Á hraðferð

Þá er ég staddur í Skagafirðinum, hjá tengdó. Við lentum á Akureyri í gær eftir góða viku í Laugarási. Mér líður bara eins og ég hafi aldrei farið héðan, þó ég geti varla sagt að ég sakni þess eitthvað sérstaklega að búa á Íslandi. En fjarlægðin frá fjölskyldunni er auðvitað það sem maður saknar mest og mun alltaf gera. En söngvaralífið er það sem ég hef valið mér að gera, allavega svona til að byrja með og það ætla ég líka þá að gera almennilega, og gefa því séns. Fjölskyldan mín litla fylgir mér eins og er en spurning hvort það verði til þolinmæði fyrir því mjög lengi. Ég er allavega mjög þakklátur fyrir að fá loksins að upplifa drauminn sem hófst fyrir um 8 árum síðan, þegar ég ákvað að fara læra að syngja, en það er að hafa sönginn að atvinnu. Á næstu vikum mun ráðast hvað gerist.

Eftir einungis fjóra daga mun ég halda heim á leið (til Berlínar), þar sem ég þarf að fara taka mér smá taki í að læra og koma mér aftur í form. Ég hef ekkert sungið í tvær vikur núna, aðallega vegna svæsinna veikinda sem hafa algerlega gert mig raddlausan. Ég er að endurheimta röddina smátt og smátt aftur, en bara það að byrja að syngja aftur getur tekið rúma viku að komast í samt lag. Það er því smá andlegur þröskuldur framundan, þolinmæði.

Soffía og Júlía verða eftir á Íslandi til loka febrúarmánaðar og það verður erfitt, en ég reyni að halda mér uppteknum þannig að það á vonandi ekki eftir að verða allt of hræðilegt. Svo á maður alltaf gamla góða fyrirbarnafrelsið, og þess ber að njóta á meðan kostur er :)

Það er margt sem hægt er að gleðjast yfir í lífinu og hef ég aðeins verið að reyna að taka mig á í jákvæðnideildinni, og það gengur svona upp og ofan, en það skilar árangri það litla sem mér tekst að þvinga fram :) Nú ber að gleðjast yfir litlum frænda í Noregi sem ég hef kosið að kalla Böðvar Fannar þangað til nafn fæst :) En miklar hamingju óskir fara þangað frá okkur Berlínarfólki.

Hér er svo heimasætan að tala við langafa