Ferðalag tenórsins: Bravó, uppsögn og áframhaldandi rugl!

Það sem atvikast hefur síðan síðast er að ég söng á tónleikum hér, í stað annars tenórs sem hefur hingað til séð um þetta, en hann getur ekki sungið tvenna tónleika hérna vegna skuldbindinga annarsstaðar. Þá er multitalentinn ég látinn taka hanskann. Þetta eru tónleikar sem samanstanda einungis af neapolitönskum ljóðum og aríum, svosem eins og O sole mio. Það er langt síðan ég hef verið svona stressaður, en ég hef ekki haft mikinn tíma til að undirbúa mig og þurfti að vera með textablöð af tveimur ljóðum til að þetta gengi upp. En það virtist allt hafa gengið vel í fólk, því það voru þónokkur húrrahróp úr sal þegar ég kom á svið í lokin til að hneigja mig. Þetta var að sjálfsögðu stórkostleg tilfinning fyrir mig og loksins gaman að fá einhverja viðurkenningu á því sem ég er að gera.

Það er komið að þáttaskilum hér í Görlitz, þar sem búið þarf að vera ákveða hvort ég vilji vera hérna, eða húsið þarf að ákveða hvort þeir vilji halda mér, fyrir lok þessa mánaðar. Ég er búinn að senda þeim tölvupóst þar sem ég fer fram á að fá vitneskju um þau hlutverk sem þeir hafa hugsað sér að bjóða mér ef ég verð hér áfram, og það þarf að vera verulega gott til að það verði. En ég veit sem víst að þeir vita ekki hvað verður sett upp á næsta ári, fyrr en í lok Desember. Ég sagði þá í bréfinu að þeir verði þá að minnsta kosti að gefa mér frest til að segja upp fram til Desember loka. Ef þetta gengur ekki upp, þá má taka þessum tölvupósti sem uppsögn. Mörgum finnst þetta full gróft hjá mér, þar sem ég er ekki kominn með aðra trygga vinnu, en svona er það nú bara, ég læt ekki bjóða mér aftur það rugl sem hér er búið að viðgangast.

Emilía heldur áfram að grenja, þrátt fyrir allar breytingar sem hér hafa verið gerðar. Hún hefur þó átt ágætar nætur undanfarið, þ.e ekki stanslaust grenjandi, nema kannski til svona 3-4, og svo sefur hún allavega í 2-3 tíma. Ekki bætir úr skák að hún er með talsvert kvef í ofanálag. En það er ekki laust við að þegar Júlía er á mótþróafrekjuskeiði og Emilía grenjandi endalaust, þá missir maður alla löngun, og ekki laust við að ákveðin tegund haturs komi upp í garð þeirra, þó eflaust eigi þær það ekki skilið. En þetta er bara slítandi eins og allir þeir sem þetta hafa upplifað vita.

Í dag er svo þjóðhátíðardagur í þýskalandi, og í tilefni þess eru allar búðir lokaðar, og lítið annað að gerast. Við fórum niður í bæ og urðum ekki vör við neina skipulagða dagskrá. En veðrið var mjög gott eins og það er búið að vera síðustu daga, milt og sól með 20-25 stiga hita. Það er alls ekki hægt að kvarta undan svona hausti.