Af smáum skrefum

Sem foreldri þekkir maður sérhvert svipbrigði, hreyfingu og hljóð sem litla barnið manns gefur frá sér, og fagnar nánast eins og afar veikur maður á ólöglegum lyfjum, við hverja nýja áskorun sem barnið stenst. Auðvitað, sem faðir, legg ég mikið á mín börn svo þau megi nú læra að gera hlutina sjálf og án aðstoðar, og kannski stundum of snemma, en aldrei of mikið :)

Í dag var ég að sýna íbúðina fyrir tilvonandi leigjendum og Soffía og Júlía fóru út í garð að leika sér á meðan. Að sýningu lokinni fórum við Emilía út í glugga að fylgjast með, og ég fór að prufa að láta hana standa sjálfa, þar sem hún hefur mjög gaman af því að reyna að vera alltaf á fótum, og viti menn, það tókst, og ekki með svo miklum erfiðleikum :)

Á morgun er ég svo að sýna síðustu sýninguna mína hérna í Görlitz, en það er Litla Töfraflautan.  Þó eru samt tvær sýningar eftir en þær eru í Bautzen, og það verður mikill léttir þegar það er afstaðið verð ég að segja.

Hér er að hefjast svona létt panik yfir komandi dögum því það á eftir að gera ansi margt og flest af því er svo mikið háð öðrum.  T.d á ég eftir að klára að skila skattaskýrslu fyrir 2011, er kominn með tíma í það á morgun, sem betur fer.  Ég þarf að skrá okkur til heimilis á nýjan stað, lesa af rafmagni, fara til læknis og fá uppáskrifað öll lyfin mín fyrir heimferðina, láta meta líkamlegt ástand osfrv.  Svo er auðvitað létt partý hérna á Sunnudaginn kemur fyrir kollega og vini í Görlitz, og þvínæst eru bara flutningar!  Þannig að næsta vika verður mjög þétt og erfið.

En aftur að smáu skrefunum, hérna eru tvær myndir af Hertoginjunni af Bies að kíkja út: