No! Pagliacci non son...

Jæja þá er svakalega skemmtilegum óperubúðum lokið. Sýndar voru 2 sýningar og gengu þær auðvitað misjafnlega eins og gerist og gengur, en allt gekk þó vel.Skemmtilegast þótti mér að syngja og leika hin brjálaða og svikna trúð, Pagliacci (sjá mynd). Stórt og flott hlutverk sem reynir gífurlega á leikhæfni og samþættingu leiks og söngs, þar sem of mikil dramatík getur haft skelfilegar afleiðingar á röddina ef maður missir tökin á því. Þetta er reyndar hlutverk sem ég er ekki að fara syngja að alvöru fyrr en eftir um 3-5 ár eða svo.

Námskeiðið var haldið í smábænum Lofer hérna í Austurríki. Hrikaleg náttúrufegurð alpanna og alveg hreint ótrúleg gestrisni fólksins sem hýstu okkur var umgjörðin utan um þetta alltsaman. Þetta var ss frábær lífsreynsla auk þess að vera rosalega góð söngreynsla. Martha Sharp, auk þess að vera stórskemmtileg kona, hélt vel utanum sviðsetningar og gaf góð ráð um leik og söng auk þess að veita okkur ómetanlega innsýn í það hvernig bransinn virkar hérna úti og hvernig maður á að haga sér í fyrirsöng og hverju við megum búast við. Ómetanlegt.

Nú ég er svo að hendast aftur til Berlínar á þriðjudaginn, og þá taka við æfingar fyrir húskonsert sem ég er að fara syngja í byrjun október. Meira er í farvatninu hjá mér sem ég á eftir að skoða betur og ákveða hvernig ég ætla mér að framkvæma, en það er m.a fyrirsöngur og leit að umboðsmanni.

FULLT AF NÝJUM MYNDUM