9.dagar, uppgjöf, vonleysi og svo framvegis

9.dagar eru í frumsýningu og lífið er, að mínu mati að fara sinn hefðbundna hring, og því skal það ekki koma mér á óvart að nú sé að fara í hönd tímabil uppgjafar og vonleysis. Þetta helgast að sjálfsögðu af því að maður er að hugsa aðeins of mikið til framtíðar, og svo gerast auðvitað litlir hlutir sem hjálpa til við að varða leiðina steinum og leiðindum, eins og rigning, leiðinda umfjöllun um tónleikana sem eru að baki, fáránleg misnotkun á tíma á æfingaferlinu, tryggingar eru útrunnar og svo framvegis og svo framvegis.....

Ég reyni auðvitað að halda höfði hátt og fara í gegnum þetta með þeirri vissu að þetta eigi allt eftir að reddast eins og venjulega. En það fer að líða að 2 ára markinu hérna í Berlín og mér finnst ég ekki hafa haft erindi sem erfiði. Líklegast er það aldrei svo hjá söngvurum nema þá í þeirri ánægju sem maður á að fá útúr þessu, en ánægjan borgar ekki reikningana, svo mikið er víst. Og hvað verður þá um ánægjuna....... jahh hún deyr að sjálfsögðu með. En lifnar sem betur fer við aftur af og til. Það sem er að auki erfitt við þetta núna er að ég þarf að vera mikið í burtu bæði andlega og líkamlega og þá finnst manni maður auðvitað líka að maður sé að bregðast skyldum við fjölskylduna. Því líkurnar á að fá einhverja almennilega vinnu eru stjarnfræðilega litlar að því að manni er farið að skiljast. Svona er það nú bara.

Ég er nú að fara hendast á æfingu sem mun vera í allan dag. Í gær mætti ég á æfingu og stóð á sviðinu í c.a 15 mínútur á bilinu 11-17 síðan tók við aukaæfing frá 17-19:30 þar sem lítið var gert!! Algerlega óþolandi svona ástand.

Ég hef allavega verið jákvæður í síðustu pistlum, en það kemur að því að maður þurfi smá útrás fyrir uppbyggða spennu og vonbrigði.