað sé að.  Ég hef verið að undirbúa umsóknir um hin og þessi störf, og ég hef nánast fengið atvinnutilboð frá Islandi líka, þannig að það óttast ég svosem ekki.  En það er bara þessi staða að vera búinn að eyða milljónum í að læra eitthvað bara svo til þess að komast að því að ég kæri mig ekkert sérstaklega um að vinna við það!! Ég hef þó ennþá, og mun alltaf hafa gaman af því að syngja.  En bara ekki svona eins og það er í dag.  Og ég hef ekki áhuga á að sækja um vinnu við óperuhúsin hérna úti lengur, því ég er bara ekki nógu sterkur, hvorki andlega né fjárhagslega að standa í þessu mjög ómanneskjulega umhverfi sem fyrirsöngurinn er.  Þeir sem kalla þetta uppgjöf eða aumingjaskap hafa rétt á því, en án þess að þekkja aðstæður eða umhverfið sem ég er í þá finnst mér það ómaklegt. Áfengisneysla eða lyfjanotkun er orðin hluti af daglegu lífi, einungis til þess að ég fari ekki algerlega yfir um af áreiti.

Júlía átti að hefja leikskólagöngu opinberlega þann 1.Nóv sl, en lítið varð úr því, bæði vegna þess að við ákváðum að fara til Berlínar að hitta gamla og góða vini, og vegna þess að hún varð í kjölfarið nokkuð veik, með ljótan hósta og talsverðan hita í um 2 daga.  Hóstinn er enn til staðar þó hitinn sé nú farinn.  Það verður því að skoðast vel hvort hún fari á morgun í skólann.  En þetta þýðir auðvitað hér þarf að vakna rúmlega 7 á morgnanna, svo taka við æfingar milli 10- 14, og svo aftur æfingar á kvöldin milli 18 og 21.  Flestir kollegar mínir eru ekki í öllum stykkjum eins og ég, og fá því af og til um viku til mánaðar frí, þar sem þau geta í róg og næði hvílt sig og einbeitt sér að því að læra og undirbúa næstu umferð.  Ég skil vel afhverju óperusöngur og fjölskylda passar illa ef ekki bara enganveginn saman, og það er hluti af ákvörðuninni.  Ég vil frekar vera til staðar fyrir fjölskylduna en fórna öllu í vanþakklátan og mjög erfiðan bransa.

Nú af Berlínarferð, þangað hentumst við á Mánudaginn, og gistum í stórri íbúð ásamt Gunnari og Co og Einari og Co, þarna voru með í för líka 5 börn!  Þannig að hvíldin var svosem engin, en það var afar gaman að hittast aftur og spjalla.  Svo ekki sé nú talað um að fara út að borða, þó maður hafi nú oft upplifað sig sem "barnafólk",  eða með öðrum orðum fólkið sem er með grenjandi börn á veitingastöðum og á öðrum stöðum þar sem aðrir koma til að eiga góða stund.  Ég hef alltaf hatað "barnafólk" og það mun ekkert breytast.  Ég reyni allt til að koma í veg fyrir að mín börn séu grenjandi á svona stöðum, og það hefur nú yfirleitt tekist :)  Ég hitti líka gamlan vin að nafni Hilmar, en hann hitti ég á Starbucks, og þar ræddum við mínar aðstæður hér í þýskalandi meðal annars og það var að vanda gott að tala við kallinn :)  Núna erum við svo að súpa seyðið af þessari ferð, þar sem allir sjóðir eru búnir, og við þurfum að skera við nögl næstu vikur.  Ótrúlegt hvernig þetta þarf alltaf að þróast.  Svo er Desember að hefjast með tilheyrandi útgjöldum, og svo Íslandsferð með því sama.  Þannig að við þurfum að fara passa okkur.  En fyrir þá sem þola ekki svona tal, þá segi ég bara "en ég er þó þakklátur fyrir að eiga góða fjölskyldu og að heilsan sé í lagi".  Þá er þetta bara orðið jákvætt og fínt í bili.

Hringur, Lára, Fálki, Emilía og Júlía

Í Alexa verslunarmiðstöinni að skemmta sér í ljósunum

Alexanderplatz að bíða eftir lestinni

Pabbarnir með börnin sín :)