Þeir kunna það þjóðverjarnir!

Ég fór í dag að sækja pakka sem foreldrar mínir höfðu verið svo elskulegir að senda mér. Pakkinn var stopp í tollinum og innihélt nammi og 4 mánaða skammt af magasýrutöflunum mínum sem ég hafði haft mikið fyrir að redda og fá foreldra mína til að kaupa og græja fyrir mig. Nema hvað þegar þetta kom, þá tókur tollararnir töflurnar 200 og hentu þeim í ruslið!!!! Ég fékk ekki einusinni kost á að senda pakkann til baka! Það eru bara reglur að það má ekki senda pillur í pósi sama hvaða nafni þær nefnast, og hananú! Mig langaði að steindrepa helvítið sem afgreiddi þetta því fyrirlitningin og skilningsleysið er svo mikið að maður finnur fyrir Nazismanum hérna í öllum hornum. Og það er auðvtiað ekki bara þetta, ég hef ákv skilning fyrir því að þetta megi ekki. Það er bara allt hérna sem er eitthvað fáránlegt að það er eftitt að lýsa því. Oftar en einusinni hefur maður verið kominn á fremsta hlunn með að fara bara heim, þetta er varla þess virði að láta sig hafa allan þennan skít. Og þegar maður fer að velta þessu fyrir sér, þá þarf maður að fara hugsa í tæka tíð um hangikjötið og svínið sem maður ætlar að gæða sér á um jólin, því ekki er víst að því verði hleypt hérna inn, slíkt er ruglið. Maður hlítur að geta fengið þetta í gegnum sendiráðið, annað er varla hægt?!

Nú svo ber kannski að segja frá glaðningi dagsins: en í dag barst mér ný myndavél sem mig er búið að langa í, og það er aldrei betri tími að fá sér nýja þegar sú gamla bilar........ þeir sem ekki trúa því verða bara að eiga það við sig og sína neikvæðni :) ALLERDINGS, hún kom með póstinum í dag, og þrátt fyrir sérlega slæma stöðu evrunnar kostaði hún um helmingi minna en heima á Íslandi, sem er náttúrulega bara hreinn sparnaður í vasann hjá mér, maður fer eitthvað fínt út að borða fyrir það :) Nú vélin er Canon EOS 450d, þessi vél er að fá stórgóða dóma allsstaðar, og fyrstu prófanir leiða í ljós að hérna er á ferðinni svakaleg græja, ekki það að ég kunni almennilega á þetta, en til þess er leikurinn gerður.... að læra kannski aðeins að taka myndir. Svo er nú að koma að þeim tíma ævinnar þar sem, skv ítarlegum rannsóknum, fólk tekur yfirleitt flestar myndir :) Það er því gott að vera undirbúinn. Karl faðir minn lét því þessi orð falla í kjölfarið "aumingja blessað barnið :)"

Hér að neðan gefur svo að líta nokkar tilraunamyndir sem teknar voru á EOSinn í dag og kvöld.

LIFI EOSinn !!

Daglegt líf hefst á morgun

Jahhá, það er alltaf gott að vera kominn heim, en tilfinningin eftir hluti eins og Lofer fær mann alltaf til til að líða eins og eitthvað vanti í lífið. Það á nú líklegasta eftir að breytast á næstu mánuðum..... :) En þetta er svona svipað og manni leið eftir að hafa horft á síðustu myndina í "Lord of the Rings" trílógíunni....... hvað tekur nú við?!?!? Maður er búinn að upplifa ævintýr lífsins á stuttum tíma og hefur séð hvað þetta þetta hefur upp á að bjóða. Það er því erfitt að hendast í "hversdagsleikan" og láta sem ekkert hafi gerst.

