Þreyta, leiði, gleði og gaman!!!

Síðustu dagar hafa verið blandnir ýmsum tilfinningum og hughrifum. Allt frá því að gefast algerlega upp til þess að halda að þetta sé málið! Það er erfitt að þurfa að undirbúa 5 hlutverk, þó lítil séu, á örstuttum tíma. Ekki erfitt af því að það þarf að læra þetta, heldur erfitt vegna þess að maður þarf að gera það á mjög stuttum tíma og vera svo ekki fullkominn þegar maður fer á æfingu. Lærdómurinn sjálfur er ekki leiðinlegur, en að geta ekki sýnt sitt besta á æfingum er það erfiðasta sem ég lendi í, og það gerist þvímiður of oft. Þannig er það bara með suma að þetta tekur aðeins lengri tíma en gott væri. Það er erfitt að sjá alla kollega sína fara með flott og góð aðalhlutverk á þessu ári, en vera sá eini sem þarf að syngja öll aukahlutverkin sem eru bæði lítil og einföld. Ég hef verið heppinn hingað til og unnið með góðu fólki sem kann að meta það sem ég hef fram að færa, en hérna er það svo að maður hefur lítið að segja og þarf að sætta sig við það sem að manni er rétt. Mig langar í raun ekki að gera þetta lengur, allavega ekki undir þessum kringumstæðum. Ég hef ekki þann bakgrunn sem flestir mínir kollegar hafa, þ.e tónlistarnám, spila á hljóðfæri, alast upp við klassíska tónlist á heimilinu osfrv, ekki það að ég sé vanþakklátur fyrir það sem ég hef og kann, en maður upplifir sig bara lítinn og einskis virði þegar maður er ekki metinn af því sem maður hefur sýnt að maður getur og kann. Kannski lagast þetta á næsta ári og kannski ekki. Ef ég verð enn í sömu stöðu er það mér ljúft og óljúft að upplýsa að ég er á leið heim til Íslands að lokinni dvöl hér í Görlitz. Það er þó komið afar vel fram við mig á allan hátt og mér sýndur skilningur á því að ég sé að gera þetta í "fyrsta skipti" og að þýska er ekki mitt móðurmál, og það er alls engin pressa eða skammir sem ég finn fyrir, þvert á móti er fólk afar ánægt með það sem ég hef hverið að gera. Líklegast er mest af þessu úr minni eigin sköpun, en það er nú víst svo að hamingja og gleði kemur ekki utan frá, og því þarf ég að ná að sætta mig einhvernveginn við þetta þannig að gleði hljótist af.

Þessa dagana er Altstadtfest hérna í Görlitz og það er afar mikið um að vera útum allan bæ,ég fór á rölltið í dag og hér eru nokkrar myndir frá hátíðarbænum Görlitz.

Fyrstu dagarnir

Þá er svo komið að ég er búinn með fyrstu 3 dagana í fastri vinnu sem óperusöngvari. Það er hægt að segja að þetta byrji allt saman frekar rólega, en þó þarf ég að læra ansi mikið á stuttum tíma. Þessa stundina ligg ég yfir "La danza" eftir Rossini, sem er afskaplega erfitt að læra því það er svo hratt og mikið af texta sem þarf að koma að á stuttum tíma, en það gengur bara svosem nokkuð vel, þetta verður væntanlega á dagskrá afmælistónleika í Aratungu árið 2017 :) Svo eru nokkrar aðra fallegar ítalskar aríur sem mig hefur alltaf langað að læra en ekki gefið mér tíma í áður. Núna get ég lært þetta allt og verið á launum á meðan, það er góð tilfinning.

Á fimmtudag fengum við ánægjulega heimsókn frá Auju og Anfinn sem voru á ferðalagi um Sachsen héraðið og ákváðu að líta hérna við hjá okkur. Ég sýndi þeim hérna aðeins um bæinn og óperuhúsið áður en þau henntust af stað til frekari ævintýra á svæðinu :)

Kona og dóttir eru svo farin frá mér! Tímabundið samt :) Þær eru nefnilega farnar til Íslands að njóta lífsins. Það þykir mér afskaplega gott, þar sem ég veit að það er ekki auðvelt að hanga hérna í litlu þýsku þorpi og hafa ekkert fyrir stafni á meðan ég hef alltaf nóg að gera. Auk þess er alltaf gott að fá smá "alone time". Ég læri best þegar ég get einbeitt mér algerlega, án þess að hafa áhyggjur af öðrum.

