Sorgarferlið og framtíðin

Þá er svo komið að ég er búinn að sættast við það sem hér hefur verið að gerast! Það furðulega er, í mínum huga, hvað þetta hefur tekið stuttan tíma. Og ég þakka það blóðþrýstingslyfjunum. En ég er núna á síðasta stigi sorgarviðbragða, sem er "sátt", þó ég sé nú langt frá því að vera sáttur, þá er samt eitthvað í mér sem segir að þó þetta sé ekki eðlileg framkoma, þá sé það líklegast betra til lengri tíma litið, að bara slaka á og gera það sem mér er sagt. Hvort það sé eðlilegt að lúffa fyrir svona löguðu skal ég ekki segja, en ég þarf að vega og meta ýmislegt, sem ekki er mælanlegt. En það er t.d að launin eru nokkuð góð, öryggi og heilbrigðistryggingar fyrir alla fjölskylduna, fín íbúð og svo framvegis. Margfallt betra en Ísland, að frátöldu því að stórfjölskyldan er fjarri. Það eru í raun allt of margir þættir sem rugla kerfið og gera manni erfitt fyrir. Ég hef því sætt mig við að spila minna hlutverk í húsinu en mér finnst ég ætti að gera, og verð að vona, því samhliða að eitthvað betra sé á leiðinni. Svo forlagatrúar er ég nú venjulega ekki, en það er ekkert annað í boði að svo stöddu. Það er gott að upplifa svona frelsistilfinningu, tilfinninguna að manni sé alveg sama, það er dásamlegt! En oft endist hún þvímiður ekki nógu lengi. Næst tekur við, LÍN, skatturinn, sjúkratryggingarnar hérna úti, atvinnuleit, flutngingar og ég veit ekki hvað annað sem vekur kátínu!

Ég hef oft velt því fyrir mér hvort ég sé bara svona ótrúlega leiðinlegur og neikvæður einstaklingur, eða hvort ég lendi bara hreinlega allt of oft í neikvæðum og leiðinlegum aðstæðum? Það er afar erfitt að svara þessu, án utanaðkomandi álits, en ég hallast að því að aðstæður sér óhentugar. Margir gætu samt sagt að ég hafi hlotið og fengið að upplifa hluti sem flesta gæti aðeins dreymt um, og það gæti vel verið satt, en hvaða máli skipta þeir hlutir þegar þeir færa manni ekkert annað en það að hafa klárað þá? Kannski er ég bara svona vitlaus að kunna ekki að meta það sem ég á og hef (sem er ekki svo vitlaus skýring). En það er oft erfitt, þegar maður uppsker í kjölfarið ekki að maður hafi vissulega verið að gera eitthvaða sem er stórkostlegt, miklfenglegt og merkilegt. Þýskur sérvitringur að nafni Eckhart Tolle skrifaði merkilega bók sem nefnist "Að lifa í núinu", þessi bók er mjög merkileg og þörf lesning, en þegar maður nær ekki að innleiða boðskapinn í sitt eigið líf, skiptir það litlu máli. Ég held að þetta sé bara þvímiður aldurs- og reynslutengt. Þú munt ekki læra fyrr en þroskinn er til staðar, og þannig er það nú bara. Andlegur, líkamlegur eða guðlegur þroski er það sem maður þarf til að meðtaka svona lagað. Ég er opinn fyrir því og móttækilegur, en ég er bara ekki kominn þangað ennþá.

Framtíðin er því, sem alltaf, óskrifað blað, og lítið annað hægt að gera í daglegu lífi annað en að lifa því og halda áfram að bregðast við aðstæðum af eðlislærðri hvöt, og skynsemi. Annað er hreinlega ekki hægt að gera. Maður getur þvingað fram breytingu, eins og fíklarnir gera, en er það raunveruleg breyting? Vissulega bót á ástandi, en er það raunveruleg breyting? Kannski er einhver andlegur viðsnúningur með í för, en er breytingin verður að vera svo áþreifanleg og raunveruleg að engum dylst það annars mun það bara aldrei ganga upp.

Þakka viðlit þeirra sem hingað náðu í lestri :) Þangað til næst.......tchüssss