Einmanalegt á toppnum

Síðustu dagar hafa verið merkilega stresslausir og furðulegir miðað við það sem hér hefur gengið á. Hér hafa verið stífar æfingar og hjá mér hef ég stöðugt þurft að skipta milli hlutverka til að vera nú undirbúinn fyrir næstu æfingu. Þetta hefur tekið sinn toll af mér andlega og það fór svo að eftir 2 vikna bindindi féll ég af baki og sturtaði í mig nokkrum bjórum. Finn hvernig ég slaka á og líður í raun betur, og finnst ég eiga auðveldara með að takast á við stressið. Ég vel kannski ekki auðveldasta tímann til að hætta því sem hefur hjálpað mér, en svona er það nú víst alltaf, maður finnur bara einhverja nýja afsökun.

Í gær söng ég mína fyrstu sýngingu af My fair Lady, það gekk stóráfallalaust fyrir sig og gekk bara nokkuð vel. Þetta er svona í dýpri kantinum fyrir mína rödd sem gerir þetta svolítið hættulegt fyrir mig, en ég passa mig bara á að syngja ekki of sterkt þá á þetta að ganga. Í kvöld er svo önnur sýning af Die Fledermaus, og á morgun önnur sýning af My Fair Lady. Næsta Frumsýning er svo Carmen 8.okt. En allar prufur og slíkt er núna mjög fljótlega þannig að ég þarf að vera með það allt á hreinu. Það er mun erfiðara að hoppa svona inn í sýningu sem allir eru búnir að gera oft, og vera sá eini nýji. Ég þarf að mæta einn á æfingar með enga mótsöngvara og syngja mína línu eins og um alvöru sóló sé að ræða. Það er gerir það sérstaklega erfitt í Carmen er að hlutverkið mitt er alltaf að syngja einhverja röddun við aðallaglínuna og því er erfitt að halda réttum tónum ef maður hefur engan til að syngja á móti. Þetta hefur verið að valda mér talsverðri sálarangist, þar sem það lítur út eins og ég kunni ekki neitt!! Þó ég sé búinn að sitja sveittur við lærdóm!

Allavega í dag ætla ég að slaka á fram að sýningu, því mér gefst nægur tími (um 2 tímar) að læra á meðan á sýningu stendur, þar sem ég er aðeins á sviði í byrjun og enda sýninar. Það versta við það er að ég þarf að vera með skallahettu, sem er límd á húðina með leiðinda lími sem veldur miklum roða, kláða og útbrotum. Ekkert sérlega gaman, en svona er það nú bara.

Júlía gengur í öll verk í sveitinni -VIDEO

Smella á myndina til að sjá videó :)

From Brynna hestunum :)

Til hamingju með daginn

Mín yndislega eiginkona á afmæli í dag og þvímiður missi ég af afmæliskaffi sem haldið er henni til heiðurs, en koma tímar. Til hamingju með afmælið Soffía mín.

Þeirra er sárt saknað.

Er ég alkóhólisti, Dr.Blind?

Spurning sem ég hef spurt mig æði oft þegar ég tel að ég sé farinn að drekka of mikið. Ég hef reyndar komist að þeirri niðurstöðu að svo sé ekki, þrátt fyrir talsverða neyslu undanfarna mánuði. Ég hef staðið mig að því að drekka um 2-4 bjóra á hverjum degi, síðustu mánuði. Það sem þetta færir mér ef litið er á þetta jákvætt er að ég á mjög auðvelt með að sofna og ég er ekki ein tauga hrúga á kvöldin. Í stað þess næ ég að slaka algerlega á og hugsanlega að vera örlítið betri manneskja :) Því stress og slíkt gerir mig alveg snarbilaðann í skapinu og ég á erfitt með mig stundum þegar mikið álag er. Ástæða þess að ég spyr mig reglulega að þessu er einfaldlega til að kanna hvort ég sé hugsanlega í einhverri raunveruleikafyrringu þegar ég tel mér trú um að þetta sé allt eðlilegt. Ég veit reyndar að þetta er ekki fullkomlega eðlilegt en, álagið er heldur ekki eðlilegt og það er því spurning hvort hægt megi með þeim rökum að svara ofangreindri spurning neikvætt.

