Lítið vídeó til að gleðja :)

Sorgarferlið og framtíðin

Þá er svo komið að ég er búinn að sættast við það sem hér hefur verið að gerast! Það furðulega er, í mínum huga, hvað þetta hefur tekið stuttan tíma. Og ég þakka það blóðþrýstingslyfjunum. En ég er núna á síðasta stigi sorgarviðbragða, sem er "sátt", þó ég sé nú langt frá því að vera sáttur, þá er samt eitthvað í mér sem segir að þó þetta sé ekki eðlileg framkoma, þá sé það líklegast betra til lengri tíma litið, að bara slaka á og gera það sem mér er sagt. Hvort það sé eðlilegt að lúffa fyrir svona löguðu skal ég ekki segja, en ég þarf að vega og meta ýmislegt, sem ekki er mælanlegt. En það er t.d að launin eru nokkuð góð, öryggi og heilbrigðistryggingar fyrir alla fjölskylduna, fín íbúð og svo framvegis. Margfallt betra en Ísland, að frátöldu því að stórfjölskyldan er fjarri. Það eru í raun allt of margir þættir sem rugla kerfið og gera manni erfitt fyrir. Ég hef því sætt mig við að spila minna hlutverk í húsinu en mér finnst ég ætti að gera, og verð að vona, því samhliða að eitthvað betra sé á leiðinni. Svo forlagatrúar er ég nú venjulega ekki, en það er ekkert annað í boði að svo stöddu. Það er gott að upplifa svona frelsistilfinningu, tilfinninguna að manni sé alveg sama, það er dásamlegt! En oft endist hún þvímiður ekki nógu lengi. Næst tekur við, LÍN, skatturinn, sjúkratryggingarnar hérna úti, atvinnuleit, flutngingar og ég veit ekki hvað annað sem vekur kátínu!

Ég hef oft velt því fyrir mér hvort ég sé bara svona ótrúlega leiðinlegur og neikvæður einstaklingur, eða hvort ég lendi bara hreinlega allt of oft í neikvæðum og leiðinlegum aðstæðum? Það er afar erfitt að svara þessu, án utanaðkomandi álits, en ég hallast að því að aðstæður sér óhentugar. Margir gætu samt sagt að ég hafi hlotið og fengið að upplifa hluti sem flesta gæti aðeins dreymt um, og það gæti vel verið satt, en hvaða máli skipta þeir hlutir þegar þeir færa manni ekkert annað en það að hafa klárað þá? Kannski er ég bara svona vitlaus að kunna ekki að meta það sem ég á og hef (sem er ekki svo vitlaus skýring). En það er oft erfitt, þegar maður uppsker í kjölfarið ekki að maður hafi vissulega verið að gera eitthvaða sem er stórkostlegt, miklfenglegt og merkilegt. Þýskur sérvitringur að nafni Eckhart Tolle skrifaði merkilega bók sem nefnist "Að lifa í núinu", þessi bók er mjög merkileg og þörf lesning, en þegar maður nær ekki að innleiða boðskapinn í sitt eigið líf, skiptir það litlu máli. Ég held að þetta sé bara þvímiður aldurs- og reynslutengt. Þú munt ekki læra fyrr en þroskinn er til staðar, og þannig er það nú bara. Andlegur, líkamlegur eða guðlegur þroski er það sem maður þarf til að meðtaka svona lagað. Ég er opinn fyrir því og móttækilegur, en ég er bara ekki kominn þangað ennþá.

Framtíðin er því, sem alltaf, óskrifað blað, og lítið annað hægt að gera í daglegu lífi annað en að lifa því og halda áfram að bregðast við aðstæðum af eðlislærðri hvöt, og skynsemi. Annað er hreinlega ekki hægt að gera. Maður getur þvingað fram breytingu, eins og fíklarnir gera, en er það raunveruleg breyting? Vissulega bót á ástandi, en er það raunveruleg breyting? Kannski er einhver andlegur viðsnúningur með í för, en er breytingin verður að vera svo áþreifanleg og raunveruleg að engum dylst það annars mun það bara aldrei ganga upp.

