Kannski er ég bara orðin svo tæpur á geði vegna alls sem hér hefur verið að gerast að ég er ekki lengur meðvitaður eða ábyrgur fyrir því sem ég segi og geri. Ég ég er bara orðinn afar langþreyttur á ástandinu hérna á heimilinu. Stundum er það gott og oft er það slæmt. T.d núna í morgun öskraði Júlía af öllum lífsins kröftum og barðist um þegar ég var að reyna að undirbúa hana í leikskólann. Hún sagðist vilja sofa lengur!! Og það var ekkert sem ég gat gert, ég hef sjaldan séð hana svona brjálaða. Ég var búinn að sjá fyrir mér að fara með hana í leikskólann eins og venjulega og koma svo heim aftur og leggjast upp rúm og eiga algera hvíld, þar sem Emilía sefur yfirleitt vel á morgnanna. Fyrir það fyrsta er í raun ótrúlega hálfvitalegt af okkur að vera setja hana á leikskóla, þar sem þess er krafist að við séum mætt með hana um kl 8 í síðasta lagi. Því mín vinna er þannig að ég þarf ekki að byrja fyrr en kl 10 á morgnanna, og stundum er ég jafnvel í fríi á morgnanna, eins og er einmitt raunin í dag, nema hvað í dag þarf ég að mæta kl 16 og vera fram til kl 22 í kvöld. Að þurfa að rífa sig upp kl 7:30 á hverjum virkum morgni er bara ótrúlega þreytandi, sérstaklega þegar maður er ekki kominn heim úr vinnu fyrir en hálf 11 á kvöldin, og þá þarf maður að ná sér niður, þannig að ég er aldrei komin í rúmið fyrr en í fyrsta lagi hálf eitt. Maður hvílist ekkert að deginum til því báðar eru þær systur heimavið og önnur grenjar og hin þarf að láta hafa fyrir sér með einum eða öðrum hætti. Ég veit að ég er líklega að lýsa flestum barnaheimilum í heiminum, en ég er ekki í 8-16 vinnu, og ekki í vinnu sem ég kemst upp með að vera þreyttur í og ekki í vinnu sem ég er ánægður í, því ég þarf alla mína andlegu og líkamlegu orku til að halda einbeitingunni. Ég veit bara með dags fyrirvara hvenær ég á að mæta næst, eins og áður hefur komið fram, og það eitt og sér er afar þreytandi.
Ég skil núna, það sem maður sér í bíómyndunum, bitru foreldrana sem segja í reiðiskasti við börnin sín að þau hafi eyðilagt frama þeirra og komi í veg fyrir að þau geti gert hitt og þetta. Það er líklegast ljótt að segja þetta, en þetta er að mörgu leiti rétt. Börn eða öllu heldur tilvera þeirra dregur verulega úr líkum á því að maður geti gert það sem hugurinn girnist. Þannig er það nú bara, og þvímiður er ég að upplifa það núna. Þó vissulega þyki mér óendanlega vænt um þau sama hvað. Þá situr samt alltaf eftir þessi "hvað ef?" tilfinning. Ég veit að ég er skólabókardæmi um svartsýnan og neikvæðan einstakling, en það er heldur ekki neitt sem ég hef getað breytt. Ég er bara svona frá náttúrunar hendi, og trúið mér þegar ég segi að ég hef reynt ýmislegt til að hætta þessari neikvæðni alltaf. Dropinn hefur holað mig, því þannig virkar það bara. Þetta hefur sýnt sig best í söngnum. Þegar ég sem jákvæðastur og fullviss um eigið ágæti og minni, þá bregst það!! Þessi regla hefur aldrei brugðist. Þegar ég er sem neikvæðastur og líður sem verst, þá hef ég sungið best, og með bestum árangri!