Ég sótti mér "Assassins Creed" í gær og er nú að byrja að spila hann, það er kannski ekki gott að vilja alltaf meira í lífinu, en ég held að það sé það sem er rétt að gera.... allavega þangað til annað kemur í ljós. Maður veit svosem ekki hvað er betra, en maður verður að reyna... ekki satt? Lífið býður upp á margt, en maður þarf alltaf að vinna fyrir því, sama hvað það er..... er það þess virði? já! ég held það, því það er það eina sem er í boði í raun og veru. Barn mun breyta miklu, en mun það breyta öllu? ..... nei held ekki, en það mun eflaust setja ýmislegt í ákv samhengi sem áður hefur verið dulið.....eða kannski ekki, kannski verðu allt óbreytt! Maður getur ekki ákv svona án þess að vita eitthvað :) Ég bíð því bara þolinmóður eftir því sem koma skal.

Nú í Salzburg hitti ég stórmerkilega konu sem er sannarlega búinn að gera margt í óperubransanum um æfina, og fékk ég þessa litlu mynd með henni, en þetta er engin önnur en Grace Bumbry, yndisleg kona, nú 71 árs gömul og syngur ennþá eins og engill. Vá hvað þetta er eitthvað sem ég stefni sterklega að. Ekkert smá flott að fá að hitta eina af stærstu messósópran söngkonum síðustu 100 ára!

Ég þakka bara fyrir það sem ég hef og það sem ég hef að hlakka til.

Þakka innilega öllum þeim sem settu inn uppbyggileg og flott komment á síðustu færslu, ekki var um "öfuga sálfræði" að ræða, því ég hélt í raun og veru að "mitt" fólk hefði kannski ekki þann áhuga á "óperu listinni" sem þarna kom fram. Ég gleðst yfir því að fólk kann að meta þetta og vona að slíkur verði áhuginn næstu árin :)

Þrössi stórvinur minn er að skella sér hingað ásamt spúsu sinni í september, og það verður eflaust skemmtilegur tími, hlakka til sjá kallinn :) Það er margt að hlakka til og ekkert til að kvíða fyrir, hvað er maður þá að væla??! :)

Söngur villiandarinnar

Þá er maður kominn heim og farinn að vinna og slaka aðeins á. Slenið er að ná tökum á manni eftir þessa miklu og stífu vinnu sem er að baki. Skrítið að nota sumar"frí" í þetta :)

En allavega þá er gott að vera kominn heim, og sjá að erfinginn hefur stækkað umtalsvert í minni fjarveru :) Það er allavega allt eins og það á að vera, og mér skilst að hætta á meðgöngueitrun og sykursýki sé liðin hjá......... eða er allavega ekki mikil. ´

Ég er byrjaður að skoða núna dúett úr Il trovatore, sem ég er að fara syngja í október, eins verð ég með einhver góð íslensk lög þar líka, við eigum þó eftir að hittast og æfa eitthvað fyrir þetta, þannig að þetta er kannski ekki alveg farið af stað ennþá.

Í Salzburg keypti ég svona "ekta" Mozartkúlur, ss ekki þær sem fást út um allan heim, heldur bara í Salz ef ég skildi þetta rétt, þær eru ansi góðar, og ef fólki langar að smakka þá verða þær til hérna eitthvað áfram fyrir gesti :)

Ég er búinn að vera upptekinn við vinnu síðan ég kom heim, en í gærkvöldi henti ég inn smá videói frá Lofer, en það er einmitt seinni hluti melodrama senunnar sem ég birti hér. Eflaust nennir engin nema mamma og pabbi að horfa á þetta, en ég læt þetta samt hér inn. Fyrir þá sem ekki þekkja forsögu málsins, þá er þetta svona leiklistahópur sem ferðast um og sýnir "Commedia dell'arte" sýningar, og þeirra sýning fjallar um konu sem er að halda framhjá, en í þetta skiptið komst Canio (ég) að því að hún var í raun og veru að halda framjhá, þannig að hann klikkast á sviðinu og drepur hana og elskhuga hennar, mjög krafmikið :) Þess má líka geta að Kristján Jóhannsson er að fara syngja þetta í íslensku óperunni heima í september.

No! Pagliacci non son...