En af nægu er að taka í áhyggjubankanum, þar má meðal annars minnast á umsókn okkar um barnabætur hér í þýsklandi. Við þurfum að skila allskyns pappírum, og ég er svosem búinn að fá þetta mest allt nema einn pappír sem ég þarf frá útlendingastofnun, það verður fróðlegt að sjá hvernig það gengur, þar sem þau vilja fá launaseðla og annað sem ég get líklega ekki framfært. En það kemur allt í ljós í næstu viku.

Hér er búið að vera glimmrandi gott veður síðustu daga og hitinn í klringum 28 gráður, en þó

ekki rakt, þannig að þetta er afar notalegt.

Ég hef aðeins myndir til að ylja mér um hjartaræturnar þessa dagana og hérna er ein sem tekin var af ungfrúnni í fullu fjöri við að gera það sem henni þykir skemmtilegast af öllu, en það er að sulla.

Styttist í stóru tímamótin

Sem eru þau að fara að fá reglulegan pening fyrir að syngja, eða ekki syngja. Bara reglulega innflæði peninga.

Fyrsti vinnudagurinn er á fimmtudaginn og það lítur út fyrir að ég þurfi ekki að mæta á neina æfingu þann daginn. Það er að vísu einhver hittingur klukkan 10, en svo er það ekki meira :)

Hérna í Bies er það helst að búið að er að setja klór í vatnið þannig að mannir líður alltaf eins og maður sé á spáni þegar maður þarf að láta vatn renna í einhverjum tilgangi. Ótrúlega óþolandi, þar sem vatnið hérna var stórgott og maður þurfti ekki að filtera það eða neitt, ég var líka að detta í heilsuátak enn eina ferðina því hér er afar gott að skokka. Það hefur ekki gengið betur en svo að nú þar ég að kaupa vatn í meira mæli auk þess sem eftir fyrstu 4 skokkdagana fékk ég yfirgengilegan sársauka á innanverðum fæti sem leiði alveg upp að hné. Þetta gerist bara við skokk eða ef snöggt hökk kemur á fæturna!!! Ég get sem betur fer hjólað án nokkurra vandræða og verð ég bara að sætta mig við að reyna að hjóla mig til heilbrigðis. Það er bara skemmtilegra að skokka því maður fer hægar yfir og auðveldara er að hlusta á tónlist á meðan.

Ég hef áður bloggað um vanvirðingu reykingafólks á sínu nánasta umhverfi, og maður verður afskaplega var við það hérna úti, sérstaklega þó ef maður vill njóta þeirra sjálfsögðu mannréttinda að sitja utandyra í góðu veðri á veitinga- og kaffihúsum. Það er erfitt fyrir mig að tjá hatrið sem kemur upp hjá mér í hvert skipti sem heilalaus reykingasjúklingur kveikir sér í við hliðina á mér. Þetta er líka talsvert vandamál hérna á leiksvæðum, þar sem hópur, augljóslega vitskertra foreldra, kemur saman nánast daglega og keðjureykir á meðan börnin eru látin leika sér, þetta gengur auðvitað svo lang að þarna er ein ólétt í hópnum og hún reykir auðvitað líka með eins og ekkert hafi í skorist!! Sem segir allt sem segja þarf um þetta fólk! Svo væri ótrúlega gaman að vita hvað vakir eiginlega fyrir reykingafólki að drullast ekki til að reykja bara öll á sama tíma...... auðvitað þurfa þau að skipta því þannig að einn reykir í einu, til að tryggja það að loftið haldist mengað sem lengst! Jæja þetta blogg leysir ekki vandamál þessa fólks frekar en mín, en það er gott að koma þessu frá sér.

