Nýafstaðin veikindi og Júlía

Aldeilis svakalegri helgi er nú að ljúka. Hún hófst á áheyrnarprufunni sem ég hef þegar bloggað um.

Svo tók við tími hjá Wolfgang, þar sem hann sýndi mér enn og aftur framá að ég get sungið í gegnum sama hvað það er, þar sem ég var nánast raddlaus þegar ég fór til hans, að hlut til vegna þess að ég var nývaknaður og að hlut vegna kvefs. Þannig að það er ekki hægt að kvarta yfir því.

Ég vaknaði svo um kl 4 á aðfararnótt sunnudags með þessa líka svakalegu ælupest, nokkuð sem ég hef ekki fengið síðan ég var undir tvítugu. Ótrúlega merkilegt. En það var jafn ömurlegt og þá. Hit, beinverkir og höfuðverkur fylgdu þessu að sjálfsögðu og ég var rúmliggjandi allan daginn, þetta hefði nú svosem kannski verið í lagi hefði ég ekki þurft að hendast til að sýna um kvöldið. Ég leitaði allra leiða til að reyna að koma þessu af mér, en sá sem syngur á móti mér var að syngja annarsstaðar þetta kvöld, auk þess sem það var uppselt á sýninguna. Ég auðvitað kunni ekki við að vera sá sem lætur allt hrynja, og mér leið að auki eilítið betur en fyrr um morguninn, þannig að ég lét slag standa. Þau borguðu fyrir mig leigubíl á staðinn og mín beið prívat herbergi til slökunnar þangað til sýnning hófst. Vissulega leið mér eins og ég væri staddur í helvíti því kvalirnar voru miklar, ég pumpaði því í mig 1500mg af paracetamóli og var orðin vinnutækur eftir hálftíma. Það sem var ótrúlegast við þessa upplifun, þrátt fyrir hörmulegt líkamsástand var sú staðreynd að ég gat sungið, og það betur en oft áður!!! :) Svona virðist þetta nú alltaf vera, ég þarf helst að vera þunnur eða veikur til að syngja vel. Því það er þá sem tæknileg vinna fer að skila árangri.

JFE er farin að ganga hér útum allt eins og herforingi og það er mikið gaman að fylgjast með henni. Tók eitt lítið myndband fyrir ömmur og afa sem eru þvímiður að missa af þessu öllu. Eins fór að birtast ein framtönn í efrigómi í dag, þannig að það er allt að gerast. Ungfrúin er því ansi vælin og búin að vera rosalega lítil í sér í dag. Við sjáum fram á stórkostlega nótt.

600 km, mistök og vonbrigði

Þá er ég kominn heim að lokinni enn einni áheyrnarprufunni. Ótrúlega skrítið sem þetta getur nú verið. Ég tók semsagt bílaleigubíl í gærkvöldi til að nýta fyrir daginn í dag, þar sem ég hafði ekki alveg hugmynd um hvar þett var eða hvernig væri best að komast þangað með lest. Þetta var semsagt lítið óperuhús í Zwickau. Ég mætti snemma á staðinn og náði að slaka vel á, hitti píanóleikarann á staðnum og við renndum yfir það sem ég ætlaði að syngja, hann sagði mér að því loknu að ég væri í raun ákkúrat tenór eins og húsið væri að leita að, kraftmikil og breið rödd sem gæti sungið nánast allt!!! Og ég ætti bara að bjóða þessi 3 númer sem ég gerði best. Sem ég og gerði, þegar á sviðið var komið fór hljóðblekking að gera vart við sig og ég fór að ýta allt of mikið á eftir tónunum, auk þess sem mér tókst að gleyma texta sem ég kann aftur á bak og áfram. Þetta var með ólíkindum ömurlegt að upplifa þetta, þar sem ég veit hvað ég get og ég veit að þegar vel tekst til þá þykir mikið til koma, en ekki í þetta skiptið!! Andskotinn hafi það!! Við tók svo ótrúlega leiðinleg heimferð, þar sem það rigndi allan tímann, tafir voru á hraðbrautunum og á tengivegum sem voru á annað borð opnir. Ef þeir voru opnir voru þar vöruflutningabílar á 50km/klst og engin leið að taka framúr. Ef þetta er ekki föstudagurinn 13 þá veit ég ekki hvað?!?! Ég hef reyndar enga paranoju yfir þessum degi, en þetta einhvernvegin lendir bara svo skemmtilega vel saman.

JFE hornið
Stelpan sú arna er farnin að gera sér það að leika ganga hér um íbúðina eins og ekkert sé. Hún er greinilega að fatta hvað það getur verið mikið þægilegra. Það er ótrúlega gaman að fylgjast með henni þegar hún er að prufa þetta einhverstaðar ein án þess að við séum eitthvað að hvetja hana, þá er hún mikið að einbeita sér og það fer greinilega mikil orka í þetta. En það er góð regla á henni núna og það er svona ýmislegt sem er hægt að ganga að sem vísu, sem er ótrúlega þægilegt. Við höfum það aftur gott á kvöldin eins og fyrir rúmu ári síðan, þar sem ungfrúin er búin að ver sofna núna mögglunarlaust síðustu kvöld. Það er líka ótrúlega góð tilfinning að koma heim eftir erfiðan/leiðinlegan dag og fá þetta litla skott á ofsa ferð á móti sér, hún titrar af gleði og spennu við það eitt að maður komi heim, ekki oft sem maður hefur þau áhrif á fólk :)

Í hringiðu lífsins gerist það sem ekki gerist utan hennar.

Langt er síðan ég setti hér eitthvað inn, en síðast var það atónal bloggið, það var að sjálfsögðu hún Júlía sem lék þetta mjög leiðinlega en frumlega tónverk.

