Daglegt líf, styttist í fyrsta vinnudaginn :)

Síðan síðast hefur það gerst að ég hef sent inn formlega kæru á skattstjóra vegna álagningar. Ég framvísaði 2/3 af þeim pappírum sem þeir báðu um með fyrirvara um þann þriðja sem ég vona að detti í hús á næstu dögum. Það er mikill léttir að koma svonalöguðu frá. Samt sem áður eru að byggjast upp á okkur skuldir og róðurinn orðinn hrikalega þungur, þar sem við erum búin að þurfa að punga út góðum fjárhæðum í tvöfalda leigu, tryggingu og svo núna íslenska skattinn. Ég hef haft um 1300 Evrur til umráða, fyrir skatt að ég held :) Þannig að það dugði skammt. Þó sér nú fyrir endan á þessu, en líklega fer ekki að koma hér nein velta fyrr en 1.október. Þar sem ég vinn aðeins tæplega hálfan ágúst og svo þarf að bíða til enda september til að fá fyrstu heilu mánaðrgreiðsluna. Ekki skemmtilegt, en svona er það nú bara.

Fyrsti vinnudagurinn er semsagt 18.ágúst n.k. og ég bíð þess með eftirvæntingu, það verður áhugavert að vinna við áhugamálið og fá borgað fyrir það sem almennur launþegi, en ekki verktaki eða eitthvað svona flókið. Ég er á fullu að undirbúa á milli þess sem ég reyni að taka til í draslinu mínu sem er hérna útum allt, og á milli þess sem sinna þarf minni ástkæru dóttur sem þarfnast einskis annars en ástar foreldra sinna.......eða þannig.

Hér hefur kólnað talsvert frá hinum miklu hitum í júlí, en þó kemur einn og einn sólardagur, sem hefur verið nýttur til hjólatúra um bæinn.

Af ruslatunnudramanu er það að frétta að við höfum ákveðið að nota bara tunnu nr.3 og hætt að hugsa um þetta. Hérna fáum við bara litla tunnu fyrir almennt sorp sem tilheyrir okkar íbúð og svo eru um 3 sameiginlegar tunnur fyir lífrænt og ein stór fyrir umbúðir. Þegar maður neyðist til að byrja að flokka bara til þess að geta yfirhöfuð hent rusli, þá verður þetta auðveldara. Í berlín var það þannig að maður setti bara allt annað en mjólkurfernur og pappír í almennt ruslm en hér þarf maður aðeins að hugsa sem er afskaplega gott en leiðinlegt, og ferðirnar með lífræna ruslið þurfa að vera tíðar annars fyllist hér allt af vondri lykt :)

Júlía nýtur þess að segja "Nei" og það er allt samkvæmt bókinni, en mikið er það leiðinlegt, að þurfa að berjast við hana um öll smáatriði. Það verður seint sagt að við höldum sælgæti að henni eða gefum henni það yfir höfuð. En hún hefur sjálf náð að næla sér í litla súkkulaðibita sem dottið hafa í gólfið, eða sem hún hefur fundið einhversstaðar, og nú er svo komið að hún þekkir ef um súkkulaði er að ræða, sama í hvernig umbúðum það er eða hvernig það lítur út, hún bara veit það! Og það þykir mér afskaplega skrítið. En svona er nú mannsheilinn fullkominn.

Nokkrar myndir frá Berzdorfer See ferð okkar um daginn.