Ég er staddur í Laugarási, og við komum hingað 30.Maí sl, hér var ofboðslega gott veður, engin vindur og 20-22°C í nokkra daga, algerlega frábært. Dvölin hófst á því að fengin var að láni kerra til að flytja stóran hluta búslóðarinnar, sem hér hefur verið í geymslu sl 4 ár, til Reykjavíkur í aðra geymslu, þangað til við eigum kost á að flytja inn í forláta íbúð Áma bróður í Ágúst. Ég er líka búinn að nota tímann og fara í gegnum allt gamla dótið mitt síðan ég var í grunnskóla, og það voru 2 heilir stútfullir ruslapokar af geisladiskum, bókum og stílabókum. Ég get ekki annað sagt en að þesskonar hreinsun hafi gert mér gott, ekki bara efnislega heldur hefur maður lagst yfir fortíðina og vegið og metið, og hent ýmsu, veraldlegu og andlegu. Ég held að þau gömlu séu líklega kát yfir því að búið að er að henda einhverju sem hér er búið að taka mikið af plássi síðustu árin.
Stefnan er svo að reyna að koma restinni af búslóðinn í bæinn á næstu dögum, en hvað verður þarf svo að koma í ljós. Hér er sófasett, rúm, borð og ýmislegt í stærri kantinum sem þarf að flytja í sumar. Kerrur eða stærri bílar er eitthvað sem við erum að skoða möguleika á á næstu dögum.
Flutningur er áætlaður hjá mér í byrjun Agúst, en þá byrja ég að vinna hjá Advania, þar sem ég þekki vel til, því ég var hjá EJS á sínum tíma og þeir sameinuðust Skýrr og urðu svo Advania. En þarna er mikið af fólki sem ég þekki og því verður þetta ekki alveg ókunnugt. Ég hlakka til að komast í stöðuga vinnu, þar sem vinnuframlag er metið að verðleikum og kunnátta og starfsþekking skilar sér, ólíkt söngnum. Ég er að vissuleiti svolítið sorgbitinn yfir því að gefa söngin upp á bátinn á þennan hátt, en það er bara ekkert eftir í stöðunni þvímiður. En kannski eftir nokkur ár kemur tilfinningn aftur og löngunin. Ég hugsa oft til Görlitz og Þýskalands og verð að segja að ég sakna þess verulega að vera þar. Þó margt sé ekki fullkomið þar, er Ísland ágætis raunveruleikatékk, þegar kemur að því að bera saman lífsgæði. Soffía sér nú um að vinna fyrir okkur og okkar útgjöldum og það er merkileg tilfinning, hún vill reyndar frekar vera heima og ég úti að vinna þannig að það er ansi magnað.
Ég hef verið að detta aftur í hugleiðsluiðkun og hef verið að nota til þess ýmis tól eins og binaural beats, leidda hugleiðslu og dáleiðslu. Ég finn af og til mikin mun á mér, en ég held nú samt í grunnin að þetta hafa lítil sem engin áhrf. En ég held áfram að vona og prufa, því þetta slakar á manni og það er líka gott.
Júlía fór út í dag og rispaði bílinn okkar í bak og fyrir með svona krítarmolum sem ætlaðir eru til að teikna á stéttina. Það þarf ekki að fara mörgum orðum um það hvað ég varð reiður við hana, enda búið að banna henni þetta áður. Hún hélt svo áfram um kvöldið og lék sér að því að sturta vatni ofan í bókakassa frá Guðnýju frænku. Sem betur fer virðist ekki vera mikill skaði en samt sem áður, þá skammaðist ég í henni og hún grenjaði bara eins og hennar er von og vísa þessa dagana. Ef hún er ekki að detta í gólfið og slasa sig á annan hátt, þá hefur hún verið að gera eitthvað af sér. En auðvitað er hún eins og engill inn á milli og mjög dugleg að leika við systur sína. Emilía er byrjuða að skríða og kemst nú í flest allt sem hugurinn girnist, sem er ansi margt. Hún braggast líka hratt og er farin að segja "daaa" þegar eitthvað dettur í gólfið, hún getur líka gert sterk og stór, sem er svosem ekki merkilegt fyrir börn á þessum aldri. En þær systur hafa alveg sama skriðstíl sem er mjög merkilegt útaf fyrir sig. Þær blómstra allavega og virðast glaðar með lífið.
Jæja þetta var pistillinn í bili. Meira næst.
Engin ummæli:
Skrifa ummæli