Jæja "hún" er vöknuð, set inn villandi myndir af ástandinu seinnipartinn í dag.
26.12.08
Blogg um miðja nótt
Þetta er í raun hætt að vera sniðugt. Við Soffía erum nánast hætt að hittast, samt búum við í sömu íbúð. Sú litla fer í gang um og eftir kl 22 á kvöldin og er vakandi til c.a 4-5. Ég hef síðustu kvöld röllt með hana hana um nágrenið og þegar ég kem heim sefur hún eins og engill alveg fram til kl 5. En í kvöld fór ég 2svar með hana út og ekkert virkaði, það endaðu nú bara með að ég lét hana grenja þangað til að hún örmagnaðist og sofnaði í nokkrar mínútur. Þetta er síður en svo skemmtilegt, og ég óska það ekki nokkrum manni að eignast barn, þannig er bara staðan í dag, þó ég viti vel að það birtir um síðir, þá hjálpar það ekki nokkrum mannig að vita það meðan gengið er í gegnum eitthvða svona. Að eiga ungabarn er ekki skemmtilegt á nokkurn einasta hátt! Þannig er það bara.
Gerast áskrifandi að:
Birta ummæli (Atom)
Sæll Egill
SvaraEyðaGleðileg jól
Ekki var fallegur hugsunarhátturinn hjá þér síðustu nótt.
Eftir því sem foreldrar eru rólegri því rólegra er barnið.
Notaðu Reikið orkuna sem þú hefur í höndunum settu höndina á magann á Júlíu og láttu hana liggja á hendinni þinni.
Gangi þér vel með þetta .
Kveðja
Gústi
Kæri Egill vaxandi stórtenór, eiginmaður og faðir,
SvaraEyðaþú ert ekki einn um að hafa upplifað tilfinningar af þessum toga. Hreint ekki! sama hvað hver kanna að segja. - Þetta er erfitt, sárt og andvökuvaldandi; svo er þreytan daginn eftir. Það er líka svo öldungis rétt, að á meðan erfiðleikar ganga yfir sjáum við yfirleitt ekki út fyrir þá. Ég sé þó að þú hefur smá grun um að úr muni rætast - einhvern tíma.
En það sem þú skrifaðir er einmitt ástæða þess að ég hef oft sagt við verðandi foreldra "og aldrei mun lífið verða samt". Einn lítinn dreng, son einstæðrar móður nefndi ég ávallt "lífsbreytinn".
Þú talar um villandi myndir; já, "sögnin að vera foreldri" beygist í alveg ótrúlegum myndum. þetta er ein þeirra.
Þér finnst kannski skrítið að fá svona tilskrifelsi frá manneskju sem þú veist nánast ekkert um; þekkir bara í sjón. En ég lít nú alltaf við hjá ykkur þegar ég "hirðkveðlast" fyrir alföður Pál og hans eðlu frú Dröfn. Mér finnst það tilheyra. Og nú ákvað ég að tylla mér við tölvuna á meðan ég bíð eftir bróður mínum - og samferðamanni eftir smástund.
"Börn eru ævilangt fangelsi" sagði mín yndisfagra og skemmtilega móðursysitr Auður. Sonur hennar Kornelíus (jafngamall mér) hefur alla sína ævi gegnt hinum ýmsu embættum í utanríkisþjónustunni og var forsetaritari um langt skeið.
Nú, nú en ævinlega sagði Auður - og hætti því aldrei: "Börn eru ævilangt fangelsi. Ég hef ekki sofið dúr síðan hann Kornelíus fæddist".
Heims-í-koma barnsins er eitthvað svo afgerandi. Um leið og við lítum barnið augum vitum við að allt esem það varðar er svo gersamlega óafturkallanlegt - og við eigum engra kosta völ - nema að elska barnið eins og við vildum vera elskuð sjálf; knúsuð, njóta umönnunar og hlýju, finna acceptance í mjúkri snertingu, lausri við stress-stífni.
Æ, já við byrjum að hafa áhrif á þau, strax í móðurkviði - og svo með hverjum tón og hverri snertingu. Já líka hvernig við klæðum þau í gallann áður en við förum út í vagn! Svona erum við fullorðna fólkið reyndar líka - en förum öðru vísi með það; viðurkennum mismikið og á afar misjafnan hátt - ekki satt?
Skrifað af hlýhug til ykkar og fröken Júlíu, sem ég hef skoðað myndir af.
Helga Ág.
P.S.
Hvílist nú til skiptis eftir föngum, foreldrarnir. Og endilega að njóta saman stundanna þegar stúlkan sefur og er "svo óendanlega falleg og fullkomin".
Og þar með fer ég í messu þar sem Hilmar Örn er að leysa af. Diddú mun syngja, Keli spilar og báðar eldri dæturnar... og svo mun fjölskyldan syngja saman.
H.Ág.