Í kvöld hljómuðu þessi orð af munni Ben Heppner í Deutsche Oper hér í Berlín. Þvímiður var maðurinn ekki alveg í toppformi, en ég naut þess engu að síður. Engu minna hlutverk var í höndum Kristins Sigmundssonar sem stóð sig það vel að maður var stoltur afþví að vera Íslendingur. Í óperunni Lohengrin eftir Wagner hljómaði margt fallegt, og þar er kannski þekktast brúðarmarsinn sem hljómar við nánast öll brúðkaup. Að lokinni óperunni hittum við stuttlega á Kristinn og héldum svo í mat á nálægum stað sem kallast Papageno, svona upscale ítalskur staður. Ég fékk mér svakalega gott tortelone með trufflum!!! MMMMMMMM. Þeir gerðu það svo enn betra með hinni skotheldu pasta eldunaraðferð að dreypa yfir garlic infused butter (hvað sem það kallast nú á íslensku) :)
Að maður sé að fara hendast í þetta starf er skrítið, og MIKLAR efasemdir sækja nú að, sérstaklega þegar litið er til þess að ég álít mig eiginlega ennþá nemanda í söng. Ég er ekkert tilbúinn í þetta!! En hvenær er maður það svosem?
Allavega ég sendi samninginn af stað í dag og því verður ekki aftur snúið :) Ég reyni að framkalla tilhlökkun en það er afar erfitt á stundum.
Bis nächstes mal.....
Hvítlaukssmjör :)
SvaraEyðaÞegar forfeður okkar ferðuðust um landið elds og ísa voru vegirnir nú ekkert sérstaklega rennisléttir, eða árnar brúaðar. Þegar þeir ætluðu sér í kaupstað var ekki um það að ræða að gefast upp þegar kom að stórfljótunum.
Þau er mörg fljótin sem sem sigrast þarf á, en þau mæta mönnum á leið í kaupstað.
Bestu kveðjur
Verður maður nokkuð tilbúin til neins án þess að henda sér bara út í djúpu laugina? :)
SvaraEyðaTil hamingju aftur með þetta!