Frá því að síðasta bloggi var hent inn hefur það gerst að ég fékk bréf frá Mörthu Sharp um að hún væri búin að fá peningana, þannig að það mál er úr veginum sem betur fer. Nú við Soffía hentumst svo í IKEA fyrir stuttu og keyptum ýmislegt smálegt í búið auk þess að gera það sem ég bjóst aldrei við að gera, en það var að fara skoða "barnadót", ss skiptiborð og eitthvað svona rugl, og fundum við þar auðvitað hrikalega ódýra og sniðuga lausn sen mun auðvelda okkur lífið. Nú við erum auðvitað búin að skoða ebay og finna þar ýmislegt mjög ódýrt og flott, þannig að við erum bara í góðum gír hvað allt þetta varðar.
Veðrið er ekki að skána hér og það er bara sama sagan, mér skilst að þetta hafi verið svipað leiðinlegt í fyrra, og þvímiður ekkert sem er hægt að gera í þessu nema bara bíða.
Ég var í tíma hjá Janet í fyrradag, og þar var gerð ein stór uppgötvun, líklegast sú sstærsta hingaðtil, en það snýr að því hvernig maður syngur "Pianissimo", þetta er hrikalega órætt og erfitt að nálgast, þrátt fyrir að það virðist kannski augljóst......að maður syngur bara með minna hljóði, en svo er það náttúrulega ekki, þetta er ákveðin fínstilling í raddböndunum og stuðninginum undir því, sem gerir þetta mögulegt, og notast við það sem ég hef kosið að kalla "Miss Piggy voice", því ef maður talar með þessari raddstöðu, þá hljómar þetta svolítið svipað og það, en þegar maður syngur á því, er um allt annað sánd að ræða, það er meiri sveigjanleiki í röddinni, og hún hljómar áreynsluminni, og þannig er auðvitað tilfinningin líka. EN þetta kemur auðvitað ekki strax, og mér er að það alveg orðið ljóst, að söngröddin getur ekki orðið alvöru professional fyrr en að loknu lágmarki 6 ára vinnu, það er bara staðreynd, og því skil ég vel að þeim mun fyrr sem maður byrjar, þeim mun betra. En auðvtað þarf þetta allt að vera í jafnvægi.
Í gærkvöldi vorum við Soffía búin að bjóða heim þeim Einari og Dísu í léttan málsverð og við söngvararnir ræddum svo um söng og horfðum á ýmis dæmi á Youtube eitthvað fram eftir, eða til kl 2, og þá héldu gestirnir heim á leið. Rosa fínt kvöld og gaman að fá fólk í heimsókn.
Í dag þarf maður svo bara að fara læra fyrir Lofer sem er nú bara eftir rétt rúma viku, það verður eflaust gaman, þó ég geti ekki sagt að ég hlakki mikið til að syngja Rigoletto kvartettinn sem er andskotanum erfiðari, en hitt verður frábært. Langt síðan maður hefur hitt Ásgeir og hina Íslendingana sem eru þarna.
Nú svo að lokum ef einhver er að koma hingað til Berlínar á næstu dögum þá þætti mér vænt um ef sá hin sami gæti tekið fyrir mig eina stóra flösku af Tópas :)
Skemmtilegast þótti mér að syngja og leika hin brjálaða og svikna trúð, Pagliacci (sjá mynd). Stórt og flott hlutverk sem reynir gífurlega á leikhæfni og samþættingu leiks og söngs, þar sem of mikil dramatík getur haft skelfilegar afleiðingar á röddina ef maður missir tökin á því. Þetta er reyndar hlutverk sem ég er ekki að fara syngja að alvöru fyrr en eftir um 3-5 ár eða svo.
Nú ég er svo að hendast aftur til Berlínar á þriðjudaginn, og þá taka við æfingar fyrir húskonsert sem ég er að fara syngja í byrjun október. Meira er í farvatninu hjá mér sem ég á eftir að skoða betur og ákveða hvernig ég ætla mér að framkvæma, en það er m.a fyrirsöngur og leit að umboðsmanni. 