Það er á stundum sem þessum þar sem ég upplifi mig tómann og ekki eiga neitt eftir. Ég hef þó alltaf fjölskylduna, en þvímiður lifir maður ekki á fjölskyldunni einni saman. Ég reyndi að láta drauminn rætast, sem reyndist svo vera hálfgerð martröð, með einum og einum ljóspunkti inni á milli, sem ekki hefur verið nóg til að halda mér á floti. Ég horfi á sjálfan mig standa sífellt í sömu sporunum og finnst ég ekkert komast áfram, fastur, þessi vinnustaður sem ég er nú á, fyrir utan samstarfsfélagana, er einn sá leiðinlegasti síðan ég vann í Bónus. Ég er að bjóða sjálfum mér og fjölskyldunni minni upp á ótrúlega leiðinlegt og fábreytt líf. Kannski man maður svo bara góðu stundirnar þegar fram í sækir, en það er ekki hægt að lifa í framtíð frekar en fortíð. Ég er ekki með neina áætlun, því áætlanir bregðast, en ég veit hvað ég vil innst inni. Hvernig því verður svo náð er annað mál. Því verður maður bara að fljóta með og passa að það sé ekki vaðið yfir mann, eins og er verið að fara gera á morgun við mig. En þá er ég að fara á fund með tónlistarstjóra hússins og framkvæmdarstjóra, því ég sendi þeim tölvupóst þess efnist að ég ætla ekki að syngja þetta einnar mínútu "la la la la la la" stykki sem þeir eru búnir að setja mig í. Ég var því boðaður á fund á morgun til að ræða það eitthvað. Það þarf ekki að taka það fram að stressið vegna þessa er að gera útaf við mig þó ég viti innst inni að það er asnalegt, þar sem ég er búinn að ákveða að gera þetta ekki, og hef fyrir því margar ástæður. Ég gæti orðið fárveikur í Mars og þá þurfa þeir að ráða einhvern í minn stað, en það er bara áhætta sem þeir taka hverju sinni, og þeir eru tryggðir fyrir því.
Ég skammast mín fyrir að vera leiðinlegur við fjölskylduna mína og sérstaklega börnin mín og að mín ófullnægja í starfi valdi því að ég get horft í andlit dóttur minnar sem kemur glöð og ánægð fram núna og haldið áfram að skamma hana fyrir hvað hún var óþekk í morgun, og veitt henni svo enga athygli. Mér finnst bara ekki eðlilegt að reiði mín eigi að bitna á börnunum mínum. Ég veit að þau læra það af mér seinna meir, en ég kann ekki annað og get ekki annað. Mér líður eins og manni sem er sagt að hlæja bara og gleðjast þegar einhver nákominn deyr, þetta eru tilfinningar sem mér finnst ég ekki stjórna, og hef þó reynt.
Ég hugsa með mér að stundum væri bara betra að vera einn! En ef ég hugsa það aðeins lengra, myndi ég á engu skipta og því sem ég á í dag. En maður hugsar alltaf samt sem áður. Hvaða líf er ég að fara bjóða fjölskyldunni minni upp á. Engar gráður í einu eða neinu, engin haldbær menntun í einu eða neinu, hef ekki brennandi áhuga á neinu einu. Ég veit að ég er mjög góður mörgu sem ég tek mér fyrir hendur en skara fram úr í engu, allavega engu sem ég hef áhuga á að skara fram úr í.
Nú svona bara rétt til að ljúka þessu, þá bið ég fólk að hafa ekki áhyggjur af mér :) ég er ekki kominn fram á eitthvað hengiflug, svona er þetta bara dagsdaglega í mínum haus, og ég ákvað að prufa að skrifa það niður svona einu sinni og gá hvort mér takist að velta því af mér yfir á rit, því það á víst að hjálpa.
Mér finnst annað fólk ekki eiga það skilið að ég mæti neikvæður í vinnuna, nú eða bara út í búð. Ég brosi mjög mikið í samskiptum mínum við annað fólk, og hef fengið að heyra það frá fleirri en einum að ég sé alltaf brosandi og það sé svo gaman að vinna með mér því ég sé svo jákvæður og hress, fyrir mér er þett svo mikil þversögn. Þeir sem þetta blogg lesa eru líkast til ekki sammála því núna, en það er val þitt að lesa þetta blogg. En fólk sem ekki velur það að fá þig inn í sitt líf á ekki skilið að þú hellir yfir það neikvæðni og fúlheitum. Þetta hef ég alltaf haft að leiðarljósi í öllum mínum samskiptum við annað fólk út á við. Þvímiður er það svo að þá lenda mínir nánustu í því að taka skellinn, sem er ekki síður slæmt.
Góðar stundir kæru ættingjar og vinir, þangað til næst.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli