9.dagar, uppgjöf, vonleysi og svo framvegis

9.dagar eru í frumsýningu og lífið er, að mínu mati að fara sinn hefðbundna hring, og því skal það ekki koma mér á óvart að nú sé að fara í hönd tímabil uppgjafar og vonleysis. Þetta helgast að sjálfsögðu af því að maður er að hugsa aðeins of mikið til framtíðar, og svo gerast auðvitað litlir hlutir sem hjálpa til við að varða leiðina steinum og leiðindum, eins og rigning, leiðinda umfjöllun um tónleikana sem eru að baki, fáránleg misnotkun á tíma á æfingaferlinu, tryggingar eru útrunnar og svo framvegis og svo framvegis.....

Ég reyni auðvitað að halda höfði hátt og fara í gegnum þetta með þeirri vissu að þetta eigi allt eftir að reddast eins og venjulega. En það fer að líða að 2 ára markinu hérna í Berlín og mér finnst ég ekki hafa haft erindi sem erfiði. Líklegast er það aldrei svo hjá söngvurum nema þá í þeirri ánægju sem maður á að fá útúr þessu, en ánægjan borgar ekki reikningana, svo mikið er víst. Og hvað verður þá um ánægjuna....... jahh hún deyr að sjálfsögðu með. En lifnar sem betur fer við aftur af og til. Það sem er að auki erfitt við þetta núna er að ég þarf að vera mikið í burtu bæði andlega og líkamlega og þá finnst manni maður auðvitað líka að maður sé að bregðast skyldum við fjölskylduna. Því líkurnar á að fá einhverja almennilega vinnu eru stjarnfræðilega litlar að því að manni er farið að skiljast. Svona er það nú bara.

Ég er nú að fara hendast á æfingu sem mun vera í allan dag. Í gær mætti ég á æfingu og stóð á sviðinu í c.a 15 mínútur á bilinu 11-17 síðan tók við aukaæfing frá 17-19:30 þar sem lítið var gert!! Algerlega óþolandi svona ástand.

Ég hef allavega verið jákvæður í síðustu pistlum, en það kemur að því að maður þurfi smá útrás fyrir uppbyggða spennu og vonbrigði.

10 mánuðir

eru liðnir síðan ungfrúin fæddist, ekki var haldið sérstaklega upp á það :)

Hér nýverið fengum við bréf inn um lúguna þar sem okkur var tilkynnt um hækkaða húsaleigu, og á það bættist svo eitthvað auka vatsgjald, þannig að leigan okkar í næsta mánuðu samsvarar um 190.þús ISK. Svo verður það aðeins viðráðanlegra eftir það eða um 130 á mánuði. Þegar við fluttum hingað var leigan aðeins um 65 þús á mánuði og vel viðráðanlegt. En þetta er eiginlega bara hlægilegt.

Hér er semsagt orðið ansi kalt með grámyglunni sem fylgir því. Reyndar er spáð að morgundagurinn gæti orðið hlýjasti októberdagur í yfir 10 ár. En hverjum er ekki skítsama um það! Til að auka á spennuna við að búa hér þá vofir ennþá yfir okkur hryðjuverkaógn og við erum bara róleg yfir því.

Það styttist óðum í frumsýning hjá okkur í Neuköllner Oper, og ég hef ekki verið boðaður á nógu margar æfingar að mínu mati. Finn til ákveðins óöryggis með þetta. Auk þess sem það virðist ekki vera mjög fastmótað hvernig við eigum að gera sum atriðin, erum hingaðtil bara búin að vera improvisera, sem er hundleiðinlegt og segir manni a leikstjórinn viti ekkert hvað hann er að gera. Honum til varnar má reyndar segja það að hann er stökkva inn í fyrir upphaflega leikstjórann sem hætti við með 2 vikna fyrirvara. Beiðnir um hitt og þetta hafa verið að berast um eitt og annað, sem ég nenni ekki að hugsa um en þarf samt að skoðast.

Við vorum einnig búin að plana að hugsanlega bara hendast heim í jólafríinu til að engin þyrfti að koma hingað. En það er blásið af, þar sem ég er að sýna milli jóla og nýjárs auk þess sem sýningar eru fyrir og eftir jól og áramót. Þetta verður samt sem áður fínt.

Meira var það nú ekki að sinni, auf wiedersehen.

Til hamingju þýskaland!

Nú er semsagt að klárast þjóðhátiðardagur þýskara, ekki hefur dagurinn sá verið merkilegur fyrir okkur Íslendingana, ég fór reyndar í tíma hjá Wolla og svo í Sushi með Gunnari, en að öðru leiti afar óspennandi og kaldur dagur. Það er hér augljóslega að koma vetur, þar sem kuldinn nístir nú inn að beini.

