Ruslakallinn

Þá er liðin tæp vika af vinnu eftir langt og gott frí.  Hér er allt með kyrrum kjörum, þvímiður.  Það væri nú skemmtilegra ef eitthvað færi nú að gerast.  Það er bót í máli að hér hefur kólnað talsvert og er nú bara rétt um 17-18 gráður.

Í gær var svo fyrsta sviðsframkoma tímabilsins, en þar voru öll tónlistaratriði sumaróperunnar flutt. Auðvitað var ég sá eini sem þurfti að mæta smink, og þurfti að vera með þessa stórkostlegu skallahettu, sem er svo þægileg.  Ég er svo búinn að vera á æfingum kvölds og morgna alla daga!  Ótrúlega gaman. Mér finnst svo gaman að mæta í vinnuna til að gera bara það sem mér finnst leiðinlegt og óáhugavert, en þannig er það nú búið að vera þvímiður, og mun verða í heilt ár í viðbót, takk fyrir.  Ég fór á fyrstu músíkæfingu í dag fyrir óperuna "Schwanda der dudelsackpfeifer", og mér mikilliar undrunar er nánast búið að klippa allt mitt út, þannig að ég stend uppi með um 7-8 setningar af mjög óáhugaverðum línum! Svo tekur við nútímaópera, þar sem ég hef líka eitthvað frekar lítið að syngja, þar næst er það svo Eugene Onegin, þar sem ég fæ allavega eina litla aríu, sem er voða falleg, en ekki merkileg og ekki mikilvæg.  En svona er það nú bara.  Ég er því hérna í hlutverki ruslakarlsins, sem tekur það sem engin annar vill, en hver sem er ætti að ráða við.

Ég var því minntur á það í dag á æfingu, að ég er sannarlega að fara segja upp samingi mínum hér í október. En þvímiður þarf ég að hanga hér fram til Júlí á næsta ári.

Ég er farinn að skoða skóla í Svíðþjóð eða Danmörku, en er ekki búinn að finna neitt sérstakt eins og er. Spurning hvað úr verður.

Ég er í mikilli kreppu hvað þetta varðar núna, því auðvitað vil ég trúa því að ég eigi heima í þessum bransa, og að ég geti vel haldið uppi aðalhlutverki í óperusýningu.  Ég þarf ekki að vera alltaf í aðalhlutverki! Ég skil vel að í litlum húsum er reynt að dreifa álaginu og gefa öllum séns.  Allavega hafa allir mínir kollegar fengið séns, og meira en einn á einu ári. Ég hef ekki fengið einn séns, og mun ekki fá á tveimur árum.  Þrátt fyrir að hafa gert allt sem mögulegt er að gera í minni stöðu.

Næsta skref er að reyna að fara aftur að syngja fyrir, og kostirnir eru svosem engir við það.  Við þyrftum að vera einhverstaðar þar sem auðvelt er fyrir fólk að koma í heimsókn, sem útilokar strax um 85% af þýskalandi. Og þá er ekki um auðugan garð að gresja.  Og eins og áður hefur verið sagt, þá á þetta ekki bara að snúast um að mín fjölskylda elti mig skilyrðislaust um allt, í þeirri von að ég fái eitthvað að gera, og hvað þá mannsæmandi laun.  Svo eru aðrir sem segja að maður bara verði að halda þetta út núna í byrjun og þá lagist þetta.  Ég bara trúi þvímiður ekki.

Jæja, best að fara undirbúa æfingu kvöldsins, fulla af innblæstri og listrænni fullnægju.