Praha and the search for the eternal Shangri-La

Á mánudag var tekin skyndiákvörðun um að fara eitthvað í "frí", kostnaður mátti ekki vera meiri en 300 Evrur. Ákveðið var að hendast til Prag í Tékklandi. Það hófst á því að húsmóðirin á heimilinu fann á korti hina og þessa staði sem vert væri að heimsækja. Þegar það var allt komið var ákveðið að taka bíl og panta hótel. Bíllinn, sem var dýrasti þáttur ferðarinnar kostaði með leigu og Diesel um 220 Evrur, hótelið aðeins 30. Þannig að þetta var allt á áætlun :) Þegar bíllinn var sóttur, þá fengum við þennan líka fína Audi A3, ég aulaðist til að spyrja hvort við mættum ekki fara á honum til tékklands, og svarið var þá nei!! Ég var því fljótur að segja að það stæði svosem ekki til, en við yrðum í nágreni við landamærin og því væri gaman að skjótast yfir ef tíminn leyfði :) Það tók mikla orku í áhyggjur og annað vesen að ákveða að fara bara þrátt fyrir boð og bönn. Þetta eru víst bara einhverjar reglur sem fyrirtækið setur, að þýskir bílar megi ekki fara til austantjaldslanda! Það á víst að vera eitthvað tengt því hvað mikið er um að slíkum bílum sé stolið í þessum löndum. Það var því með blendnum tilfinningum að ákveðið var að fara bara af stað.

Við ákváðum að fara í gegnum Dresden, bæði vegna þess að við þurftum að skipta sottlu í IKEA og líka afþví að það átti að vera fljótlegri leið. Þegar við vorum komin yfir landamærin til Tékklands kom í ljós á GPS tækinu að framundan væri vegurinn algerlega lokaður, við ákváðum því að keyra bara áfram þar sem tækin hafa ekki alltaf rétt fyrir sér. Það varð þó fljótlega ljóst að eitthvað var lokað, þar sem umferð tók að þyngjast, og svo sáum við þar sem hraðbrautin var bara lokuð og við ákváðum þá bara að elta flutningabílana, sem reyndist rétt ákvörðun. Þetta seinkaði ferðinni um tæpan hálftíma, en engu að síður var þetta ekki svo langt. Við keyrðum um afskaplega fallegan bæ, að einhverju leiti allavega :), svo kom að við lentum í Prag og við hótelið okkar sem var staðset á vafasömum stað í bænum að því er virtist, það varð ekki til að róa taugarnar varðandi bílinn. Á meðan ég hafði áhyggjur af því að bílnum yrði stolið og ég sæti uppi með tæpar 3 miljónir ISK í skuld, hafið frúin áhyggjur af því að einhver myndi vilja brjótast inn í bílinn til að stela barnabílstólnum, þannig að hún losaði stólinn og setti í skottið. Ég get þvímiður ekki þóst skilja þann þankagang :)

Hótelið var svosem fallegt, og með loftkælingu, en þrátt fyrir að hafa pantað reyklaust herbergi, þá fengum við herbergi sem lyktaði eins og öskubakki, ég fór og kvartaði, og var þá sagt að við værum á reyklausri hæð og líklega hefði bara ræstingafólkið verið að reykja eða fyrri gestir, ég tel það afar ólíklegt þar sem ég er sérfræðingur í þessari helvítis ólykt. Sama hvað, við fórum svo með Tramma niður í bæ þar sem við fórum í siglingu, nutum útsýnis og fengum okkur að borða. Næsta dag var svo útskráning af hótelinu og stefnan sett á að skoða sem mest þann daginn. Eftir áhyggjunótt sáum við að bíllinn var á sínum stað og allt í lagi þar með. Við byrjuðum á að fara skoða ókeypis hluta Prag kastalans, sem er stærsti fornkastali í heiminum, ansi flott verður að segjast, við geymdum vísvitandi ákveðna hluta að skoða til að geta farið þangað einhverntíma með gestum og notið þess