Jæja þá er svakalega skemmtilegum óperubúðum lokið. Sýndar voru 2 sýningar og gengu þær auðvitað misjafnlega eins og gerist og gengur, en allt gekk þó vel.Skemmtilegast þótti mér að syngja og leika hin brjálaða og svikna trúð, Pagliacci (sjá mynd). Stórt og flott hlutverk sem reynir gífurlega á leikhæfni og samþættingu leiks og söngs, þar sem of mikil dramatík getur haft skelfilegar afleiðingar á röddina ef maður missir tökin á því. Þetta er reyndar hlutverk sem ég er ekki að fara syngja að alvöru fyrr en eftir um 3-5 ár eða svo.

Námskeiðið var haldið í smábænum Lofer hérna í Austurríki. Hrikaleg náttúrufegurð alpanna og alveg hreint ótrúleg gestrisni fólksins sem hýstu okkur var umgjörðin utan um þetta alltsaman. Þetta var ss frábær lífsreynsla auk þess að vera rosalega góð söngreynsla. Martha Sharp, auk þess að vera stórskemmtileg kona, hélt vel utanum sviðsetningar og gaf góð ráð um leik og söng auk þess að veita okkur ómetanlega innsýn í það hvernig bransinn virkar hérna úti og hvernig maður á að haga sér í fyrirsöng og hverju við megum búast við. Ómetanlegt.

Nú ég er svo að hendast aftur til Berlínar á þriðjudaginn, og þá taka við æfingar fyrir húskonsert sem ég er að fara syngja í byrjun október. Meira er í farvatninu hjá mér sem ég á eftir að skoða betur og ákveða hvernig ég ætla mér að framkvæma, en það er m.a fyrirsöngur og leit að umboðsmanni.

FULLT AF NÝJUM MYNDUM

Nyjar myndir...

eru komnar a myndasvaedi. Gleymdi theim sidast!!

Allt gott ad fretta fra Lofer, meira sidar.

Lofer í Austurríki

Þá er langri helgi lokið, í stuttumáli sagt var margt gert á stuttum tíma. Við leigðum bíl til að sporta um svæðið. Við ætluðum að hendast á sólbaðsstaðinn Wannseebad, en rétt áður en við fórum ákv ég að spyrja gömlu og hressu nágranna okkar hvert væri sniðugt að fara, og sú gamla sagði bara "alls ekki wannsee, það er svo ógeðslegt" :) Hún benti okkur því á aðra "strönd" sem væri mikið betri og úr alfaraleið. Það varð úr að við fórum þaðngað og það var bara nokkuð fínt. Það sem er þó óþolandi við þetta hérna er að þetta eru náttúrulega bara vötn, og þau eru græn af skít og öðru og því ekki girnilegt að fara stinga sér til sunds eins og margir virtust gera þarna. En þetta bara bara svakalega fínt. Þegar ský fóru að draga fyrir sólu, þá nenntum við ekki að hanga þarna lengur og hentumst af stað í bílinn sem beið okkar sjóðheitur. Þá heyrðum við allt í einu þrumur og læti og viti menn 1 mínútu eftir að við settumst inn í bílinn fór að hellirigna, sjaldan sem maður upplifir slíkt. Nú við fórum svo heim á leið og ætluðum að renna við í Wannsee og kíkja á hvernig þetta væri, nú þegar þangað var komið, var ekki þverfótað fyrir fólki og langar biðraðir í rútur og inn á svæðið. Þetta var vægast sagt ekki flott eða skemmtilegt, því vorum við hrikalega fegin að vera búin að þessu og bara á leið heim.

Nú þegar heim var komið var svo farið að borða á hinum svokallaða "Gula stað", sem er einn af betri stöðum hérna, þegar tekið er tillit til verðs og gæða. Þar áttum við góða kvöldstund, og héldum svo heim á leið þar sem við horfðum á "margverðlaunaða" kvikmynd sem heitir "Before the Devil knows Youre Dead", hún er vægast sagt leiðinleg tímasóun.