Þakka viðlit þeirra sem hingað náðu í lestri :) Þangað til næst.......tchüssss

Weisses Rössl

Á morgun er frumsýning á "Hvíti Hesturinn", léttri óperettu sem gerist á samnefndu hóteli við Wolfgang vatn í Austurríki. Þetta er svona open-air sýning, og því hangir margt á veðrinu, við þurftum t.d að gera um klukkutíma hlé á æfingu í gærkvöldi vegna þess að ringdi svo mikið. Það er svo spáð rigningu næstu daga, og það verður gaman að sjá hvernig næstu 4 dagar verða, þar sem við erum að sýna á hverjum degi fram á Sunnudag.

Ég fer með hlutverk Sigismund Sülzheimer.  Það sem ég hef að syngja þarna er svosem ekki flókið eða erfitt, en er eitt þekktasta stefið úr þessu verki. Þessu fylgir svo auðvitað mikill dans, og það er í sjálfu sér svolítið skemmtilegt :)  Versta er að ég þarf enn og aftur að vera með skalla, sem er ótrúlega leiðinlegt og óþægilegt.  Hef velt því mikið fyrir mér hvort ég eigi ekki bara að raka allt af og spara mér mikinn tíma sem fer í sminkið.  En ég held ég láti það bíða í bili. :)

(Mynd: Nikolai Schmidt, www.fotokolja.de)

Jákvæða bloggið! nýja barnið :)

Við familían skelltum okkur til Berlínar þann 17.Júni, því það hittist einmitt þannig á að ég gat fengið frí þennan eina dag í æfingaferlinu.  Við áttum líka tíma í Berlín til að fara í nákvæma sónarskoðun vegna naflastrengs vandamálsins sem hugsanlega gæti verið mjög alvarlegt, og svo ætluðum við að hitta vini, versla skó á Júlíu og fara í fögnuð í ráðherrabústaðnum.

Það er skemmst frá því að segja að þetta var allt strikað út af listanum eftir þessa ferð :)

Sónarinn gekk vel og það er mikill fjársjóður fyrir okkur að hafa fundið þetta klínik, því fólkið sem vinnur þarna er afar vingjarnlegt og manni líður vel þarna.  Ólíkt aðstæðunum hérna í Görlitz.  Allt leit mjög vel útí skoðuninni og Hákon (læknir) sagði okkur að við þyrftum ekki að hafa frekari áhyggjur af þessu, barnið vex eðlilega og nóg blóðflæði er til barnsins þrátt fyrir aðeins eina slagæð.  Þetta var því mikill léttir.  Við erum því byrjuð að huga að nafni sem verður að vanda nokkuð erfitt mál, en það hlítur að hafast á endanum.  Við fengum einnig að vita kyn barnsins og það væri gaman ef gestir síðunnar myndur taka þátt í laufléttri skoðanakönnun hérna hægramegin á síðunni, bara svona til gamans :)

Til að hjálpa til við valið sýni ég ykkir hérna sónarmynd sem við fengum.  Mun skýrari en sú sem við fengum af Júlíu. Og gæti líklegast hjálpað þeim sem ekki þegar "finna það í beinunum" hverskyns þetta er nú :)

Ég hata Görlitz!!

Jæja kæru lesendur, þá gerðist það sem ég óttaðist.  En það sem var of gott til að vera satt var það líka.  Ég sagði frá því byrjun mánaðarins að ég hefði sungið fyrir hérna í húsinu, AFTUR!!  Og hefði í kjölfarið fengið næst stærsta hlutverkið í Der Vogelhändler, sem ég var svosem alveg sáttur við, allavega betra en viðbjóðslega smáhlutverkið sem þeir ætluðu að bjóða mér.  Nú er semsagt komið í ljós að þeir þurfa að taka þetta hlutverk af mér, vegna "mistaka á skrifstofunnu" voru þeir búnir að lofa öðrum hlutverkinu, og höfðu ekki talað sig nógu vel saman.  Þetta þýðir að 2 vikur eru núna farnar í vaskinn af lærdómi, og ég þarf að byrja að læra annað hlutverk, sem ekki bara er ótrúlega leiðinlegt og ómerkilegt og ekki fyrir mína raddtýpu, heldur afar óspennandi kostur miðað við það sem ég var byrjaður að læra.  Ég á í raun ekki til almennileg lýsingarorð til að lýsa því hvernig mér líður núna.  Ég er gjörsamlega búinn að missa áhugann á þessu starfi, og að hugsa sér að ég eigi eitt ár eftir hérna í þessu rugli!!  Með litla möguleika að finna mér eitthvað annað að gera!