jafn mikið:), svo fórum við niður í bæ og fundum fínt stæði, reyndar við garð þar sem krökkt var óreglufólki, ég var auðvitað ekki í rónni, þrátt fyrir að þarna væru miklu flottari og dýrari bílar en okkar :) Stæðið var líka rétt hjá Charles bridge sem er afskaplega þekkt göngubrú á svæðinu. Þar gengum við að sjálfsögðu og nutum. Það skemmd ekki fyrir að rekast svo á Starbucks við enda brúarinnar :) Svo var gengið um gamla bæinn og verslunarhverfið, það verður að segjast eins og er að þetta er eiginlega flottasta svona svæði sem maður hefur séð, þar sem flestir eru að selja eitthvað nýtt og handunnið og flott, en ekki bara allir með það sama.

Þegar við komum svo að bílnum, rúmum 4 tímum seinna, sáum við að ein afturhurðin var opin, og þá meina ég galopin!! Ég fékk nett taugaáfall, og var fljótur að sjá út að ekkert var horfið úr bílnum, ekki einusinni ferðatölvan, sem var það langverðmætasta þarna inni. Ég átti ekki til orð, þarna moraði allt í óreglufólki og betlurum en engin hafði farið inn í bílinn sem hafði staðið opinn í 4 tíma!! Ég skildi bara ekki neitt í neinu!!. En eftir að hafa þakkað hverju því sem um var að þakka ætluðum við að skoða smá útsýnisstað sem við höfðum séð í bátsferðinni, en fundum aldrei almennilega hvar við gætum lagt bílnum. Þannig að það fær að bíða seinni tíma. Við héldum svo heim á leið og ákveðið var að fara styttri leiðina, en auðvitað kom svo í ljós að þar var vegurinn líka lokaður og ég var farinn að sjá fyrir mér að við þyrftum að snúa alveg við þar sem engin leið virtist í boði, en þó fannst ein, í gegnum draugalegasta skóg og bæ sem ég hef séð og upplifað, bærin heitir líka "Grabštejn". Ég átti allt eins von á einhverri blóðugri kellingu öskrandi úti á miðri götu......en það varð nú ekki svo slæmt :) Við lentum heima heilu og höldnu og hlökkum til að geta farið aftur til Prag, það er virkilega falleg borg, að mestu leiti allavega.

Hérna er svo hægt að kíkja á nokkrar myndir úr ferðinni.

Við erum úr lífsháska!

Ekki það að við höfum einhverntíma verið það :) En fréttir hafa verið að berast héðan frá Sachsen, nánar tiltekið Görlitz og nágrenni að hér hafi áin Neisse flætt yfir bakka sína og héðan hefur þurft að flytja eitthvað af fólki. Við búum frekar hátt yfir sjávarmáli þannig að við vorum aldrei í neinni hættu. Við fórum í hjólreiðatúr í dag í góða veðrinu að virða fyrir okkur verksummerkin, eins og líklega allir sem eru í fríi á sunnudögum. Það var mikið af fólki allstaðar að skoða ánna og óskundan sem hún hefur valdið. Það var ansi magnað og á sama tíma nokkuð hræðilegt að sjá eyðilegginguna sem þetta hefur valdið. Um 1450 manns þurftu að yfirgefa heimili sín í gærkvöldi.

Ég hef fengið nokkra tölvupósta og símhringingar í dag frá vinum og kunningjum í þýskalandi sem voru að kanna hvort ekki væri allt í lagi hjá okkur. Það er magnað að standa svona fyrir utan þetta og vita ekki neitt. Það fyrsta sem ég frétti af flóðinu var að ég fékk tölvupóst þar sem einn vinurinn var að spyrja hvort ég væri í einhverri hættu :) Ég vissi ekkert hvað hann var að tala um, það var um kl 23 í gærkvöldi. Þá fór maður nú að skoða þetta nánar og þá kemur í ljós að þetta er bara töluvert alvarlegt mál og hér flæddi inn á fjölmörg heimili á örfáum tímum. Við sleppum þó ekki alveg, því við vorum á fá fréttir af því að hér hefði flætt inn á vatnsból og því er ráðlagt að sjóða allt drykkjarvatn áður en þess er neytt. Og hvað það kann að standa lengi er ekki vitað!!

