Vetur, Júlía og vinnubúðir nasista

Hér er kominn blússandi kuldi og ég á nánast í erfiðleikum með að hjóla í vinnuna sökum þess. Haustlitirnir eru dotnir inn og laufin að byrja að hrynja af trjánum. Ætli það fari ekki að styttast í að maður fari að nota lest á hverjum degi. Síðan síðast hef ég verið boðaður á eina 40 mínútna æfingu og önnur er fyrirhuguð í kvöld. Núna er ég dottinn í hinn pólinn, þ.e að finnast ég vera að gera of lítið :) Aldrei skal maður vera ánægður. En það ætti nú að breytast eitthvað í næstu viku vonandi. Ég er búinn að fá í hendurnar nóturnar af Candide sem sett verður upp á næsta ári, og ég verð að segja að ég er nokkuð ánægður með hlutverkin sem ég fæ, þ.e ég fæ báðar flottu tenór aríurnar í verkinu :) En ég er samt ekki að syngja aðalhlutverkið, þetta er vissulega gleðilegt, nú er bara að gera það vel svo ég fái nú eitthvað grande í næsta season :)

Júlía er enn að hósta, en það hefur dregið allverulega úr því, við höfum ekki farið með hana til læknis aftur, því hún er hress og kát og hitalaus, og við tökum eftir því að hóstinn eykst með áreynslu, sem gæti þýtt að þetta sé astmi, sem kæmi svosem ekki á óvart þar sem slíkt er þekkt innan fjölskyldunnar. Ungfrúin er byrjuð að blaðra enn meira og lærir ný orð mjög hratt, það er afskaplega gaman að heyra hana tala. Stundum stendur hún fyrir framan mann með svip sem mætti túlka sem "þetta er svo merkilegt, skilurðu mig ekki?" og blaðrar og blaðrar :) Svo finnst henni allt í einu gaman að "fljúga" aka, að láta pabba sinn henda sér hátt upp í loft. Þetta fannst henni fyrir viku síðan hræðileg upplifun og vildi alls ekki láta gera þetta. Magnað hvað þetta breytist fljótt. Hún er afar dugleg að hjálpa mömmu og pabba við ýmis heimilsstörf, hún fékk meðal annars það verkefni að raða hnífapörum í hnífaparaskúffuna og kláraði það verkefni með stæl. Eins og sjá má á videói hér að neðan :)

Af öðrum málum er það að frétta að inni í svefnherberginu okkar er kamína, svona týpískt fyrir þessi gömlu hús í þýskalandi, ég stakk upp á því í morgun að við myndum kaupa kol eða tréstubba til að brenna og fá smá hita í húsið. Þá varð eldri ungfrúinni það að orði að kamínan minnti sig á brennsluofna nasista sem við sáum í Buchenwald, þar með var útrætt mál að fara nota þetta í eitthvað nytsamt :) En ég mun halda áfram að reyna.

From 2010 Julia raðar hnífapörum