Þetta er stórkostlegt og frábært, og ég lofa því að reyna að vera jákværður í næsta bloggi. En það er gott að koma þessu frá sér á prent, til að tappa af smá reiði.

Heimsókn, hiti og hamagangur, EHEC...og já PS3 :)

Þá er loksins kominn tími fyrir næsta blogg. Það er erfitt núna þegar PS3 er komin inn á heimilið. Ekki gamalt en samt búið að prufa aðeins. Ég ákvað að ef ég myndi standa mig vel á tónleikunum sem nú eru afstaðnir, þá myndi ég verðlauna mig með einu svona tæki. Og viti menn, það hefur gerst. Move pakkinn var að sjálfsögðu keyptur með, og það er alveg fáránlega sniðugt. EN ég ætla ekki að fara lýsa því eitthvað nánar hérna :)

Á leið upp á Landeskrone, fjallið okkar Görlitzbúa

Mamma og pabbi komu í heimsókn síðastliðna viku og Júlía var alveg í skýjunum með að hafa einhvern að leika við og fíflast með allan tímann. Það var ótrúlega gaman að sjá hvernig hún ljómaði öll að hafa ömmu og afa í heimsókn. Og ekki spillti fyrir að læra ný lög með ömmu og fá föt og hjól að gjöf.

Við fórum til Dresden í innkaupaferð, þar sem við keyptum stærra rúm handa Júlíu, hún sefur nú í því án teljandi erfiðleika, sem er alveg magnað! En hún hefur eitthvað átt erfitt með að sofa greyið og vaknar um 3svar-4sinnum á nóttu vælandi yfir einhverju og einhverju, ef það er ekki af því að hún er þyrst, þá er það afþví að hún finnur ekki dudduna eða þarf að láta snýta sér :) Sem er tilbúið vandamál og tilkomið vegna þess að hún þarf alltaf að grenja svo mikið. Þetta er afskaplega þreytandi og skapar leiðinlegan vítahring fyrir okkur.

FD á Brúnni í Bastei

Hér var steikjandi hiti allan tíman á meðan þau gömlu voru í heimsókn, ég kvartaði ekki. En sumum fannst þetta þó heldur of heitt, og það væri lygi ef ég segði ekki að það væri voða þægilegt núna að fá smá svalara loft og lægra hitastig í nokkra daga. Við notuðum tímann í góða veðrinu m.a til að fara í stutta róðrarferð á ánni Neisse, og svo dagsferð til Sächsische Schweiz, þar sem við skoðuðum Bastei, sandsteina byggðina, og bæinn Rathenau, sem er hinumegin við ánna. Líklegast hefði maður nú gert meira ef maður hefði ekki verið með smábarn, ólétta konu og tvö gamalmenni í eftirdragi :) En þetta var mjög góð ferð, fínt að hafa svona risastóran þjóðgarð hérna rétt hjá.

Ecoli sýkinging hefur haft sín áhrif á okkur eins og aðra, aðallega í því að við kaupum og borðum síður grænmeti. En þó er það nú að breytast og fer væntanlega að aukast eitthvað. En þetta er búið að vera hlægilegt mál og erfitt, þar sem fólk þorir ekki að kaupa grænmeti.

Æfingar eru að komast á rennslis stig fyrir sumaróperusýninguna Im Weisses Rössl, sem frumsýnt verður 24.Júní nk, og lítið fer að verða um frítíma. Þó ætlum við familían að skella okkur til Berlínar þann 17.Júni og hitta vini ásamt því að fara í sónar til að að láta tékka bumbubúanum. Svo er aldrei að vita nema maður skelli sér í veislu í ráðherrabústaðnum, þar sem haldin verður árlegur fagnaður. Það er því nóg framundan, sem beturfer allt skemmtilegt og jákvætt og ætla ég þar með að láta staðar numið að sinni.

