Ekki dauðir dagar

Síðust tveir dagar hafa verið álagsþrungnir en skemmtilega framleiðnir. Á mánudaginn þeyttist ég til Görlitz til að fara á mína allrafyrstu músíkæfingu þar, og einnig þá fyrstu fyrir nútímastykkið sem ég er að fara sýna þar í maí og júní. Ég viðurkenni að ég var með kvíðahnút í maganum, þar sem þetta var í fyrsta skipti þar sem ég fer og þarf að skila mínu því mér er borgað fyrir það, ekki afþví að ég vann einhver verðlaun eða afþvíbara. Heldur var þetta mín fyrsta æfing sem Professional söngvari, ég er búinn að leggja mikið á mig við að læra og tel að ég hafi verið að gera allt sem í mannlegu valdi stendur til að skila því sómasamlega. Æfingin var kl 15:00 og ég var mættur hálftíma fyrir svona til að vera "kominn" áður allt byrjar. Fólkið sem ég hitti var hið vænsta og allir voða brosandi og jákvæðir sem var ótrúlega gaman að sjá og heyra því það er pínúlítið þunglyndislegt að labba frá brautarstöðinni að óperunni, leiðin er mjög ljót og niðurdrepandi. Æfingin hófst og það var byrjað á mér þar sem ég þurfti að fara heim samdægurs. Allt gekk þetta eins og í sögu og stjórnandinn var mjög ánægður með mig og þakkaði mér svo bara fyrir að hafa komið, þá var liðin hálftími af æfingunni, þannig að ég skuttlaðist bara aftur til Berlínar. Þetta var því afar jákvæð upplifun sem mun auðvelda flutningana til muna.

Í morgun hentist ég svo í Ópel bygginguna við Friedrichstrasse, þar sem ég var boðaður á blaðamannafund vegna Classic Open Air hátíðarinnar sem ég er að fara syngja á í sumar. Þarna voru mættir um 100 fréttamenn og aðalnúmer hátíðarinnar, sópransöngkonan Lucia Aliberti, en við erum einmitt að fara syngja saman dúetta og eitthvað skemmtilegt eitth kvöldið fyrir um 7000 manns, ekki leiðinlegt það. En allavega það voru teknar fullt af myndum, aðallega af henni þó þar sem hún er stjarnan, en ég villtist inn á eina eða tvær :) Viðtökurnar voru góðar og þetta leggst núna mun betur í mig en áður. Sem betur fer. Egóið er nú á uppleið eftir talsvert djúpa lægð að undanförnu.

Júlía litla gleður mann sífellt með uppátækjum sínum og í kvöld náði hún sér í súkkulaðistykki sem henni þótti afar gott, og við foreldrarnir höfðum ekki hjarta í okkur til að rífa það af henni. (Gerðum það nú reyndar á endanum án teljandi vandræða :))

Þangað til næst.
Hér gefur að líta mynd af súkkóslysinu: