Leyfðu mér að vera fullur áfram!!

.....svo hljóðar síðasta setning tenórsins í sinfóníunni "Das Lied von der Erde" eftir Mahler, sem lesendum þessa bloggs er líklegast orðið ljóst, að ég var að syngja um helgina.  Það er væri líklega lygi ef ég segðist hafa hlakkað til að syngja þetta, því líklegast hef ég sjaldan fyllst jafnmiklum kvíða og fyrir þessa tónleika.  Það sem bjargaði þessu öllu saman var að stjórnandinn Howard Griffiths er algert gull af manni, og vinnur virkilega vel með söngvurum.  Svo er auðvitað hljómsveitin æðisleg.  Þetta er í sjöunda skipti sem ég syng með þeim og það er alltaf jafn gaman.   Fyrstu tónleikarnir voru á Föstudaginn, og gengu nú ekki alveg áfallalaust fyrir sig, þó ekki svo slæmt að upplifun fólks hefði verið neikvæð.  Það eru held ég afar fáir sem geta sungið þetta og skorið í gegnum háfaðan í hljómsveitinni og ég held ég hafi ætlað mér fullmikið þar sem ég gaf allt í botn, oft á tíðum meira en ég réði við.  Það varð til þess að eftir fyrsta ljóðið vissi ég hreinlega ekki hvort ég myndi ná að klára þetta, því tilfinningin í hálsinum var eins og allt sem þarf var væri horfið.  Mjög óþægilegt, og ég hef sjaldan verið jafn hræddur í svona aðstöðu.  En það gekk alltsaman án vandamála.  Næsta dag vaknaði ég raddlaus af kvefi og óttaðist þá auðvitað um sýningu kvöldsins!  En það gekk allt upp líka og hljómsveitin stillti sig í hóf í þetta skiptið, þannig að ég gat aðeins minnkað kraftinn.  Ég fann fyrir gífurlegri raddþreytu í síðasta ljóðinu, og náði að klára þetta á kraftinum einum saman, held að það hafi verið fátt í þeim flutingi mínum sem kallast má fágað :)  Það gladdi mig einnig mjög að sjá sendiherra okkar Íslendinga meðal áhorfenda. Ég hef aðeins kynnst þeim manni í gegnum tónleikahald mitt hér í þýskalandi og hann er mikill áhugamaður um tónlist og reynir að sækja sem flesta viðburði.  Hann kaus að koma frekar á tónleika hjá mér heldur en að horfa á Eurovision :)

Konurnar á heimilinu dvöldu á meðan í Berlín hjá Telmu og Emilíu, þar sem þær vinkonurnar Júlía og Emilía léku sér eins og þær hefðu aldrei gert annað.  Þær fóru í dýragarðin, þar sem margt var að sjá og upplifa.  Maður verður glaður sem foreldri að geta boðið barninu upp á allar þessar upplifanir sem verða vonandi seinna ánægjulegar minningar.  Bara verst að ég er ekki hluti af þessum minningum því ég var að vinna fyrir peningunum til að gera þetta allt mögulegt!  En svona er það nú bara, maður fórnar einu fyrir annað á altari lífsins, takk fyrir það.

Nú tekur við stressandi skattaskýrslugerð, fyrirsöngur og æfingar á "Im Weisses Rössl" hefjast. Það er því langt frá því að vera komið eitthvað frí hér.  En búið er að ganga frá miðakaupum til Danmerkur í sumar þegar sumarfríið hefst hérna í húsinu.  Þar er ætlunin að hitta á ættingja og reyna að slaka aðeins á áður en slökun heyrir algerlega sögunni til næstu árin.

Í dag er rigningarlegt um að litast, og hitastigið um 14°C.  Ég finn mikin mun á því að vera hér í Görlitz, og svo Frankfurt, en þar var gífurlega mikill raki og frekar óþægilegt. Hérna er bara svallt og þurrt, sem er nokkuð mikill kostur, sérstaklega á nóttunni :) Svo er bara nokkuð góð spá næstu daga, þannig að allt er gott.

Jæja meira var það ekki í bili, vona að þetta sé ekki of samhengislaust hjá mér, þar sem ég á það stundum til að nenna ekki að lesa yfir, eins og núna :)  Það hefur aldrei liðið eins langur tími milli blogga hjá mér síðan við fluttum út og það hefur auðvitað sínar ástæður eins og annað.  Nýjar myndir af ungfrúnni í eru væntanlegar, ég hendi þeim hér inn við tækifæri.