Svona er nú lífið í Görlitz :)

Mamma gamla á svo afmæli í dag og því ber að fagna. Hún fær að sjálfsögðu bestu kveður héðan frá okkur, litlu fjölskyldunni í Görlitz.

Hér eru svo nokkrar flóðamyndir.
ATH hægt er að smella á myndirnar til að sjá þær stærri.
(Fleiri flóðamyndir og Júlíumyndi má svo sjá í albúminu hennar hérna)

Hér var lokað fyrir alla umferð, þetta er við menntaskólann

Neðstu íbúðirnar algerlega fullar af vatni

hér er létt samanburðarmynd á því hvernig þetta leit út áður en flæddi, á svarthvítu myndinni má sjá Pabb og Mömmu ásamt Soffíu á gangi. Á litmyndinni má svo sjá að vatnið nær töluvert hærra en þau!

Daglegt líf, styttist í fyrsta vinnudaginn :)

Síðan síðast hefur það gerst að ég hef sent inn formlega kæru á skattstjóra vegna álagningar. Ég framvísaði 2/3 af þeim pappírum sem þeir báðu um með fyrirvara um þann þriðja sem ég vona að detti í hús á næstu dögum. Það er mikill léttir að koma svonalöguðu frá. Samt sem áður eru að byggjast upp á okkur skuldir og róðurinn orðinn hrikalega þungur, þar sem við erum búin að þurfa að punga út góðum fjárhæðum í tvöfalda leigu, tryggingu og svo núna íslenska skattinn. Ég hef haft um 1300 Evrur til umráða, fyrir skatt að ég held :) Þannig að það dugði skammt. Þó sér nú fyrir endan á þessu, en líklega fer ekki að koma hér nein velta fyrr en 1.október. Þar sem ég vinn aðeins tæplega hálfan ágúst og svo þarf að bíða til enda september til að fá fyrstu heilu mánaðrgreiðsluna. Ekki skemmtilegt, en svona er það nú bara.

Fyrsti vinnudagurinn er semsagt 18.ágúst n.k. og ég bíð þess með eftirvæntingu, það verður áhugavert að vinna við áhugamálið og fá borgað fyrir það sem almennur launþegi, en ekki verktaki eða eitthvað svona flókið. Ég er á fullu að undirbúa á milli þess sem ég reyni að taka til í draslinu mínu sem er hérna útum allt, og á milli þess sem sinna þarf minni ástkæru dóttur sem þarfnast einskis annars en ástar foreldra sinna.......eða þannig.

Hér hefur kólnað talsvert frá hinum miklu hitum í júlí, en þó kemur einn og einn sólardagur, sem hefur verið nýttur til hjólatúra um bæinn.

Af ruslatunnudramanu er það að frétta að við höfum ákveðið að nota bara tunnu nr.3 og hætt að hugsa um þetta. Hérna fáum við bara litla tunnu fyrir almennt sorp sem tilheyrir okkar íbúð og svo eru um 3 sameiginlegar tunnur fyir lífrænt og ein stór fyrir umbúðir. Þegar maður neyðist til að byrja að flokka bara til þess að geta yfirhöfuð hent rusli, þá verður þetta auðveldara. Í berlín var það þannig að maður setti bara allt annað en mjólkurfernur og pappír í almennt ruslm en hér þarf maður aðeins að hugsa sem er afskaplega gott en leiðinlegt, og ferðirnar með lífræna ruslið þurfa að vera tíðar annars fyllist hér allt af vondri lykt :)

Júlía nýtur þess að segja "Nei" og það er allt samkvæmt bókinni, en mikið er það leiðinlegt, að þurfa að berjast við hana um öll smáatriði. Það verður seint sagt að við höldum sælgæti að henni eða gefum henni það yfir höfuð. En hún hefur sjálf náð að næla sér í litla súkkulaðibita sem dottið hafa í gólfið, eða sem hún hefur fundið einhversstaðar, og nú er svo komið að hún þekkir ef um súkkulaði er að ræða, sama í hvernig umbúðum það er eða hvernig það lítur út, hún bara veit það! Og það þykir mér afskaplega skrítið. En svona er nú mannsheilinn fullkominn.

