Mikið að gera og fólkið komið heim.

Það er liðinn dágóður tími frá síðasta bloggi, og það er svosem ekki frá mjög miklu að segja, nema þá helst að kona og dóttir eru komin heim ásamt BKBen sem mun dvelja hér út vikuna hjá okkur. Ég hef þvímiður lítið verið heima til að sinna gestum, því mikið hefur verið að gera í vikunni, mun meira en ég gat ímyndað mér. Nú er semsagt lokið aðalæfingu á Carmen, þar sem ég er að taka við hlutverki Remendado, eins af smyglurunum. Gerfið er, sem áður, nokkuð öðruvísi, en kemur samt sem áður vel út. Æfingar eru einnig hafnar fyrir Tiefland, og svo er ég að sýna My Fair Lady, auk þess að æfa fyrir WunschKonzert. Þannig að þetta er allt frekar þétt. Í morgun var æfing fyrir Tiefland, en svo í dag og á morgun er ég í fríi, það mun vera fyrsta almennilega fríið sem ég fæ frá því að ég byrjaði hérna. Þetta er farið að taka smá toll af geðheilsunni, eins og lesendur þessara síðu hafa eflaust tekið eftir, og nú líkamleg heilsa að gefa eftir líka, ég er allavega mjög sár í nefholi og mjúkagóm, sem er svosem allt í lagi sönglega, en það er bara óþægilegt, og ég veit af gefinni reynslu að þetta mun svo smita út frá sér og verða fullvaxið kvef með tilheyrandi nefstíflu. En svona er það nú bara.

Júlí hefur mikið breyst á stuttum tíma, hún horfir miklu meira í augun á manni núna og reynir að lesa í svipbrigði. Auk þess eru hún afar viðkvæm og ég má varla skamma hana neitt án þess að hún fari að væla og hlaupa til mömmu. En þetta er líklega allt afar eðlilegt og því hef ég ekki áhyggjur af því. Vandamál er nú, sem áður, að hún sefur ekki á daginn og sama hvað við reynum þá bara vill hún það ekki og gerir ekki. Ótrúlega gaman að fá aldrei frið!!

Í dag fengum við svo bréf þar sem er verið að segja okkur að við fáum greitt alla trygginguna okkar til baka frá fyrri íbúð, sem er ótrúlega gott að heyra, en þau halda samt einhverju eftir til að mæta einhverjum kostnaði skil það nú ekki alveg. En það eru alveg um 400 Evrur sem er haldið eftir, sem er slatti. Við fáum til baka um 1000.Evrur, en þvímiður fer það allt í skattinn og aðrar skuldir, þannig að ekki er um neina sérstaka gleði að ræða. En þetta er þó það sem það er og við fögnum því.