Í dag var svo tekin rúntur um Berlín, og kíkt í Viktoria park, þvínæst á Hackescher Markt, þar sem komið var við í Haagen Dazs. Svo á röltiinu var tekin sú góða ákvörðun að fara í siglingu um ánna Spree sem liggur í þarna í gegnum svæðið, við sjáum sannarlega ekki eftir því. Ótrúlega gaman og fróðlegt. Auðvitað skemmdi ekki 36 stigi hiti fyrir deginum sem er bara búinn að vera rosalega fínn.

Nú í fyrramálið er ég svo að fara hendast til Lofer, og á enn eftir að ganga frá hinu og þessu til að taka með, en svona er það bara. Bröttför er um 10 í fyrramáli og því þarf ég að vakna bara nokkuð snemma til að hendast af stað. Það er komin tilhökkun í mann og ekki laust við að maður vorkenni bara SJ að þurfa að hanga hérna alein í 13 daga, ólétt og ég veit ekki hvað.

Óléttuhornið: Hér má hérna sjá eina létta mynd af frúnni og hvernig þetta lítur út í dag :)

Ég er annars bara reddí og til í hasarinn sem er framundan, ég tek fartölvuna með og ef ég kemst í samband hendi ég kannski inn uppfærslum en við sjáum til með það.

Þangað til 13.ágúst
Tschuuuuuuuus!

Um mikilvægi þess að taka afrit reglulega...!

Ég varð fyrir því óláni í fyrradag að annar af RAID 0 (RAID 0 er þegar tveir jafnstórir diskar eru sameinaðir í einn disk til að auka hraða og vinnslugetu, þeir líta þá út eins og einn stór diskur í Windows) diskum hjá mér bilaði og þar með óaðgengilegir. Sem þýddi það að ALLT var nánast horfið, eða ég segi það nú kannski ekki alveg. Þetta var ekki mechanísk bilun, þannig að diskarnir eru ekki ónýtir. En hágvær tikkhljóð hafa heyrst undanfarið.

Ég stóð frammi fyrir því að hafa líklegast tapað öllum ljósmyndum síðustu tveggja mánaða, því að er það langt síðan ég tók afrit. En það sem sveið mest var að tapa öllum þeim nótum sem ég hef eytt hundruðum klukkustunda í að skanna inn á PDF og Sibeliusar format. Tölvusnillingurinn ég dó ekki ráðalaus og greip til besta vopnsins í baráttunni við töpuð gögn sem ég tel að sé til í heiminum. EN það er hugbúnaður sem heitir "File Scavenger". Hann hefur bjargað mér svo oft, og er hrikalega áreiðanlegur og hefur bjargað gögnum sem annar hugbúnaður segir að sé ekki hægt! Ég þurfti þó áður að hendast í raftækjabúð og verlsa mér 4 í 7 pinna rafmang fyrir SATA diska og kaupa auka SATA kapal til að hægt væri að klára dæmið. Eins og staðan er núna eftir nokkrar tilraunir, hefur mér tekist að bjarga ÖLLUM gögnum og er á leiðinni að bakka þau upp á ytri HD.

Það er í raun ekki annað hægt en að ítreka mikilvægi þess að eiga alltaf 2 afrit af öllu, eitt á vélinni sjálfri og eitt á flakkara eða netafriti. ALDREI að setja öll eggin í sömu körfuna segir einhversstaðar og það er á hvergi betur við en í tölvunum, því þetta dót bilar fyrirvaralaust oft á tíðum, og stundum er bara hreinlega ekkert hægt að gera nema punga út að lágmarki 300.þús krónum fyrir viðvikið. Ég er því þakklátur núna og hef þegar sett í gang afritunar áætlun á því sem ég tel mikilvægt að eiga.

Fyrir þá sem eiga fullt af myndum á tölvutæku held ég að skynsamlegt sé t.d að kaupa geymslusvæði hjá google undir myndirnar, það er ekki svo dýrt, eða um 5-6000 krónur á ári fyrir 40 Gb geymslu. Er jafnvel að spá í slíku sjálfur, því maður tryggir ekki eftir á :)