Nokkrar myndir frá Berzdorfer See ferð okkar um daginn.

Skattar og síðustu dagar

Lítið hefur svosem verið að gerast síðustu daga annað en það að við erum að koma okkur fyrir og aðlagast hér umhverfi. Erum þegar búin að hendast upp á fjallið okkar, Landeskrone, og niður að vatninu okkar, Berzdorfer see. Við erum búin að hjóla hér um allt og það hefur bara gengið vel.

Fyrsta ruglið hérna er það að ekki er vitað nákvæmlega hver á hvaða ruslatunnu, ég er búinn að hringja hérna í félagið sem rekur húsið og þar er mér sagt að við eigum tunnu númer 2, en svo kemur upp úr kafinu að hún til heyrir nágranna okkar og hún segir okkur að við eigum tunnu númer 3. En þegar við fluttum inn fylltum við tunnu númer 1, sem er í raun rökréttast þar sem við erum fyrsta íbúð á fyrstu hæð. En þetta er svosem ekkert áhyggjuefni.

Ríkisskattstjóri hefur ákveðið að svipta okkur barnabótum og leggja á mig að greiða fáránlea upphæð. Þetta er ekki áætlun, heldur bara skatta bjánarnir í hnotskurn. Ástæða þess að við fáum ekki barnabætur er að við erum búsett erlendis! En við erum heldur ekki að fá barnabætur hérna í þýskalandi og við höfum ekki sótt um það því það stóð ekki til að vera hérna um ókomna framtíð, ég er að greiða skatta og gjöld á Íslandi, auk þess sem ég greiði útvarpsgjald og gjald í framkvæmdarsjóð aldraðra, það er greinilega í lagi að rukka mig um það þó ég sé "búsettur erlendis" eins og skattinum finnst svo gaman að segja. Ég er búinn að vera á þeytingi hér útum allt að reyna að að redda vottorðum um það að ég sé ekki búinn að vera þiggja laun í þýskalandi og að við höfum ekki verið að fá barnabætur. Auk þess þarf ég að sýna fram á að ég hafi verið í námi árið 2009, þó það sjáist fullvel á námslánunum mínum. Það er eins og fólkið sem ákvarðar svona lagað sé tómt í hausnum!!! Í ofanálag hef ég svo ákveðið að taka út lífeyrissparnaðinn minn til að brúa það litla bil sem er eftir þangað til ég fer að fá föst laun. Hámarks upphæð sem má taka út á mánuði er 111.þús, eftir skatt ætti maður því að fá um 69. þús, sem verður svo að um 400 Evrum hingað komið. Mér var svo sagt að ég gæti nýtt mér persónuafsláttinn minn til að lækka skattagreiðsluna, en þá kemur það í ljós að afþví að ég er "búsettur erlendis" þá má ég ekki nýta persónuafsláttinn!! Það er eitthvað meira en lítið að svona þjóðfélagi eins og er á Íslandi. Ég er afskaplega ósáttur við að maður eigi svona lítin rétt eins og raun ber vitni. Og að skattayfirvöld séu að pínast á fólki sem alltaf greitt sína skatta og gjöld er með ólíkindum. Ég fagna því að geta flutt lögheimilið mitt frá Íslandi á næstu mánuðum, ég hélt ég ætti aldrei eftir að segja það.

Endum þetta á jákvæðari nótunum, við fórum í dag niður að Berzdorfer see, þar voru teknar nokkrar myndir, henti þeim hér inn. Ásamt einni þar sem þeirri litlu tókst að slasa sig aðeins :)

PS: það er kannski rétt að ítreka að þetta blogg er skrifað sem dagbók fyrir okkur, en ekki sem einhver ævintýrasaga fyrir almenning, því er allt neikvæðnistal sem hér birtist ekki ætlað til þess að leita vorkunnar, heldur einungis til að minna okkur á hvað var að gerast á þessum tíma.