Röddin farin og allt í steik?

Nei kannski ekki alveg svo slæmt, en vegna hvíldarinnar undanfarna daga hefur mér þótt afar erfitt a ná fyrra formi.  En reynslan segir mér að svona sé þetta bara, það er þó ekki þar með sagt að maður sé sáttur við þetta ástand, og andleg líðan fylgir raddlegu ástandi mjög þétt.  Þetta þekkja þó líklega ekki aðrir en söngvarar.  Maður er bara hálfur maður þegar röddin er ekki til staðar.  Í gær voru jólatónleikar í Zittau, sem gengu svosem ágætlega þó vottaði hafi fyrir smá einbeitingarleysi hjá mér á fyrri tónleikunum, sem var svo snarlega lagfært á þeim seinni :)  Í morgun var svo fyrsta æfing með aðalstjórnanda hússins sem ég hef ekki hitt síðan á fundinum fræga, og það var eins og ekkert hefði gerst, sem betur fer.  Æfingin gekk vel og lítið annað um það að segja.

Hér er ekki enn byrjað að snjóa, sem er svolítið annað en á sama tíma í fyrra, en þá var hér allt undirlagt í snjó og gott betur en það.  Það er bara frekar milt veður, í kringum 1-2 gráður, þó svolítið hvasst.  Þannig að ekki er hægt að kvarta mikið yfir því. Vona þó að við fáum smá snjó fyrir jólin, það er bara sama sagan og alltaf.

Herra og Frú Blobel, sem eru nágrannar okkar hér á efrihæðinni eru hjón á aldrinum 75-80 ára.  Þau eru afskaplega yndislegt fólk og þykir mjög vænt um Júlíu, og tala alltaf um hvað hún er hress og skemmtileg.  Við Júlía fórum í heimsókn til þeirra í kvöld, aðallega til að spyrja hvort hægt væri að versla jólatré í göngu fjarlægð, sem reyndist ekki alveg vera raunin. En þau leystu Júlíu út með gjöfum og mikilli gleði, og það gladdi þau mikið að fá svona heimsókn.  Sem var auðvitað mjög gleðilegt fyrir okkur líka.  Ég sagði þeim að við værum á leiðinni burtu, og þau urðu afar sorgmædd yfir þeim fréttum og fannst það nú ekki það besta sem gæti gerst. En svona er þetta bara og þau skildu það auðvitað mjög vel. Það er ákveðin tilhlökkun í mér að fá að fara og færa þeim forláta konfektkassa frá Íslandi í jólagjöf. Og vonandi nær maður að smella mynd af þeim hjónum til minnis um tíma okkar hér í Görlitz.

Það stefnir allt í það að við flytjum alfarið til Íslands á næstu mánuðum, ég fer hugsanlega að bæta við mig kennara réttindum og einhverju slíku, og Soffía fer að reyna að finna sér einhverja vinnu.  Það er allavega ósanngjarnt af mér að láta börnin mín gjalda þess að ég sé óánægður með starfið mitt og það sem er í boði.  Kannski vegna reynsluleysis eða kannski vegna þess að ég á bara ekki að vera standa í þessu mannskemmandi starfi sem þessi söngur er, alllavega svona í byrjun.  Ég ræð allavega ekki við þetta eins og er, og því er ráð að láta staðar numið í bili.

Í dag var svo verið að leika sér með þeim systrum og voru þessar myndir teknar í kjöfarið :)