Næstu helgi er svo sýning í Braunschweig á Das Liebesverbot, sem ég söng í í sumar. Get ekki alveg sagt að ég hlakki mikið til, en svona er þetta nú bara. Ég verð bara að hendast í að gera þetta eins og hvert annað skítverk :) Ég fór svo í studioclass hjá Janet í gær og verð nú að segja að mér finnst ég ekki mikið eiga heima þar lengur, sérstaklega þar sem ég er ekki lengur að sækja tíma hjá Janet, en það var gaman að hitta góða vini þar og gleðjast örstutt. Fínt líka að ég sé enn velkominn þangað. Ég er núna á fullu að reyna að klára að leggja allt á minnið sem þarf fyrir "Der Fall Rigoletto" í Neuköllner Oper. Þetta verður líklegast knappara en ég geri mér grein fyrir þar sem það tíminn líður nú yfirleitt hraðar en maður gerir ráð fyrir.

Í tímanum hjá Wolfgang í dag staðfestist fyrir mér stórmerkilegur hlutur varðandi tækni og beitingu, og er ég þess fullviss að þetta verði til þess að stórbæta sönginn og gera mig að betri söngvara. Það er ekki auðvelt að komast áfram í þessum bransa og því spyr maður sig hvað maður sé eiginlega að gera í þessu. Þetta er illa borgað, yfirleitt frekar vanþakklátt og erfitt fyrir fjölskyldulífið sökum fjarveru og þeirrar miklu einbeitingar sem þetta krefst nánast alltaf. EN mér dettur bara ekkert í hug annað sem ég gæti hugsað mér að gera til endaloka lífs míns!! Magnað er það núna eins bjánalegt og það er.

Júlía er byrjuð að standa alveg sjálf án stuðnings og hjálpar. Það er magnað að sjá hvað hún er fljót að læra þetta. Ef maður fylgist með henni þegar hún er alein að dunda sér, má sjá þegar hún stendur upp við eitthvað og sleppir takinu bara svona til að sjá hvernig það er! Við höfum að sjálfsögðu ýtt henni aðeins út í að standa ein og hún getur staðið alveg sjálf í tæpa mínútu, áður en hún gefst upp og lætur sig detta. Þá finnur maður að hún er öll orðin sveitt og heit á því að reyna þetta, maður skal ekki vanáætla dugnaðinn sem til þarf að ná þessu.

Hér má sjá mynd af dömunni standa alveg sjálf. Það styttist semsagt í það að hún fari að labba hérna útum allt og það verður eflaust mjög fyndið. En þangað til næst..... Verið þið sæl.

DAB í Dortmund

Þá sit ég hér á kaffihúsi í Dortmund að bíða eftir að lestin mín fari eftir svona tvo tíma. Ég var semsagt í fyrirsöng hérna í Dortmund. Og eftir reynslu síðustu áheyrnarprufu í Bonn má svosem segja að sett hafi að mér óhug við tilhugsunina um að syngja fyrir aftur, en í þessum bransa verður maður að minstakosti að reyna að fara á bak aftur ef maður dettur. Þannig er það bara að maður getur ekki verið fullkominn alltaf. Ég syng beest í umhverfi þar sem ég kynnist lítillega því fólki sem ég er að vinna með og eins skemmir svosem ekki að vera á vingjarnlegum nótum við þá sem eru að "dæma". En það var einmitt það sem gerðist í dag. Áheyrnarprufan var semsagt haldin sérstaklega fyrir mig! Ég var farinn að búast við að þurfa að bíða og bíða og stressast og strssast. En í tók við mér afskaplega viðkunnalegur maður sem ég veit núna að er aðal kallinn þarna og við spjölluðum heillengi, eins spjallaði ég fullt við píanóleikarann og við unnum vel saman.

Ég það var gott að vita til þess að nákvæmlega kl 14:15 átti ég að stíga á svið og syngja. Það gekk allt eftir og ég fékk velgengisóskir frá öllum sem gengu framhjá mér :) þar sem allir vissu að ég var að fara syngja fyrir. Það var ótrúlega heimilislegt og þægilegt. Það var gott að syngja í húsinu, og ég tel að ég hafi skilað því allra besta sem ég á til í þessari prufu. Það verður svo auðvitað að koma í ljós hvort þau hafi upplifað það sama og ég :)

Ég er núna að sturta í mig DAB sem er bjór þeirra Dortmúndinga, á meðan ég bíð ferðarinnar heim. Mér finnst ég öllu meiri maður og söngvari í dag en í gær og það er góð tilfinning.

