Við lentum á Íslandi í gærnótt um kl 1:37 að staðartíma. Flugið hafði verið frekar þreytandi svona eins og maður myndi búast við með smábarn með í för, en allt hafðist það nú.
Ferðin má segja að hafi hafist á Mánudeginum 6.Feb, en þá var opinberlega öllum skuldbindingum lokið í Görlitz og við komin a fullt að pakka í kassa og keyra út þau húsgögn sem við vorum búin að selja. Það gekk allt vel fyrir sig, og við tók svo hin mjög svo erfiði 7.Feb, en þann dag höfðum við pantað flutningabílinn heim að dyrum að sækja búslóðina, sem ég bjóst nú ekki við að yrði svo mikið en endaði í 6 brettum!! Dagurinn hófst á því að ég fór að skila blóðþrýstingsmæli sem ég var búinn að vera með í sólarhring, svona til að meta hvort lyfin væru að hafa tilætluð áhrif. Svo var brunað heim og byrjað að pakka á bretti, sem hefði aldrei verið mögulegt ef ekki hefði notið við aðstoðar nokkurra góðra aðila sem komu að hjálpa okkur að bera og passa stelpurnar. Án þeirra hefði þetta ekki gengið. Ég kláraði heilsuna í þessu, og er búinn að vera frekar raddlaus og veikur síðustu daga, ég er þó að vona að ég verði buinn að ná fullri heilsu á Laugardaginn eftir viku. Það er búið að vera mjög kalt í þýskalandi og við vorum nánast úti allan tíman að raða á bretti, plasta og bera, á endanum var ekkert eftir. Við eyddum svo þessum degi ásamt um 4 tímum af þeim næsta í að þrífa og henda rusli. Mikið var eftir sem erfitt var að henda, eða hreinlega átta sig á því hvert átti að setja. Við nutum góðrar hjálpar frá strák sem vinnur við húsið, og hann og faðir hans sögðu okkur að koma bara með allt sem við gætum ekki hent til þeirra og þeir myndu bara losa okkur við það!! Alveg ótrúleg góðmennska og gott hjartalag sem þjóðverjar hafa þegar maður kynnist þeim. Ég var skammaður fyrir að biðja ekki um hjálp, þegar þeir fréttu að við hefðum staðið í þessu ein, fólk hélt að við hefðum bara ráðið flutningafyrirtæki til að pakka og svona, eins og margir gera. Isländisches Stolz var það kallað.
Daginn eftir tók svo við ferð til Berlínar með troðfullan bíl í 15 stiga frosti. Þar var brunað í sendiráðið til að fá vegabréf fyrir litlu dömuna og detta í spjall hjá Gunnari Snorra, sendiherra. Þvínæst í verslunarmiðstöðina "okkar" í Tempelhof til að gera síðustu innkaupin í Þýskalandi i bili. Svo var farið á Tegel flugvöll til að tékka sig inn til Kaupmannahafnar. Á þessum tíma féllust mér hendur yfir magni farangurs sem við vorum með, en við náðum einhvernvegin að koma þessu um borð án þess að borga yfirvigt. Vopnaleitarfólkið var með því skemmtilegra sem ég hef lent í, ótrúlega almennileg og skilningsrík yfir ferðalögum með börn. Ein konan þarna tók meira að segja Emilíu á meðan við vorum að hlaða öllu á bandið. Okkur tókst svo að gleyma tveimur töskum hjá þeim og þau bara komu og leituðu að okkur í biðsalnum til að láta okkur vita, hefði þetta gerst annarsstaðar? Það veit ég ekki, en þetta létti vissulega aðeins á manni.
Í Kaupmannahöfn sótti okkur Þorvaldur, og keyrði til Ásu og Sörens þar sem við gistum á okkar stutta stop-over í höfninni. Við sváfum örstutt og hentumst svo næsta morgun til Málmeyjar, þar sem við heimsóttum Fjólu og Co á meðan Þorvaldur fékk afhentan styrk upp á 6.5 milljónir. Daginn eftir var svo farið aðeins niður í bæ og borðað og verslað. Svo var heljarinnar matarveisla hjá Ásu og Sörra áður en við héldum út á völl til að fljúga heim. Í check-in var okkur tjáð að sumar töskurnar væru of þungar, og því þurftum við að standa í því að færa á milli, sem var svosem í lagi, því við vorum ein að tékka inn, þrátt fyrir að vélin væri full. Þannig að það reddaðist allt. Önnur flugfélög eins og til Airberlin, tékkuðu bara allt inn þó sumar töskur væru 2-3 kg of þungar, því heildar þyngdin var langt undir. En ekki Iceland Express, þvímiður. Skil ekki svona umburðarleysi.
Jæja, flugið tók um 3 tíma, og vorum við lent Keflavík um kl 1:30 eftir miðnætti, og komin heim í holtið um 4. Svo erum við bara búin að vera slaka á núna og ég að reyna að ná heilsu til að syngja eftir tæpa viku! :)
