Þá er ég staddur í Görlitz, fallegri og lítilli borg austast í þýskalandi. Æfingar hafa gengið vel síðust daga, og það er erfitt að vera fjarri fallegu fjölskyldunni minni. En svona er bransinn! Maður veit ekki neitt og kann ekki neitt nema það sem maður hefur ákkúrat núna! Það er kannski fullt en manni finnst það alltaf og lítið, sama hvað er átt við, maður vill alltaf gera betur, og oft betur en maður veit innst inni að maður getur, það er ekki gaman, en einhverra hluta vegna reynir maður alltaf áfram, er það það sem gerir okkur mennsk? eða er það bara almennt leið fólks til að halda lífi? Ég vil ekki drepa neinn úr leiðindum, eða leiða fólk til þess að halda að ég sé kominn að leiðarlokum í lífinu, en þetta er eitthvað sem ég velti fyrir sér oft og iðulega á þessum tímapunkti í lífinu. Er þetta það sem ég vil? ef ekki, hvað er það þá sem ég vil? Margir segja manni að vera ekki að hugsa of mikið um þessa hluti, en hvernig er annað hægt?
Nóg um það, ég hef eytt þessum sunnudegi í að röllta um Görlitz og skoða fegurð borgarinnar sem ég er að flytja til í Ágúst. Þetta er fallegur bær, og næstu tvö árin er ég til í að búa hérna, en hvað gerist svo? Ég er kannski að hugsa hlutina of langt fram í tímann, eins og venjulega, en svona er það bara. Fór á skriðdýrasýningu hérna í dag, ekki alveg 8 Evru virði en ég gerði þó eitthvað :) Í gær hentist ég í sundlaug staðarins, og hún er afa flott, og ég held að Júlía litla muni njóta þess í botn. Við erum líklega komin með afar fallega íbúð hérna í Görlitz, en auðvitað ekki fullkomna eins og óskað var eftir :) En afskaplega fallega og eflaust dýra miðað við nettó laun, en við ættum að ráða við það. Við ráðum þá líklega ekki við að vera á bíl eins og planið var, en þurfum við bíl!!!??
í óperunni gengur vel, og ég er að standa mig vel í því litla hlutverki sem ég hef fengið úthlutað, skrítið að upplifa það að ég sé að gera of lítið!!! Mér hefur alltaf fundist ég vera að gera of mikið, en nú er það annað :) Sem er kannski gott mál, því ég hef þá tíma fyrir fólkið sem er mikilvægt í mínu lífi.
Ég rakst um daginn á lag á youtube sem hefur virkileg a setið með mér síðustu daga, og ég get engan veginn losnað við það úr hausnum á mér. Lagið heitir
"In the end" og er eftir ástralskan lagahöfund og söngvara sem heitir Scott Matthew, textinn er merkilegur, því hann talar eins og um dauðann sé að ræða, en mér finnst hann eiga svolítið við mínar tilfinningar sem söngvari/tenór, þetta er afskaplega mikið það sem fer í gegnum hugann áður en ég fer á svið. Aðeins of mikil heimsspeki segja einhverjir, en þetta er svolítð í átt við sannleikann held ég :) Þetta er ástæðan fyrir því að þetta er svona erfitt. Ef þið kíkið á
þetta ekki pæla of mikið í myndbandinu, því það er skrítið :) En textinn er fallegur, sama hvernig á það er litið. Kiri Te Kanawa sagði mér þó á sínum tíma svolítið sem mér finnst hljóma satt þó þessi texti segi meira en mörg orð um mig. Hún sagði að "
fólk er komið til að heyra þig syngja vel og takast vel upp", "þ
að borgar engin pening til að heyra þig mistakast", þetta er alveg rétt og það gerir mistökin, í raun, þeim mun verri, því þá ertu að bregðast þeim sem koma að hlusta. Ég mun þó alltaf reyna að gera mitt besta og það er það eina sem ég get gert!
Hér eru svo léttar myndir frá Görlitz/Zgorzelec í sólinni :)

.jpg)