Í öðrum fréttum er það kannski helst að fyrir síðustu helgi söng ég tvær Rigoletto sýningar í röð sökum veikinda, og gekk það bara glimrandi vel og ekkert út á það að setja.

Við hjónin hentumst svo til Halle, þar sem stórbaritónninn Ásgeir Páll býr og starfar. Okkur var höfðinglega tekið í ótrúlega flottri íbúð þeirra hjóna og okkur leið mjög vel þarna hjá þeim. Ekki skemmdi svo fyrir að okkur var boðið á sýningu á "Le Comte Ori" sem Ásgeir syngur í. Mjög skemmtilegt það. Hún Júlía var í fyrsta skipti í pössun hjá "ókunnugum", og gekk það vonum framar, henni var í raun skítsama þegar við sögðum bless og fórum. Næturnar hafa verið gífurlega erfiðar hjá ungfrúnni síðustu vikurnar, með ótrúlega mörgum vöknunum á hverri nóttu. Það eina sem dugar er að gefa henni vatn að drekka, þá sofnar hún strax aftur og við fáum smá frið. Nú kann einhverjum uppeldis"sérfræðingum" að þykja þetta einum of mikil eftirlátssemi, en þeir sem ekki hafa átt svona barn vita ekki hvað þeir eru að tala um og ættu að sjá sóma sinn í því að halda sér saman. Reyndar hefur svo sú stutta verið að koma með nýungar síðustu daga, en það er....að sofa lengur en venjulega, og auk þess sofnaði hún í fanginu á mömmu sinni, sem er eiginlega eins og sjá gullitaðan hrafn.

Tvær áheyrnarprufur eru áætlaðar fyrir lok mánaðarins auk undirbúnings fyrir jólatónleika hérna í Berlín, þannig að nóg er að gerast. Ég hef fengið tvær meldingar til baka frá umboðsmönnum varðandi þær prufur sem ég hef þegar farið í og eru þær mjög jákvæðar, en það er kannski ekki alltaf nóg, maður þarf að hafa eitthvað mjög ákveðið til að fá starf hérna, þannig að ég held bara áfram minn veg.

Á morgun er svo tími hjá David Jones sem er mættur aftur til Berlínar, litlar fokking 20.þús krónur kostar tíminn að þessu sinni þökk sé sjálfstæðisflokknum, megi hann hvíla í ófriði.

Annars er ég bara hress og kátur, okkur líður vel og því ekki mikið hægt að væla.

Nýjar nóvembermyndir eru komnar í albúmið hennar Júlíu hérna.

From 2009 Nóvember

Atónal og þessháttar

Nýverið kynntist ég listamanni sem semur atónal músík. Eins og flestir vita þykir mér slík tónlist ekki skemmtileg alla jafna. En þetta tónverk hefur fengið mig til að endurhugsa það aðeins.

Gaman væri að heyra hvernig þetta fer í fólk. Sérstaklega væri þó gaman að heyra í stærsta aðdáanda svona tónlistar sem ég þekki, henni Dísu :)

Meira síðar.

Haust í 'enni Berlín

Í Lüneburg er gleði og gaman fum fum fum

Sit hérna á ítölsku veitingahúsi að sampla bjór bæjarins "Lüneburger Pils", hann er bara nokkuð góður :) Söng fyrir óperuhúsið hérna í dag og það gekk bara ágætlega held ég. Ég get allvega ekki farið að væla yfir því að illa hafi gengið. Ég var vel undirbúinn og skilaði því sem þurfti að skila.

Nú tekur svo bara við bið í 2 og hálfan tíma þangað til ég þarf að taka lestina í tæpa 4 tíma heim á leið. Þetta er ekki draumastarf að þessu leiti, fyrirsöng! Alger horror. Eintómt vesen og stress, það er í raun ekkert við þetta sem er ánægjulegt, nema kannski að heimsækja mismunandi bæi og drekka local bjórinn.

Í gær var svo sýning í Neuköllnar Óperunni sem gekk bara sæmilega, nú fer ég í smá pásu frá fyrirsöng í svona tæpan mánuð en þá tekur næsta við. En það þýðir rúmir 6 tímar með lest og gisting á hóteli.

Á morgun er ég svo að skella mér á tónleika með þessum tenór, en hann hefur verið að gera það verulega gott í heiminum, og ég verð að segja að hann er með þeim betri af nýju tenórunum sem eru komnir fram á sjónarsviðið á síðustu ár.

Var rétt í þessu að fá matinn minn, sem er "quattro staggione pasta". vonbrigðin eru mikil, þar sem þetta lítur út eins og Knorr pasta, og er alls EKKI al dente. Sem er hriklegt á ítölskum stað, en svona er bara heimurinn í dag. Hlakka til að komast heim og aðeins að slaka á.

Meira var það ekki í bili, over and out frá Lüneburg.

Júlía F

Þá eru komnar inn fullt af nýjum myndum frá Októbermánuði inn á myndasvæðið hennar Júlíu. Hún svíkur ekki áhorfendur frekar en fyrri daginn. Ungfrúin er mikið farin að herma eftir okkur núna og það er alveg ótrúlegt hvað henni dettur í hug að gera. Hún hóstar t.d alltaf ef við hnerrum eða hóstum, og hristir alltaf hausinn ef við gerum það. Hún er líka farin að dansa án þess að halda sér í þegar einhver "spennandi" tónlist er spiluð.

Í öðrum fréttum er það að hér er fyrir alvöru komið haust núna og laufin nánast horfin af flestum trjám. Við eigum svo pantaðan bíl til að heimsækja Ásgeir Pál og frú í Halle aðra helgina í Nóvember, auk þess sem fyrirsöngur er í pípunum.

Stutt að þessu sinni, við ljúkum fréttatímanum með róandi mynd af ungfrúnni.