Undanfarnar tvær vikur hef ég engra áfengra drykkja neytt, og það er skemmst frá að segja að að mörguleiti líður mér betur, en í staðinn sofna ég mjög seint eins og alltaf, áður en ég kynntist áfenginu, ég finn meira fyrir orkuleysi og einbeitingarleysi en áður, en ég er ekki eins neikvæður, sem ég veit að er algengur fylgikvilli áfengisdrykkju. Svarið við ofangreindri spurningu er því nei ég er ekki alkóhólist, þar sem ég er ekki að hafa eyðileggjandi áhrif á fjölskyldu og vini og sjálfan mig. En réttlætir það að ég haldi þessu áfram? Nei aldeilis ekki! Heilsufarslega er þetta ekki gott og það veit ég nú, en andlega er þetta það besta sem til er. Hver þekkir ekki tilfinninguna að fá sér í glas eftir að einhverju stórverkefni er lokið? Það er algerlega óviðjafnanlegt. Því það er ekki svo auðvelt að losna við þannig spennu með hugleiðslu eða rólegheitum, það er bara ekki hægt! Og það er einmitt ástæðan fyrir því að mjög margir söngvarar verða háðir áfengi til spennulosunar.

Jæja , öðruvísi pistill héðan í þetta skiptið. Í dag var aðalæfing fyrir frumsýningu á Die Fledermaus sem verður á morgun. Ég hugsa að ég láti það nú heftir mér að hendast út í búð og fá mér 1-2 bjóra svona til að slaka á ;)

Ég er sem fyrr í skemmtilegu gerfi og hérna má sjá myndir af því :)

Þangað til næst...

Vesen og ánægja!

Í dag komu saman allir pappíar sem við þurfum að afhenda til að geta skráð okkur fyrir barnabótum! Loksins! Þá er bara að bíða eftir að frúin komi heim til að geta skrifað undir og svo er þetta vonandi búið í bili, þó ég hafi nú sterklega á tilfinningunni að svo sé ekki. Það er ákveðinn léttir sem fylgir því að vita ekki til þess að maður eigi eftir að gera eitthvað sem er afskaplega leiðinlegt. En það kemur nú samt alltaf eitthvað upp guði sé lof og dýrð fyrir sinn gleðilegan boðskap, eða eitthvað þannig.

Hér hefur kólnað allverulega á síðustu dögum og ég þarf að klæða mig vel áður en hjólað er til vinnu. Það er afar gott að klæða sig í vettlinga til dæmis, því slíkur er kuldinn. Á meðan fréttir maður af hitabylgju á Íslandi :) Magnað alveg hreint.

Af Júlíu hef ég aðeins gott frétt, hún blómstrar fyrir norðan í sveitinni hjá ömmu og afa. Þar kemst hún brot úr degi í leikskóla, sem henni þykir ekki leiðinlegt, eða ætti ég að segja sem henni þótti ekki leiðinlegt fyrstu dagana. Núna er hún ekki alveg eins sátt, en fer þó án vandræða. Hún spjallar við pabba sinn í símann af og til og mér þykir merkilegt að heyra hvað hún er orðin mun skýrmæltari og orðmeiri en áður. Og ég fæ það á tilfinninguna að hún sé virkilega að reyna að segja mér eitthvað merkilegt :) Þær mæðgur eru svo væntanlegar aftur til mín þann 20.sept, sem verður mikið gleðiefni.

Þreyta hefur verið að gera vart við sig síðustu daga, en þá aðallega andleg þreyta vegna vinnuálags, mér finnst ég ekkert get einbeitt mér lengur og er eiginlega kominn með alveg nóg af því að læra mismunandi texta á þýsku. En ég reyni að hugga mig við að það sér nú fyrir endann á þessu. Fyrsta frumsýning er á sunnudaginn kemur, og svo sú næsta föstudaginn eftir það. Eftir það þarf ég bara að einbeita mér að því að læra þrennt í einu í stað 5 :) Úff ég verð bara þreyttur að hugsa um þetta. En best að fara henda sér í lærdóm á meðan ég hef enn geðheilsu.

Þangað til næst.

Á leið í leikskólann :)

Þreyta, leiði, gleði og gaman!!!

