Til hamingju þýskaland!

Nú er semsagt að klárast þjóðhátiðardagur þýskara, ekki hefur dagurinn sá verið merkilegur fyrir okkur Íslendingana, ég fór reyndar í tíma hjá Wolla og svo í Sushi með Gunnari, en að öðru leiti afar óspennandi og kaldur dagur. Það er hér augljóslega að koma vetur, þar sem kuldinn nístir nú inn að beini.

Næstu helgi er svo sýning í Braunschweig á Das Liebesverbot, sem ég söng í í sumar. Get ekki alveg sagt að ég hlakki mikið til, en svona er þetta nú bara. Ég verð bara að hendast í að gera þetta eins og hvert annað skítverk :) Ég fór svo í studioclass hjá Janet í gær og verð nú að segja að mér finnst ég ekki mikið eiga heima þar lengur, sérstaklega þar sem ég er ekki lengur að sækja tíma hjá Janet, en það var gaman að hitta góða vini þar og gleðjast örstutt. Fínt líka að ég sé enn velkominn þangað. Ég er núna á fullu að reyna að klára að leggja allt á minnið sem þarf fyrir "Der Fall Rigoletto" í Neuköllner Oper. Þetta verður líklegast knappara en ég geri mér grein fyrir þar sem það tíminn líður nú yfirleitt hraðar en maður gerir ráð fyrir.

Í tímanum hjá Wolfgang í dag staðfestist fyrir mér stórmerkilegur hlutur varðandi tækni og beitingu, og er ég þess fullviss að þetta verði til þess að stórbæta sönginn og gera mig að betri söngvara. Það er ekki auðvelt að komast áfram í þessum bransa og því spyr maður sig hvað maður sé eiginlega að gera í þessu. Þetta er illa borgað, yfirleitt frekar vanþakklátt og erfitt fyrir fjölskyldulífið sökum fjarveru og þeirrar miklu einbeitingar sem þetta krefst nánast alltaf. EN mér dettur bara ekkert í hug annað sem ég gæti hugsað mér að gera til endaloka lífs míns!! Magnað er það núna eins bjánalegt og það er.

Júlía er byrjuð að standa alveg sjálf án stuðnings og hjálpar. Það er magnað að sjá hvað hún er fljót að læra þetta. Ef maður fylgist með henni þegar hún er alein að dunda sér, má sjá þegar hún stendur upp við eitthvað og sleppir takinu bara svona til að sjá hvernig það er! Við höfum að sjálfsögðu ýtt henni aðeins út í að standa ein og hún getur staðið alveg sjálf í tæpa mínútu, áður en hún gefst upp og lætur sig detta. Þá finnur maður að hún er öll orðin sveitt og heit á því að reyna þetta, maður skal ekki vanáætla dugnaðinn sem til þarf að ná þessu.

Hér má sjá mynd af dömunni standa alveg sjálf. Það styttist semsagt í það að hún fari að labba hérna útum allt og það verður eflaust mjög fyndið. En þangað til næst..... Verið þið sæl.