Nú er bara að vona að lestarferðin verði ánægjuæleg og þá er dagurinn fullkominn. Ég sagði hér í síðasta eða þarsíðasta bloggi að ég ætlaði ekki að tala mikið um uppkomandi prufur og það hefur svo sannarlega skilað sér og mun ég þvi halda því áfram.

Bestu kveðjur frá Dortmund.

Bundestagswahl 2009

Mest lítið hefur nú verið að gerast hér á Kurfürsten síðustu daga. Í dag eru þó sambandsþingkosningar hér í Þýskalandi og í kjölfarið væntanlega einhver hryðjuverk sem vinir okkar múslímarnir ætla að bjóða uppá. Það hlítur að vera afskaplega gott að vera á því plani sem þetta lið er, sem og annað öfgalið. Haldandi það að einhver öfga afstaða komi til með að bjarga þeim, hversu heimskt þarf fólk eiginlega að vera?

Nú hér í Berlín er búið að vera algert neyðarástand á S lestunum síðustu vikurnar (U-lestarnar ganga sem betur fer eðlilega), en það er vegna þess að ekki hefur verið reglubundið viðhald á bremsukerfum þeirra. Því er rúmlega einn þriðji af öllum lestum úr umferð, búist er við að þetta verði komið í samt lag um 13.desember!! Það er eiginlega með ólíkindum að þetta hafi getað gerst. Þetta hefur valdið miklum truflunum á samgöngum eins og augljóst er. Ég hef til að mynda verið að fara til kennarans míns í Schmöckwitz, en það er um eins og hálftíma leið undir venjulegum kringumstæðum, stærstur hluti þeirrar leiðar er með S lest. Það hefur í raun verið ómögulegt að segja til um hvort hvenær eða hvernig lestarnar ganga. Laugardaginn fyrir viku lagði ég af stað 2 tímum áður en tíminn átti að hefjast og það var rétt svo að ég náði því, með því að skipta 5 sinnum um lest!! Þetta er alger bull! En í gær fór ég og ákvað að vera bara snemma í því, þar sem ég átti tíma kl 11, ég lagði því af stað korter fyrir 9, og allt gekk vel, S-lestin gekk bara fínt og var ég því kominn á áfangastað á tæpum klukkutíma, sem þýddi að ég var kominn klukkutíma fyrir áætlun, sem betur ver vaknar Wolfgang um kl 6, og því var lítið mál að flýta tímanum :) (Til skýringar: S-bahn er ofanjarðar og U-bahn er neðanjarðar, fyrir þá sem ekki þekkja til)

Margt er að gerast þessa dagana og mér var nýlega boðið í áheyrnarprufu fyrir hlutverk Ítalska söngvarans í Rosenkavalier í Stuttgart. Vandamálið var kannski helst það að símtalið fékk ég á miðvikudegi og áheyrnarprufan var á Föstudegi! Það var því engin leið að gera það, enda er ég ekki viss um að ég hefði skilað því neitt sérstaklega vel, en maður veit svosem aldrei.

Ég er búinn að vera fylgjast hérna með Júlíu litlu þeytast um alla íbúð að tæta og leika sér. Hún spjallar mikið þessa stundina þar sem hún er að reyna að ná í DVD diskana mína. Það er hreint ótrúlegt hversu hratt hún lærir og maður myndi eflaust gefa mikið fyrir þann hæfileika væri hann í boði. En þetta er henni lífsnauðsynlegra en mér og því kannski ekki skrítið :)

Að lokum er hér ein nýleg af ungfrúnni með nýja hundinn sinn, sem hún hefur mikið gaman af.

Söngvar jarðarinnar

Það þarf ekki margt til að koma manni úr jafnvægi, en nýlegt boð um að fá að syngja "Söngvar jarðarinnar" eftir Mahler gerði einmitt það. Reyndar fæ ég oft svona nett sjokk til að byrja með þegar eitthvað nýtt er framundan. Það eru reyndar næstum 2 ár í þetta gigg, sem ég hef reyndar enga staðfestingu á að ég sé að fara gera en ég tel mér skilt að byrja allavega að kynna mér þetta núna til að geta þá allavega sagt mig frá þessu í tæka tíð. Kennarinn minn er alveg á því að ég eigi bara að gera allt sem mér býðst....... sem er svosem góð og gild skoðun, en stundum þyrmir létt yfir mann, þó það sé langt í þetta. Þetta er semsagt erfitt, bæði raddlega og taktlega svona við fyrstu hlustun.