Síðustu dagar hafa verið blandnir ýmsum tilfinningum og hughrifum. Allt frá því að gefast algerlega upp til þess að halda að þetta sé málið! Það er erfitt að þurfa að undirbúa 5 hlutverk, þó lítil séu, á örstuttum tíma. Ekki erfitt af því að það þarf að læra þetta, heldur erfitt vegna þess að maður þarf að gera það á mjög stuttum tíma og vera svo ekki fullkominn þegar maður fer á æfingu. Lærdómurinn sjálfur er ekki leiðinlegur, en að geta ekki sýnt sitt besta á æfingum er það erfiðasta sem ég lendi í, og það gerist þvímiður of oft. Þannig er það bara með suma að þetta tekur aðeins lengri tíma en gott væri. Það er erfitt að sjá alla kollega sína fara með flott og góð aðalhlutverk á þessu ári, en vera sá eini sem þarf að syngja öll aukahlutverkin sem eru bæði lítil og einföld. Ég hef verið heppinn hingað til og unnið með góðu fólki sem kann að meta það sem ég hef fram að færa, en hérna er það svo að maður hefur lítið að segja og þarf að sætta sig við það sem að manni er rétt. Mig langar í raun ekki að gera þetta lengur, allavega ekki undir þessum kringumstæðum. Ég hef ekki þann bakgrunn sem flestir mínir kollegar hafa, þ.e tónlistarnám, spila á hljóðfæri, alast upp við klassíska tónlist á heimilinu osfrv, ekki það að ég sé vanþakklátur fyrir það sem ég hef og kann, en maður upplifir sig bara lítinn og einskis virði þegar maður er ekki metinn af því sem maður hefur sýnt að maður getur og kann. Kannski lagast þetta á næsta ári og kannski ekki. Ef ég verð enn í sömu stöðu er það mér ljúft og óljúft að upplýsa að ég er á leið heim til Íslands að lokinni dvöl hér í Görlitz. Það er þó komið afar vel fram við mig á allan hátt og mér sýndur skilningur á því að ég sé að gera þetta í "fyrsta skipti" og að þýska er ekki mitt móðurmál, og það er alls engin pressa eða skammir sem ég finn fyrir, þvert á móti er fólk afar ánægt með það sem ég hef hverið að gera. Líklegast er mest af þessu úr minni eigin sköpun, en það er nú víst svo að hamingja og gleði kemur ekki utan frá, og því þarf ég að ná að sætta mig einhvernveginn við þetta þannig að gleði hljótist af.

Þessa dagana er Altstadtfest hérna í Görlitz og það er afar mikið um að vera útum allan bæ,ég fór á rölltið í dag og hér eru nokkrar myndir frá hátíðarbænum Görlitz.

Fyrstu dagarnir

Þá er svo komið að ég er búinn með fyrstu 3 dagana í fastri vinnu sem óperusöngvari. Það er hægt að segja að þetta byrji allt saman frekar rólega, en þó þarf ég að læra ansi mikið á stuttum tíma. Þessa stundina ligg ég yfir "La danza" eftir Rossini, sem er afskaplega erfitt að læra því það er svo hratt og mikið af texta sem þarf að koma að á stuttum tíma, en það gengur bara svosem nokkuð vel, þetta verður væntanlega á dagskrá afmælistónleika í Aratungu árið 2017 :) Svo eru nokkrar aðra fallegar ítalskar aríur sem mig hefur alltaf langað að læra en ekki gefið mér tíma í áður. Núna get ég lært þetta allt og verið á launum á meðan, það er góð tilfinning.

Á fimmtudag fengum við ánægjulega heimsókn frá Auju og Anfinn sem voru á ferðalagi um Sachsen héraðið og ákváðu að líta hérna við hjá okkur. Ég sýndi þeim hérna aðeins um bæinn og óperuhúsið áður en þau henntust af stað til frekari ævintýra á svæðinu :)

Kona og dóttir eru svo farin frá mér! Tímabundið samt :) Þær eru nefnilega farnar til Íslands að njóta lífsins. Það þykir mér afskaplega gott, þar sem ég veit að það er ekki auðvelt að hanga hérna í litlu þýsku þorpi og hafa ekkert fyrir stafni á meðan ég hef alltaf nóg að gera. Auk þess er alltaf gott að fá smá "alone time". Ég læri best þegar ég get einbeitt mér algerlega, án þess að hafa áhyggjur af öðrum.

En af nægu er að taka í áhyggjubankanum, þar má meðal annars minnast á umsókn okkar um barnabætur hér í þýsklandi. Við þurfum að skila allskyns pappírum, og ég er svosem búinn að fá þetta mest allt nema einn pappír sem ég þarf frá útlendingastofnun, það verður fróðlegt að sjá hvernig það gengur, þar sem þau vilja fá launaseðla og annað sem ég get líklega ekki framfært. En það kemur allt í ljós í næstu viku.

Hér er búið að vera glimmrandi gott veður síðustu daga og hitinn í klringum 28 gráður, en þó

ekki rakt, þannig að þetta er afar notalegt.

Ég hef aðeins myndir til að ylja mér um hjartaræturnar þessa dagana og hérna er ein sem tekin var af ungfrúnni í fullu fjöri við að gera það sem henni þykir skemmtilegast af öllu, en það er að sulla.