Hérna eru svo komnar inn fullt af myndum frá Júnímánuði, þar sem hæst bar heimsókn ömmunar og afans.

Heimasætan myndast vel með Bastei í bakgrunni

Heimsókn, hiti og hamagangur, EHEC...og já PS3 :)

Þá er loksins kominn tími fyrir næsta blogg.  Það er erfitt núna þegar PS3 er komin inn á heimilið.  Ekki gamalt en samt búið að prufa aðeins.  Ég ákvað að ef ég myndi standa mig vel á tónleikunum sem nú eru afstaðnir, þá myndi ég verðlauna mig með einu svona tæki.  Og viti menn, það hefur gerst.  Move pakkinn var að sjálfsögðu keyptur með, og það er alveg fáránlega sniðugt. EN ég ætla ekki að fara lýsa því eitthvað nánar hérna :)

Á leið upp á Landeskrone, fjallið okkar Görlitzbúa

Mamma og pabbi komu í heimsókn síðastliðna viku og Júlía var alveg í skýjunum með að hafa einhvern að leika við og fíflast með allan tímann.  Það var ótrúlega gaman að sjá hvernig hún ljómaði öll að hafa ömmu og afa í heimsókn. Og ekki spillti fyrir að læra ný lög með ömmu og fá föt og hjól að gjöf.

Við fórum til Dresden í innkaupaferð, þar sem við keyptum stærra rúm handa Júlíu, hún sefur nú í því án teljandi erfiðleika, sem er alveg magnað!  En hún hefur eitthvað átt erfitt með að sofa greyið og vaknar um 3-4 á nóttu vælandi yfir einhverju og einhverju, ef það er ekki af því að hún er þyrst, þá er það afþví að hún finnur ekki dudduna eða þarf að láta snýta sér :)  Sem er tilbúið vandamál og tilkomið vegna þess að hún þarf alltaf að grenja svo mikið.  Þetta er afskaplega þreytandi og skapar leiðinlegan vítahring fyrir okkur.

FD á Brúnni í Bastei

Hér var steikjandi hiti allan tíman á meðan þau gömlu voru í heimsókn, ég kvartaði ekki.  En sumum fannst þetta þó heldur of heitt, og það væri lygi ef ég segði ekki að það væri voða þægilegt núna að fá smá svalara loft og lægra hitastig í nokkra daga.  Við notuðum tímann í góða veðrinu m.a til að fara í stutta róðrarferð á ánni Neisse, og svo dagsferð til Sächsische Schweiz, þar sem við skoðuðum Bastei, sandsteina byggðina, og bæinn Rathenau, sem er hinumegin við ánna.  Líklegast hefði maður nú gert meira ef maður hefði ekki verið með smábarn, ólétta konu og tvö gamalmenni í eftirdragi :)  En þetta var mjög góð ferð, fínt að hafa svona risastóran þjóðgarð hérna rétt hjá.

Ecoli sýkinging hefur haft sín áhrif á okkur eins og aðra, aðallega í því að við kaupum og borðum síður grænmeti. En þó er það nú að breytast og fer væntanlega að aukast eitthvað.  En þetta er búið að vera hlægilegt mál og erfitt, þar sem fólk þorir ekki að kaupa grænmeti.

Æfingar eru að komast á rennslis stig fyrir  sumaróperusýninguna Im Weisses Rössl, sem frumsýnt verður 24.Júní nk, og lítið fer að verða um frítíma.  Þó ætlum við familían að skella okkur til Berlínar þann 17.Júni og hitta vini ásamt því að fara í sónar til að að láta tékka bumbubúanum.  Svo er aldrei að vita nema maður skelli sér í veislu í ráðherrabústaðnum, þar sem haldin verður árlegur fagnaður.  Það er því nóg framundan, sem beturfer allt skemmtilegt og jákvætt og ætla ég þar með að láta staðar numið að sinni.

Hérna eru svo komnar inn fullt af myndum frá Júnímánuði, þar sem hæst bar heimsókn ömmunar og afans.

Heimasætan myndast vel með Bastei í bakgrunni