Ég hef tekið á það ráð að prufa að tala ekki um uppkomandi áheyrnarprufur eða annað slíkt, þar sem mín reynsla hefur sínt mér að þeim mun fleiri sem ég segi frá þeim mun verr gengur það. Þetta er ein af staðreyndum míns lífs. Ég mun því segja frá eða ekki, eftir því hvernig mér gengur, að loknum slíkum prufum í framtíðinni, einungis til að sanna eitthvað fyrir sjálfum mér :)

Hér er allt í góðu gengi, og æfingar ganga nú bara alveg ágætlega í Neukölln sérstaklega miðað við þá staðreynd að frumsýning er eftir mánuð.

Júlíuhornið
Júlía vex auðvitað og dafnar eins og flest börn. Við fórum í IKEA í gær og keyptum handa henni svona vagn sem hún getur stutt sig við á meðan hún labbar, og að sjálfsögðu notar hún það mikið, hún reyndar kemst bara í eina átt, þar sem hún kann ekki alveg að snúa við. Það eru einnig ekki ófáir marblettirnir sem hún er komin með eftir hin og þessi áföllin henni hefur tekist að lenda í. Hún borðar líka óheyrilega mikið og finnst gott að ljúka kvöldmáltíðinni með því að hakka í sig skál af bláberjum.

Meira var það ekki í bili......

Strike One

Þá er komin annsi langur tími síðan síðast var bloggað. Helsta héðan er kannski það að ég er á leið í enn eina áheyrnarprufuna, sem er alls ekki slæmt. En ég kom einmitt frá einni slíkri í gær, þ.e í Bonn. Það var ein sú hræðilegasta upplifun sem ég hef átt að mörgu leiti. Nú þetta byrjaði allt saman mjög vel ég sat á þægilegum stað í lestinni, með engan við hliðina á mér og gat slakað á og litið yfir músíkina mína og horft á þætti til að stytta mér stundir. Ég var svo kominn í óperuhúsið í Bonn ákkurat á réttum tíma, en þá var mér tilkynnt að ég væri eiginlega of seinn, en við eigum að mæta vel fyrir settan tíma (man það næst). Allavega ég var því síðastur af 8 manns, sem var allt í lagi því mér gafst þá tími til að hita mig upp og gera allt tilbúið. Þegar inn á sviðið var komið stillti ég mér upp og byrjaði að syngja hina svínerfiðu aríu Ítalska tenórsins úr Rosenkavalier. Það gekk ekki betur en svo að ég bæði gleymdi texta og háa nótan var mjög ljót. Þetta á sér margar orsakir sem ég fer ekki í hérna, en allavega þá var næst beðinn að syngja aríu Tamínó úr Töfraflautunni, sem ég og gerði án stórra vandamála, ég held reyndar að það hafi heyrst að ég var að ýta of mikið og er nokkuð viss um að þetta hafi verið versta sýning, á mínum hæfileikum sem ég hefði mögulega getað sýnt!! Heimleiðin var svo eins ferð frá helvíti, þar sem ICE lestin var víst biluð!!! Þetta þýddi ekkert rafmagn og því engin tölva og frekar óþægileg sæti ásamt því að þurfa skipt um lest 3 sinnum á leiðinni. Ferðin tók samt sama tíma sem betur fer, eða rétt rúma 5 tíma.

Það gerir vissulega vart við sig uppgjöf við svona upplifanir, og ég er nú í þeim fasa að reyna að réttlæta það fyrir mér afhverju ég eigi að halda áfram að reyna, afhverju á ég að vera eyða þeim örfáu krónum sem eftir eru til að búa í erlendri borg án atvinnu, þar sem mikil fjárútlát eru í nám og ferðalög til að gera hluti sem eru um 10% líkur á að skili árangri!! Er maður bara að blekkja sjálfan sig með þessu öllu saman eða á maður bara að halda áfram þangað til allt er komið í óefni? Þetta er gífurlega erfitt á fyrir geðið og ef ekki væri fyrir þá staðreynd að mér þykir gaman að syngja og takast á við sjálfan mig sem hljóðfæri, þá væri ég auðvitað löngu hættur þessu bulli.

Í öðrum fréttum er svo það a ég hitti Eirík Sæland hérna yfir nokkrum bitum af Sushi, þar sem hann var hér á ráðstefnu. Það var ansi gaman að hitta hann og ræða lífsins gagn og nauðsynjar :) Auk þess sem sushiið klikkaði ekki frekar en fyrri daginn.

Júlía er við sama heygarðshornið og ég er farinn að íhuga að fá bara svefnlyf fyrir hana svo við getum nú eitthvað sofið, þó það væri ekki nema samfleytt í 5-6 tíma. Jahérna hér svona er nú bara Þýskaland í dag.

Jæja er farinn á æfingu, meira síðar.